Uzasadnienie
Burmistrz Miasta i Gminy postanowieniem z dnia [...]2003r, na podstawie art. 201 § 1 pkt. 2 Ordynacji podatkowej, zawiesił z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie ustalenia H. S. za rok 2002 podatku – rocznego zobowiązania podatkowego od nieruchomości położonej w K. przy ul. [...], do czasu rozpatrzenia przez Sąd Najwyższy kasacji ww. od postanowienia Sądu Okręgowego w Kaliszu z dnia 11 czerwca 2003 sygn. akt II Ca 275/ 03 w sprawie z wniosku ww. o stwierdzenie zasiedzenia ½ części tej nieruchomości.
Nieruchomość ta stanowiła własność nieżyjącego od [...] r. W. G., lecz była w części użytkowana przez H. S. i jej męża. Ww. dotąd płaciła podatek od użytkowanej nieruchomości.
Spadkobiercy W. G. zamieszkali we Francji, ustanowili pełnomocnika w osobie S. S. użytkownika pozostałej części nieruchomości do załatwiania spraw związanych z w. w. nieruchomością.
Załatwienie sprawy dotyczącej określenia H. S. podatku od użytkowanej nieruchomości uzależnione jest od rozstrzygnięcia przez Sąd zagadnienia wstępnego, co do własności nieruchomości, wobec czego uzasadnione jest zawieszenie postępowania.
Na postanowienie to S. S. wniósł zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, podnosząc w nim, że zgodnie z art.388 § 1 kpc wyrok sądu II instancji jest natychmiast wykonalny, jeżeli kodeks nie stanowi inaczej. W tej sytuacji brak było podstaw do zawieszenia postępowania, skoro Sąd Okręgowy oddalając apelację H. S. od postanowienia Sądu Rejonowego w K. oddalającego jej wniosek o nabycie własności nieruchomości przez zasiedzenie, rozstrzygnął już zagadnienie wstępne.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z dnia [...]2004 uchyliło zaskarżone postanowienie i umorzyło postępowanie w sprawie na podstawie art. 233 § 1 pkt.2 Ordynacji podatkowej.
W uzasadnieniu organ II instancji stwierdził, że podniesiony w zażaleniu argument dotyczący wykonalności orzeczenia Sadu Okręgowego jest zasadny, wobec czego nie istniały przesłanki uzasadniające zawieszenie postępowania, które tym samym było bezprzedmiotowe.
Postanowienie to H. S. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o jego uchylenie, jako wydanego naruszeniem przepisów art. 120, 121, 122, 123 § 1, 125 § 1, 129, 133, 134 § 1, 139 § 1, 140 § 1, 145 § 1, 155 § 1, 178 § 1, 180 § 1, 201 § 1 pkt 2, 229, 233 § 1 pkt. 2a Ordynacji podatkowej oraz art. 388 k. p. c.
W uzasadnieniu skargi ww. podnosi, że ona oraz A. G. zamieszkały we Francji- spadkobierca W. G. zostali pozbawieni prawa czynnego udziału przed organem II instancji i prawa do czynnego udziału w rozprawie oraz przedstawienia na niej stanu prawnego dotyczącego własności nieruchomości. Dopuszczono natomiast do udziału w rozprawie S. S. jako pełnomocnika pozostałych spadkobierców W. G.- I. W. i A. G..
Ponadto w postępowaniu odwoławczym nie przeprowadzono dowodu z akt Sądu Rejonowego w K. i z księgi wieczystej Nr [...] nieruchomości przy ul. [...], a także nie ustalono, na jakim etapie znajduje się sprawa kasacyjna. Postanowienie Sądu Najwyższego odmawiające przyjęcia kasacji skarżąca otrzymała dopiero 23 lutego 2003 r. i nie mogła się do niego ustosunkować w toku postępowania odwoławczego i na rozprawie w SKO.
Skarżąca wywodzi też, że orzeczenie sądu II instancji jest natychmiast wykonalne jedynie w sprawach roszczeń pieniężnych, a w pozostałym zakresie nie nadaje się do wykonania ze względu na zawartą w nich treść.
Zaistniałe w sprawie nowe okoliczności, zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego z 12.III.2003 r. sygn. akt. III CZP 97/05 umożliwiają skarżącej wniesienie ponownego wniosku o zmianę prawomocnego postanowienia w sprawie o stwierdzenie zasiedzenia, skoro stan prawny nieruchomości nadal nie jest uregulowany.
H. S. podnosi też, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej, a także, że S. S. wprowadził SKO w błąd, bowiem zamierza do przejęcia nieruchomości.
Organ odwoławczy wnosi o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wobec nieuregulowania kwestii prawa własności nieruchomości położonej w K. przy ul. [...], H. S., będąca jej użytkownikiem w ½ części, podjęła kroki prawne mające na celu nabycie przez nią własności tej nieruchomości w drodze zasiedzenia.
Sąd I i II instancji nie uwzględnił jej wniosku o stwierdzenie zasiedzenia, wobec czego skarżąca wniosła kasację od postanowienia Sądu Okręgowego w Kaliszu, co spowodowało wydanie przez Burmistrza Miasta i Gminy postanowienia o zawieszeniu postępowania w sprawie ustalenia na jej wniosek ww. podatku od nieruchomości za rok 2002 do czasu rozpoznania kasacji przez Sąd Najwyższy.
Ustalenie podatku od ww. nieruchomości stanowi pochodną kwestii prawa własności, co potwierdza treść przepisu art. 3 ust. 1 pkt.1 ustawy z dnia 12 styczeń 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2000 r. Nr.9, poz.
84) i w interesie faktycznym skarżącej leżało uzyskanie decyzji określającej jej podatek od ½ części nieruchomości, co mogłoby stanowić argument w sprawie o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie.
Rozstrzygnięcie tej sprawy stanowiącej zagadnienie wstępne w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości- jak wynika z postanowienia I instancji - stanowiło w myśl art. 201 § 1 pkt.2 Ordynacji podatkowej okoliczność przemawiającą za zawieszeniem postępowania podatkowego.
Oceniając zgodność z prawem zaskarżanego postanowienia, mocą którego uchylono postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy i umorzono postępowanie w tej sprawie, zauważyć należy, że nie narusza ona prawa, jak twierdzi strona skarżąca i to w sposób rażący.
Postanowieniem z dnia 30 stycznia 2004 r. sygn. akt. II CK 466/03 Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia kasacji. Tym samym postanowienie Sądu Rejonowego w K. z dnia 14 marca 2003 r. sygn. akt. I Ns 423/99 oddalające wniosek H. S. o nabycie własności nieruchomości przez zasiedzenie stało się prawomocne. Tym samym odpadła przyczyna uzasadniająca zawieszenie postępowania.
Organ II instancji, niewątpliwie nie znając w dniu wydania zaskarżanego postanowienia tj. 17 lutego 2004 r. treści orzeczenia Sądu Najwyższego, o którego wydaniu nie został poinformowany, mając na względzie przepis art. 388 § 1 kpc uchylił zaskarżane postanowienie I instancji i umorzył postępowanie w sprawie zawieszenia postępowania, podzielając stanowisko S. S. wyrażane w jego zażaleniu, że skoro wyrok sądu II instancji jest natychmiast wykonalny, to jak należy sądzić, postanowienie Sądu Apelacyjnego wydane w sprawie H. S. wywołuje skutek w postępowaniu podatkowym.
W świetle określonego wyżej stanu faktycznego sprawy nie budzi wątpliwości fakt, że organ podatkowy mógł kontynuować postępowanie podatkowe, tym bardziej że postanowienie Sądu Apelacyjnego zaopatrzone było klauzulą wykonalności, nadaną przed dniem wydania postanowienia I instancji tj. w dniu 27 czerwca 2003 r. W związku z tym zaskarżane rozstrzygnięcie należy uznać za uzasadnione.
Odnosząc się do argumentów skargi tj. powołanie się na treść art. 388 § 3 k. p. c. dotyczącego wstrzymania z urzędu sprzedaży nieruchomości do czasu uprawomocnienia się wyroku uznać należy, że jest on w świetle treści klauzuli wykonalności nieuzasadniony. Zasadny jest co prawda podniesiony w piśmie procesowym zarzut że skarżąca nie brała udziału w rozprawie przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym, jednakże uchylanie z tego powodu zaskarżonego postanowienia byłoby nieuzasadnione w świetle art. 145 § 1 pkt.1 lit. "c" ustawy z 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skoro z wyżej wskazanych przyczyn nieuzasadnione było kontynuowanie zawieszenia postępowania podatkowego. Podobnie nieskuteczny jest argument, że w związku z toczącym się przed sądem postępowaniem o stwierdzenie nabycia spadku po W. G. organ I instancji zawiesił postępowanie podatkowe w podatku od nieruchomości za rok 2005. Postępowanie podatkowe w ww. podatku odnosi się bowiem do określanego roku podatkowego, wobec czego brak podstaw do odniesienia zasadności przyczyn zawieszenia postępowania za rok 2005 do roku 2002.
Z wyżej wskazanych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji
/-/ K. Pawlicki /-/ J. Małecki /-/ M. Skwierzyńska
AR