Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] marca 2013 r. D. J., reprezentowana przez adwokata, złożyła do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Poznaniu skargę na wskazaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. W petitum skargi strona wniosła także o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie skarżącej, za zasadnością uwzględnienia tego wniosku przemawia grożąca jej niepowetowana szkoda materialna, która może zaistnieć w przypadku, gdy Sąd uwzględni skargę i uchyli zaskarżoną decyzję. Ponadto podniosła, że konieczność uiszczenia ustalonego podatku skutkować będzie postawieniem jej w bardzo ciężkiej sytuacji materialnej. Wskazała także, że nie posiada środków finansowych na uiszczenie tak znacznej kwoty, a zatem w przypadku natychmiastowego wykonania decyzji zostanie zmuszona do sprzedania nieruchomości, na której jest prowadzona działalność gospodarcza, albo sprzedania nieruchomości, w której mieszka wraz z rodziną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość.
Z uwagi na treść normatywną powyższych przepisów należy stwierdzić, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącą wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego Sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć należy, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA z 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Twierdzenia skarżącej powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, skarżąca, zdaniem Sądu, nie wykazała należytej inicjatywy w zakresie uprawdopodobnienia zajścia przesłanek wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji. W szczególności nie przedstawiła swojej aktualnej sytuacji finansowej, która potwierdzałaby, iż wykonanie zaskarżonego aktu spowodowałoby dla niej trudne do odwrócenia skutki. Nie przedłożyła także żadnych dokumentów źródłowych, które umożliwiłyby ocenę jej sytuacji majątkowej. Ograniczenie się skarżącej wyłącznie do lakonicznego stwierdzenia o grożącej jej niepowetowanej szkodzie materialnej, bądź też, że w przypadku natychmiastowego wykonania decyzji zostanie ona zmuszona do sprzedania nieruchomości, na której jest prowadzona działalność gospodarcza, albo sprzedania nieruchomości, w której mieszka wraz z rodziną, w ocenie Sądu, nie spełnia przesłanek warunkujących przyznanie ochrony tymczasowej jaką jest wstrzymanie wykonania skarżonego aktu.
W świetle powyższego, wobec zaniechania przez skarżącą wyczerpującego uzasadnienia wniosku przejawiającego się w braku przedłożenia stosownych dokumentów dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej, Sąd nie mógł dokonać merytorycznej oceny wniosku. Podkreślić przy tym należy, że potencjalna wadliwość zaskarżonej decyzji nie ma wpływu na ocenę zasadności wniosku w przedmiocie wstrzymania jej wykonania, ponieważ dokonywanie przez Sąd oceny legalności decyzji na tym etapie postępowania jest przedwczesne i niedopuszczalne.
Na marginesie wypada także zauważyć, iż pismem z dnia [...] maja 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej w P. poinformował m.in., że D. J. i jej mąż I. J. dokonali częściowej zapłaty należnego zobowiązania podatkowego. Każdy z nich dokonał następujących wpłat: w dniu [...] kwietnia 2013 r. w kwocie [...] zł, w dniu [...] maja 2013 r. w kwocie [...] zł (k. 34 akt sądowych). Informacje te dodatkowo zatem potwierdzają, że w niniejszej sprawie wniosek strony nie zasługuje na uwzględnienie.
W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.