Uzasadnienie
Decyzją z dnia 27 maja 2022 r. Zarząd Związku Międzygminnego "[...]" w [...] określił J. K. wysokość zobowiązania z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od 1 grudnia 2016 r. do 31 marca 2019 r w kwocie [...]zł za każdy miesiąc, od 1 kwietnia 2019r. do 31 marca 2020 r. w kwocie [...]zł za każdy miesiąc, od 1 kwietnia 2020 r. do 28 lutego 2022 r. w kwocie [...]zł za każdy miesiąc i od 1 marca 2022 r. do 31 marca 2022 r. w kwocie [...]zł za każdy miesiąc.
W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że na nieruchomość położonej w miejscowości: [...], [...] gm. [...] nigdy nie została złożona deklaracja o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.
W dniu 9 września 2021 r. organ wystosował pismo znak [...] do Zakładu Usług Wodnych i Kanalizacyjnych [...] z prośbą o udostępnienie danych w zakresie poboru wody dla nieruchomości. W odpowiedzi w dniu 13 grudnia 2021 r. wskazano pobór wody na nieruchomości położonej w miejscowości: [...], [...], gm. [...] w okresie od 16 grudnia 2016r. do 3 grudnia 2021 r.
Zgodnie z wpisem w księdze wieczystej nr [...], ustalono, iż właścicielem przedmiotowej nieruchomości jest K. J., którą wezwano do złożenia wyjaśnień.
W dniu 10 stycznia 2022r. do Związku Międzygminnego wpłynęło oświadczenie właściciela nieruchomości podpisane przez K. J., w którym potwierdza fakt, iż jest właścicielem nieruchomości położonej w miejscowości: [...], [...], gm. [...] jednakże zamieszkuje pod innym adresem, a na nieruchomości zamieszkuje J. K..
W dniu 21 kwietnia 2022 r. podczas czynności sprawdzająco-kontrolnych na nieruchomości położonej w: [...], [...], gm. [...] - J. K., który oświadczył, iż nieruchomość zamieszkuje,,od zawsze", a "z uwagi na relacje z właścicielem posesji" poinformował, iż nie złożył deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od daty zamieszkania na nieruchomości. Pracownicy Związku Międzygminnego przyjęli deklarację z datą bieżącą tj. 1 kwietnia 2022r. oraz poinformowali J. K. o podjęciu czynności wyjaśniających.
Organ potwierdził, że na przedmiotowej nieruchomości J. K. zameldowany został na pobyt stały od dnia 29 maja 1985 r.
W dniu 22 kwietnia 2022 r. wezwano J. K. do złożenia wyjaśnień w sprawie przyczyn niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi lub przedłożenia ww. dokumentu dla nieruchomości położonej w miejscowości [...], [...], gm. [...] od: 1 grudnia2016r, 1 kwietnia 2019r., 1 kwietnia 2020r. oraz 1 marca 2022r. Wezwanie zostało odebrane przez Pana J. K. w dniu 25 kwietnia 2022r. Pozostało bez odpowiedzi.
W związku z niedopełnieniem przez J. K. obowiązku złożenia wyjaśnień lub stosownej deklaracji, organ w dniu 4 maja 2022 r. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe zmierzające do określenia w drodze decyzji wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od 1 grudnia 2016 r. do 31 marca 2022 r. dla nieruchomości położonej w miejscowości [...], [...] gm. [...]. Ponadto wezwano Podatnika do dostarczenia oświadczenia o liczbie osób zamieszkujących przedmiotową nieruchomość w ww. okresie. Postanowienie i wezwanie zostały doręczone w dniu 5 maja 2022r. Pozostały bez odpowiedzi.
Postanowieniem nr [...] z dnia 4 maja 2022 r. poinformowano Stronę o włączeniu do akt prowadzonej sprawy dowodów według zestawienia oraz wyznaczono 7-dniowy termin, do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. W rezultacie skoro na przedmiotowej nieruchomości został zameldowany J. K., to według organu oznaczało to, że złożył oświadczenie, że pod tym adresem znajduje się miejsce jego stałego pobytu. Mimo wezwania nie oświadczył inaczej.
W odwołaniu J. K. wskazał, iż nieuregulowanie należności z tytułu opłat za gospodarowanie odpadami wynika z niedopełnienia obowiązku złożenia deklaracji przez właściciela posesji, przez co nie uiszczał on opłat, myśląc że robi to właściciel.
Decyzją z dnia 7 lipca 2022 r., nr [...], Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu organ podkreślił, że ustalono, iż właścicielem nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] jest K. J. (według treści księgi wieczystej nr [...] W dziale III księgi wieczystej prowadzonej dla tej nieruchomości wpisano ograniczone prawo rzeczowe, polegające na dożywotniej i odpłatnej służebności mieszkania, z prawem poruszania się po całej nieruchomości - ustanowione na rzecz J. K.. W rozumieniu definicji właściciela nieruchomości określonej w art. 6h ust. 1 pkt 1 i art. 6m ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu w czystości i porządku w gminach, cechom właściciela odpowiada zatem zarówno K. J., jak i J. K.. W toku wyjaśniającego postępowania podatkowego organ pierwszej instancji ustalił, iż na przedmiotowej nieruchomości zamieszkuje wyłącznie J. K., co wynikało z informacji przekazanej przez K. J.. Podczas wizji lokalnej pracowników Związku Międzygminnego na przedmiotowej nieruchomości J. K. potwierdził, iż nieruchomość zamieszkuje "od zawsze" oraz nie poczuwa się do składania deklaracji i regulowania opłat za odpady komunalne.
W toku prowadzonego w sprawie postępowania potwierdzono dokonując wglądu do rejestru PESEL, iż J. K. jest pod adresem nieruchomości zameldowany na pobyt stały - bez przerwy od dnia 29 maja 1985 r. Ponadto kierowane do J. K. jako zamieszkującego nieruchomość i strony prowadzonego postępowania, wezwania oraz inne pisma zawierające m.in. wydawane postępowania, były pod adresem nieruchomości przez niego każdorazowo odbierane. Na powyższe pisma, a w szczególności do złożenia wyjaśnień i deklaracji dotyczących poprzedniego okresu J. K. nie reagował i nie udzielał odpowiedzi.
Wobec tego oraz stwierdzonych przez organ pierwszej instancji okoliczności zamieszkiwania na rzeczonej nieruchomości przez J. K., ustalono iż był on również w przeszłości osobą władającą nieruchomości i zobowiązaną do regulowania opłat za gospodarowanie odpadami. W świetle powyższego określono J. K. jako zobowiązanemu - prawidłowe wysokości opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres nieprzedawnionych zobowiązań z tego tytułu.
Zdaniem Kolegium organ podatkowy pierwszej instancji prawidłowo i wyczerpująco przeprowadził postępowanie, a w jego wyniku podjął w zaskarżonej decyzji właściwe rozstrzygnięcie. Odwołanie nie zasługiwało na uwzględnienie. Informacyjnie pouczono stronę, iż w celu podjęcia umorzenia całości lub części zaległości podatkowych w zakresie określonych decyzją należności, zobowiązany może wystąpić z wnioskiem do organu podatkowego po uprawomocnieniu się decyzji i faktycznym powstaniu zaległości, przedkładając dowody uzasadniające ten wniosek.
Pismem z dnia 1 grudnia 2022 roku J. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę w której wniósł o ponowne rozpatrzeniu jego sprawy dotyczącej wywozu nieczystości oraz wskazał, że organ odwoławczy błędnie wskazał na prawo rzeczowe polegające na dożywotniej i odpłatnej służebności mieszkania zamiast służebności nieodpłatnej, co stanowi, o nie ponoszeniu przez zamieszkującego jakichkolwiek płatności w związku z utrzymaniem mieszkania i innych opłat. Od dnia w którym dotarło do niego, iż właściciel nieruchomości nie złożył stosownej deklaracji i nie płaci za wywóz nieczystości zaczął regularnie wnosić opłaty. Podkreślił, że nie posiada bardzo niskie dochody z emerytury rolniczej [...] zł, z której opłaca rachunki za zużyty prąd i wodę. Jego dochody uszczuplają alimenty, które płaci żonie w wysokości [...] zł. W efekcie wniósł o ponowne przeanalizowanie sprawy i umorzenie zaległych opłat.
W załączeniu przedłożył akt notarialny z 13 grudnia 2011 roku, na mocy którego ustanowiono "służebność mieszkania dożywotnio i nieodpłatnie na rzecz J. K., polegającą na prawie korzystania z jednego pokoju kuchni położonych po lewej stronie wejścia do budynku od podwórza oraz swobodnego poruszania się po całej nieruchomości.
W odpowiedzi organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko. W szczególności podkreślił, że J. K., jako osoba zamieszkująca w przedmiotowej nieruchomości od wielu lat, posiadająca tytuł dożywotniej i odpłatnej służebności mieszkania, jest podmiotem władającym tą nieruchomością, obowiązanym do regulowania opłat za gospodarowanie odpadami, zgodnie z art. 6h ust. 1 pkt 1 i art. 6m ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu w czystości i porządku w gminach.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Stosownie do treści art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym – jak o tym stanowi art. 134 § 1 powołanej ustawy - granicami skargi. Orzekanie - w myśl jej art. 135 - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność. Jeżeli zaś stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, uwzględniając skargę sąd uchyla zaskarżoną decyzję, stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w odpowiednich przepisach albo stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w odpowiednich przepisach.
Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] z dnia 7 lipca 2022 r. utrzymująca w mocy decyzję Zarządu Związku Międzygminnego "[...]" w [...] z dnia 27 maja 2022 r. określającą skarżącemu J. K. wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za poszczególne miesiące od grudnia 2016 roku do 31 marca 2022 roku.
Spór między stronami niniejszego postępowania dotyczy kwestii podmiotu zobowiązanego do uiszczenia należności określonych ww. decyzją.
Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie (Dz.U. z 2022r., poz. 2519 t.j.), dalej jako u.c.p.g. W pierwszej kolejności zwrócić należy uwagę, że zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g., ilekroć w ustawie jest mowa o właścicielach nieruchomości - rozumie się przez to także współwłaścicieli, użytkowników wieczystych oraz jednostki organizacyjne i osoby posiadające nieruchomości w zarządzie lub użytkowaniu, a także inne podmioty władające nieruchomością. Z kolei jak o tym stanowi art. 6o wskazanej ustawy, (ust.
1) w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku - uzasadnione szacunki, w tym w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze, (ust.
2) opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości określonej w decyzji, o której mowa w ust. 1, obowiązuje do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym następuje zmiana danych niezbędnych do określenia wysokości tej opłaty, (ust 3) po doręczeniu decyzji, o której mowa w ust. 1, złożenie deklaracji nie jest dopuszczalne, jeżeli nie następuje zmiana danych niezbędnych do określenia wysokości tej opłaty, w tym stawki opłaty, (ust.
4) właściciel nieruchomości wobec którego została wydana decyzja, o której mowa w ust. 1, w przypadku zmiany danych jest obowiązany do złożenia deklaracji, dotyczy to również przypadku zmiany stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Na podstawie art. 6q ust. 1, w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta. Zgodnie zaś z treścią art. 6k ust. 1 pkt 1 powołanej wyżej ustawy, rada gminy dokonuje wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi spośród metod określonych w art. 6j ust. 1 i 2 oraz ustala stawkę takiej opłaty.
Zasadniczo nawet kilka podmiotów może jednocześnie spełniać warunki do uznania ich za właścicieli nieruchomości w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Powyższa definicja ma charakter zakresowy, zostały w niej wymienione poszczególne kategorie podmiotów, które mogą zostać uznane za właścicieli nieruchomości w znaczeniu ustawowym, przy czym zamieszczona w u.c.p.g. definicja "właścicieli nieruchomości" i "nieruchomości" jest odmienna od tych stosowanych w prawie cywilnym i odbiega od ścisłego znaczenia tych pojęć w tej gałęzi prawa. A zatem, sformułowana w u.c.p.g. definicja "właścicieli nieruchomości" odnosi się jedynie do regulacji tej ustawy (i aktów wykonawczych do niej) i nie może być skutecznie podnoszona w postępowaniach opartych na przepisach innych ustaw. Jest to definicja stricte przypisana do jednej regulacji (por. wyrok NSA z dnia 7 maja 2019 r. sygn. akt II FSK 3847/18; wszystkie cytowane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia dostępne są na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl).
Nie oznacza to jednak, że wszystkie te podmioty mogą jednocześnie mieć taki status względem obowiązku związanego z konkretną nieruchomością. Mieć należy również na względzie, iż powołana ustawa nie statuuje solidarnej odpowiedzialności tych podmiotów w powyższej sytuacji (por. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2020 r., sygn. akt II FSK 505/18, którego stanowisko Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela). Zdaniem Sądu, zamiarem ustawodawcy, wyrażonym w powołanym wyżej przepisie art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, było objęcie przepisami tej ustawy wszystkich podmiotów mających jakiekolwiek uprawnienia do władania nieruchomością lub chociażby tylko faktycznie posiadające nieruchomość, tak, by w jak najszerszym zakresie zagwarantować wykonanie obowiązków związanych z utrzymaniem czystości i porządku. Z tego powodu zdefiniowane w art. 2 ust. 1 pkt 4 powołanej ustawy pojęcie właściciela nieruchomości obejmuje również podmiot władający nieruchomością.
Pojęcie władania nieruchomością oznacza posiadanie nieruchomości. Dlatego też osobą władającą nieruchomością jest zarówno posiadacz samoistny nieruchomości, jak i posiadacz zależny (użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą). Do kategorii osób władających nieruchomością należy zaliczyć również dzierżyciela, czyli osobę która faktycznie włada rzeczą "za kogo innego" (art. 338 Kodeksu cywilnego). Treść analizowanego przepisu ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w przypadku większej liczby podmiotów, które można uznać za właścicieli nieruchomości w jego rozumieniu wymaga zatem odwołania się do dyrektyw wykładni systemowej i celowościowej. Wykładnia systemowa zewnętrzna pozwala na przesądzenie, że podmiotem władającym nieruchomością może być również jej posiadacz zależny. Z tego powodu osoba faktycznie posiadająca nieruchomość, o której mowa w przepisie art. 2 ust. 1 pkt 4 powołanej ustawy, może ponosić ciężar opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi nawet wówczas, gdy można zidentyfikować jej właściciela, który jednak nieruchomości faktycznie nie posiada.
W ni3eniejszje sprawie nie ma sporu co do tego, że skarżący zamieszkuje sporną nieruchomość. Sam skarżący podczas wizji lokalnej pracowników Związku Miedzygminnego na przedmiotowej nieruchomości potwierdził, że zamieszkiwał na nieruchomości, ale nie poczuwał się do składania deklaracji i regulowania opłat za odpady. J. K. nie składał samodzielnie deklaracji w przedmiocie o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Taka deklaracja nie została złożona, zatem zaszły przesłanki do wydania decyzji administracyjnej o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w trybie art. 6o ust. 1 u.c.p.g. W tym względzie organy administracji przed ustaleniem wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi podjęły czynności sprawdzająco-kontrolne. Organ pierwszej instancji w takich okolicznościach uznał J. K. za zobowiązanego do uiszczenia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres nieprzedawnionych zobowiązań z tego tytułu. na potwierdzenie takiego stanowiska organ odwoławczy powołał się na "służebność mieszkania ustanowioną dożywotnio i odpłatnie" na rzecz J. K. zgodnie z treścią księgi wieczystej nr [...]
Skarżący kwestionuje jednak nałożenie na niego obowiązku uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości położonej w [...] przy ulicy [...], podnosząc, że nie jest jej właścicielem (właścicielem jest K. J.) i jedynie korzysta z mieszkania na podstawie ustanowionego na jego rzecz dożywocia.
W ocenie Sądu dla ustalenia statusu skarżącego, jako podmiotu obowiązanego do uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w istocie miały znaczenie okoliczności podniesione w skardze. W tym względzie jednoznacznego wyjaśnienia wymagają warunki udzielenia J. K. dożywotniej służebności mieszkania przed ustaleniem odpowiedzialności za gospodarowanie odpadami w okresie objętym zaskarżona decyzją. Z treści przedłożonego przez skarżącego wypisu z aktu notarialnego z dnia z 13 grudnia 2011 roku wynika, że J. K. podarował T. P. nieruchomości położone w [...] składające się z gruntu oznaczone numerem [...] o powierzchni 3,34 ha, nr [...] o powierzchni 0,26ha, nr [...] o powierzchni 1,82 ha (§ 3), a także, iż obdarowana T. P. ustanowiła na nabytej nieruchomości opisanej w §3 tego aktu, służebność mieszkania dożywotnio i nieodpłatnie na rzecz J. K., polegającą na prawie korzystania z jednego pokoju, kuchni położonych po lewej stronie wejścia do budynku od podwórza oraz swobodnego poruszania się po całej nieruchomości (§7).
Zasadniczo skarżący, jako uprawniony z tytułu służebności osobistej, polegającej na prawie do korzystania z całej nieruchomości, mieści się w zakresie pojęcia właściciela nieruchomości w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Jako korzystający z nieruchomości mieszkalnej, może – zgodnie z normą wynikającą z treści art. 6h u.c.p.g. – ponosić obowiązek uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Powołana ustawa nie statuuje solidarnej odpowiedzialności kilku podmiotów spełniających warunki do uznania ich za właściciela nieruchomości. Zważywszy jednak, iż to w stosunku do skarżącego, jako władającego nieruchomością wydana została decyzja określająca wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w ocenie Sądu organy powinny dokładnie ustalić stan faktyczny w przedmiotowej sprawie.
Skarżący przede wszystkim nie zgadza się z oceną stanu faktycznego, jakiej dokonano w zaskarżonej decyzji w tych dwu kwestiach. W związku z tym należy podkreślić, że postępowanie wyjaśniające ma na celu ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego w kontekście określonej normy materialnego prawa podatkowego. Zasada zupełności materiału dowodowego z art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2022 r., poz. 2651 t.j.), dalej: "O.p." w zw. z art. 6q ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2022 r., poz. 2519 ze zm.), dalej: "u.c.p.g.", oznacza, że należy prowadzić postępowanie dowodowe tak aby wyjaśnić całokształt okoliczności sprawy, niezbędnych do podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia. Postępowanie dowodowe stanowi zatem poszukiwanie odpowiedzi, czy w określonym stanie faktycznym sytuacja podatnika podpada, czy też nie podpada pod hipotezę (a w konsekwencji i dyspozycję) określonej normy materialnego prawa podatkowego.
W ocenie Sądu ustalenia poczynione przez organy administracji w rozpoznawanej sprawie pozostawały niewystarczające, aby w świetle art. 187 §1 O.p. uznać, że w sposób wyczerpujący zgromadzono i zbadano materiał dowodowy, ani nie były wystarczające aby w świetle art. 191 O.p., ani aby uznać za udowodnione okoliczności stanowiące podstawę do przypisania J. K. odpowiedzialność za nieuiszczone opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W tym względzie zdaniem Sądu organy nie rozpatrzyły wystarczająco wnikliwie wszystkich okoliczności sprawy. Niemniej jednak w sprawie nie wyjaśniono wszystkich okoliczności sprawy, od których uzależnione było prawidłowe nałożenie przedmiotowych opłat art. 6o ust. 1 u.c.p.g. W tym względzie organ odwoławczy zarówno w uzasadnieniu decyzji jak i w odpowiedzi na skargę wskazał, że skarżącemu przysługuje służebność mieszkania ustanowiona odpłatnie. Tymczasem na podstawie § 7 aktu notarialnego z dnia 13 grudnia 2011 roku J. K. uzyskał "służebność mieszkania dożywotnio i nieodpłatnie". Taka rozbieżność wymaga wyjaśnienia, gdyż rzutuje ona bezpośrednio na prawidłowe określanie zobowiązania z tytułu opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi.
Wobec stwierdzonego uchybienia jako zasadne należy uznać naruszenie przez organy podatkowe przepisów postępowania określonych w Ordynacji podatkowej.
Mając na uwadze stwierdzone w sprawie uchybienia Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji (pkt 1 sentencji wyroku). O kosztach postępowania orzeczono po myśli art. 200 p.p.s.a. zasądzając na rzecz Skarżącego uiszczony wpis od skargi w wysokości [...] zł (pkt 2 sentencji wyroku).