Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] marca 2014 E. K., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2008 r.
Skarżący załączył do skargi wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Przedmiotowy wniosek został jednak oddalony postanowieniem referendarza sądowego z dnia 9 czerwca 2014r.
Strona skarżąca w piśmie z dnia [...] czerwca 2014 r. przedłożyła dowód uiszczenia opłaty sądowej od skargi oraz oświadczyła, że wycofuje wniosek o zwolnienie skarżącego od opłaty sądowej od skargi, jako bezprzedmiotowy (k. 58 akt sądowych).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej w skrócie: "P.p.s.a.") postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy jest wszczynane na wniosek strony. Stosownie zaś do art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1 i 2 tego przepisu.
W analizowanej sprawie wniosek strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych uruchomił postępowanie zmierzające do jego rozpoznania. Następnie strona skarżąca oświadczyła, że wycofuje swój wniosek o zwolnienie skarżącego od opłaty sądowej od skargi. Wystąpienie takiej okoliczności spowodowało, że przestały istnieć podstawy do badania materialnoprawnej przesłanki przyznania prawa pomocy, czyli merytorycznego rozpoznania wniosku. W konsekwencji zaszła bezprzedmiotowość prowadzenia dalszego postępowania wywołanego wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Została zatem spełniona przesłanka umorzenia postępowania, o której mowa w art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a.
Mając zatem na względzie, że strona skarżąca skutecznie cofnęła wniosek o przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, a jednocześnie nie stwierdzono istnienia negatywnych przesłanek skutkujących niedopuszczalnością cofnięcia tego wniosku, postępowanie nim zainicjowane, jako bezprzedmiotowe, należało umorzyć. Zaznaczyć należy, że takie rozstrzygnięcie stanowi wyraz zasady dyspozycyjności, umożliwiającej stronie rozporządzanie przedmiotem postępowania o przyznanie prawa pomocy w ramach uprawnień procesowych przysługujących jej na mocy obowiązujących przepisów.
W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.