Uzasadnienie
W skardze z dnia (...) 2010r. P. S. domagał się uchylenia powołanej powyżej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia (...) 2010r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. Wskazaną decyzją organ administracji utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. określającą zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006r.
Przed Sądem Okręgowym w K. pod sygn. akt (...) toczy się rozprawa apelacyjna P. S. Sądowi z urzędu wiadomo, z akt sprawy zawisłej przed WSA w Poznaniu sygn. akt I SA/Po 60/10, iż podatnik jest oskarżony o przestępstwo z art. 271 § 1 i 3 kk w zw. z art. 12 kk popełnione w ten sposób, iż wspólnie z P. K. i J. Z., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, poświadczał nieprawdę w dokumentach.
Czynów miał dokonywać w ten sposób, że jako wspólnik firmy "A" Spółka Jawna w K., uprawniony do odbioru dokumentów w postaci faktur VAT dotyczących zakupu towaru, odbierał i potwierdzał fikcyjne dokumenty sprzedaży materiałów obiciowych, które podpisał jako odbiorca, wiedząc o tym, że dokumenty te nie odzwierciedlają faktycznych zdarzeń gospodarczych i są fikcyjne, przez co przysporzył firmie "A" Spółka Jawna korzyść majątkową w postaci zaniżenia podatku od towarów i usług.
W tym samym postępowaniu oskarżonymi są również P. K., P. S., J. Z., K. P. i Z. S. Podstawą zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P. był materiał, na który składały się informacje z faktur oraz protokołów przesłuchań świadków – R. K., P. K. i J. Z. Na podstawie tych materiałów organy podatkowe uznały, że P. K. i J. Z. wystawiali tylko faktury odbierane przez P. S., dokumentujące transakcje, które w rzeczywistości nie miały miejsca, a celem tych transakcji miało być osiągnięcie korzyści majątkowej przez firmę "A" Spółka Jawna. Zasadnicza część stanu faktycznego niniejszej sprawy została ustalona w oparciu o materiały zebrane w innych postępowaniach, w tym w omówionym powyżej postępowaniu karnym. W sprawie karnej zapadł nieprawomocny wyrok, na mocy którego Sąd Rejonowy w K. uznał P. S. za winnego części zarzucanych mu czynów. Rozpatrujący apelację Sąd Okręgowy wznowił przewód sądowy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: ppsa), Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
Celowość zawieszenia postępowania powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego zaskarżoną decyzją. Względy ekonomii procesowej przemawiają za tym, aby zawiesić dokonywanie kontroli zgodności z prawem decyzji w wypadkach, gdy zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o orzeczenie sądu lub ustalenia w drodze karnej, które mają wpływ na rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej.
Zgodnie z art. 11 ppsa ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego, co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. W myśl przytoczonego przepisu sąd administracyjny jest związany ustaleniami prawomocnego wyroku wydanego w postępowaniu karnym, które odnoszą się do popełnionego przestępstwa. Oznacza to, że przepis dotyczy wyroków skazujących i sąd rozpoznający sprawę z zakresu postępowania administracyjnego musi przyjąć, iż skazany tym wyrokiem popełnił przestępstwo przypisane mu wyrokiem karnym.
Mając na uwadze powyższe Sąd zważył, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od wyniku opisanej powyżej sprawy karnej, w której podatnik jest oskarżonym. Ewentualne prawomocne skazanie P. S. za czyny będące także przedmiotem postępowania podatkowego będzie wiązało niniejszy Sąd a ponadto będzie miało wiążącą moc dowodową w zakresie zawartych w opisie czynu ustaleń faktycznych, które mogą mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie sądowoadministracyjnej.
Ze względu na powyższą okoliczność, Sąd uznał, iż wystąpiła przesłanka, o której stanowi art. 125 § 1 pkt 1 ppsa.
W tym stanie rzeczy, na podstawie powołanego przepisu, orzeczono jak w sentencji postanowienia.
/-/ W. Zygmont