Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] A w W (dawniej: B w W) (dalej jako: "skarżąca", "spółka"), reprezentowana przez pełnomocników, wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...], nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2011 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji wyjaśnił, że Burmistrz decyzją z dnia [...], nr [...] określił spółce wysokość podatku od nieruchomości za [...], decyzja ta została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] nr [...].
Wobec tego skoro organ podatkowy – w wyniku przeprowadzonego postępowania – ustali, iż korekta była nieuzasadniona i sam określi wysokość zobowiązania, to jego decyzja znosi deklarację (pierwotną oraz jej korektę) i konstytuuje wysokość zobowiązania podatkowego. W niniejszej sprawie doszło do wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za rok [...], co więcej, rozstrzygnięcie w tej materii jest ostateczne. SKO wskazało, że organ podatkowy, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia, nie ma obecnie potrzeby ani nawet możliwości rozważenia argumentów spółki dotyczących prawnopodatkowych kwalifikacji poszczególnych składników jego majątku. Kwestie te zostały już bowiem przesądzone w decyzji określającej.
Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia [...], sygn. akt [...] oddalono skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], nr [....] w przedmiocie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za [...].
Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia [...], sygn. akt [...] oddalono skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok [...].
Od w.w wyroków skarżąca wniosła skargi kasacyjne.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokami z dnia [...], w sprawach o syg. akt [...] uchylił wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia [...], w sprawie [...] w przedmiocie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za [...] oraz w sprawie [...] w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za [...] i przekazał sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Rozstrzygnięcie sprawy zależy od innego postępowania wówczas, gdy orzeczenie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie stanowić jedną z głównych podstaw rozstrzygnięcia w zawieszonym postępowaniu sądowoadministracyjnym. Przyjęte w przytoczonym przepisie rozumienie kwestii prejudycjalnej zakłada istnienie ścisłego związku między sprawą rozpoznawaną w postępowaniu przed sądem administracyjnym a kwestią będącą przedmiotem postępowania prejudycjalnego. Związek ten polega na tym, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego stanowi podstawę rozstrzygnięcia sprawy głównej.
Rozstrzygnięcie sprawy zależy od innego postępowania wówczas, gdy orzeczenie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie stanowić jedną z głównych podstaw rozstrzygnięcia w zawieszonym postępowaniu sądowoadministracyjnym [tak: postanowienie NSA z dnia 16 maja 2013 r., sygn. akt I GZ 157/13, dostępne pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl].
Odnosząc powyższe rozważania do realiów niniejszej sprawy należy wskazać, że od rozstrzygnięcia zawisłej przed WSA sprawy ze skargi skarżącej spółki na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] przedmiocie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za [...] zależy wynik niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego. Przedmiot niniejszej sprawy stanowi decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...], nr [...] stwierdzająca skarżącej nadpłatę w podatku od nieruchomości za [...], będąca – jak wskazał to organ II instancji – konsekwencją decyzji określającej spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za [...]. W orzecznictwie sądowym nie budzi wątpliwości, że przedmiot postępowań w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty i określenia wysokości zobowiązania podatkowego pozostaje nietożsamy. Tym niemniej jednak rozstrzygnięcie dotyczące zobowiązania podatkowego powinno zostać uwzględnione w następnej w stosunku do niego decyzji w przedmiocie nadpłaty, z uwagi na fakt, że oba rozstrzygnięcia dotyczą tego samego okresu podatkowego [por. uchwała NSA z dnia 27 stycznia 2014 r., sygn. akt II FPS 5/13, dostępna pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl].
Zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej jako: "O.p.") zobowiązaniem podatkowym jest wynikające z obowiązku podatkowego zobowiązanie podatnika do zapłacenia na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu albo gminy podatku w wysokości, w terminie oraz w miejscu określonych w przepisach prawa podatkowego. Przez nadpłatę, w świetle art. 72 § 1 pkt 1 O.p., uważa się z kolei zasadniczo kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. Nadpłatę w świetle przytoczonego ostatnio przepisu można scharakteryzować jako nadwyżkę uiszczonego na rzecz wierzyciela podatkowego świadczenia względem ciążącego na podatniku zobowiązania podatkowego.
Zauważyć w tym miejscu trzeba, że w sytuacji gdy wielkość wpłat dokonanych na rzecz wierzyciela podatkowego pozostaje tak jak w niniejszej sprawie bezsporna, a wielkość zobowiązania podatkowego wynika z ostatecznej decyzji określającej jego wysokość, rozstrzygnięcie sprawy w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty sprowadza się do prostego porównania wielkości wpłat dokonanych przez podatnika z wielkością określonego decyzją zobowiązania podatkowego. Okoliczność tego rodzaju jest dostrzegana w przywołanej powyżej uchwale, gdzie stwierdza się, że rozstrzygnięcie dotyczące zobowiązania podatkowego powinno zostać uwzględnione w następnej w stosunku do niego decyzji w przedmiocie nadpłaty, z uwagi na fakt, że oba rozstrzygnięcia dotyczą tego samego okresu podatkowego. W sytuacji gdy w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczna decyzja podatkowa w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego za dany okres, orzekający w sprawie stwierdzenia nadpłaty za ten sam okres organ podatkowy jest związany wysokością zobowiązania podatkowego wynikającą z decyzji w tym przedmiocie.
Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, mającej za przedmiot decyzję w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości, w bezpośredni sposób wiąże się z losami decyzji w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego skarżącej. Prawomocne zakończenie postępowania przed sądem administracyjnym mającego za przedmiot decyzję w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego (obecnie toczącego się pod sygnaturą akt [...], termin rozprawy został wyznaczony na dzień [...]) pozwoli tutejszemu Sądowi na dokonanie kontroli zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji, mającej za przedmiot stwierdzenie nadpłaty.
W świetle powyższego Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, po dokonaniu oceny z punktu widzenia celowości, sprawiedliwości oraz ekonomiki procesowej doszedł do przekonania, że zawieszenie postępowania jest w pełni uzasadnione.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 131 i art. 16 § 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.