Uzasadnienie
Dyrektor Izby Skarbowej w P. decyzją z dnia [...]. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego P.z [...], nr [...] określającą P. K. za miesiąc styczeń 2005r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości [...] zł.
P. K. wniósł skargę, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. Zarzucił, iż w toku postępowania przed organem pierwszej instancji przebywał w areszcie śledczym i z tego powodu nie miał możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym oraz ustosunkowania się do zawartych w nim wniosków i twierdzeń.
Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z [....]., na podstawie przepisu art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uwzględniając skargę w całości, uchylił decyzję z [...]. oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego P.i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Organ odwoławczy wskazał na brak skutecznego doręczenia skarżącemu, przebywającemu w areszcie śledczym, postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego (art. 165 Ordynacji podatkowej), co stanowi naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do przepisu art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002, Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
Postępowanie staje się bezprzedmiotowe na skutek uwzględnienia skargi przez organ administracji w trybie autokontroli, o którym mowa w art. 54 § 3 ustawy.
Mając na względzie, iż w niniejszej sprawie decyzje obu instancji zostały uchylone i sprawa, zgodnie z żądaniem skarżącego, została przekazana do ponownego rozpoznania, należało na podstawie powołanego przepisu postępowanie umorzyć.
O kosztach postępowania ([...] zł wpis, 17 zł opłata skarbowa od pełnomocnictwa, [...] zł wynagrodzenie adwokata) orzeczono na podstawie przepisów art. 201 § 1 i art. 209 powołanej ustawy.
Z tych powodów postanowiono jak w sentencji.
/-/ Stanisław Małek