Uzasadnienie
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz.935 - dalej jako "P.p.s.a.") Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.
Wykładnia gramatyczna powołanego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też porównania ich z innymi niebudzącymi okolicznościami. Sprostowanie nie może prowadzić do zmiany zapadłego rozstrzygnięcia. Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie wadliwości orzeczenia przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia. Sprostowanie nie może wykraczać poza granice określone w powołanym przepisie. Klasyfikacja wadliwości przyjęta w art. 156 § 1 P.p.s.a. jest bowiem wyczerpująca. Zgodzić się należy ze stanowiskiem Sądu Najwyższego wyrażonym wyroku z dnia 18 czerwca 1998 r., sygn. akt II CKN 817/97 (publ.
W OSNC 1999, nr 1, poz. 16), zgodnie z którym sprostowanie niedokładności (nieścisłości) może obejmować właściwe oznaczenie stron, czy też dokładne wymienienie podmiotów postępowania lub pełnej ich nazwy. Powyższe przesądza o zasadności niniejszego postanowienia.
W wyniku oczywistej omyłki w komparycji sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 czerwca 2016 r., o sygn. akt I SA/Po 387/18, w dwunastym wierszu od góry błędnie oznaczono stronę skarżącą. Prawidłowa nazwa skarżącej, to X. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa w [...], albowiem ta spółka była podmiotem wnoszącym skargę w sprawie o sygn. akt I SA/Po 387. Wojewódzki Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2018r. sprawy ze skargi X. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa w [...], na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych z tytułu umowy pożyczki, wydał wyrok w tej sprawie.
Z tych względów Sąd na podstawie art. 156 § 1 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.