Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] M. S. - były prezes "X." Sp. z o.o. - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...], określającą "X." Sp. z o.o. w X. w podatku od towarów i usług zobowiązanie podatkowe za poszczególne miesiące od czerwca do grudnia 2008 r. oraz podatek od towarów i usług, o którym mowa w art. 108 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, do zapłaty za grudzień 2008 r.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w P. wniósł o odrzucenie skargi podnosząc, że skarżący nie legitymuje się interesem prawnym do wniesienia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm. - w skrócie: "P.p.s.a."), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Stosownie do § 2 powołanej wyżej jednostki redakcyjnej, uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Powołana regulacja prawna stanowi, że tylko dwie kategorie podmiotów mają prawo do wniesienia skargi. Pierwszą stanowią te, którym to uprawnienie przysługuje dla ochrony ich interesu prawnego. Druga kategoria natomiast to podmioty instytucjonalne, którym zostało przyznane prawo do wniesienia skargi w cudzej sprawie, ze względu na konieczność ochrony obiektywnego porządku prawnego.
Legitymacja do złożenia skargi oparta została o kryterium interesu prawnego, co oznacza, że skargę może wnieść, co do zasady, podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym, a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Innymi słowy, postępowanie sądowoadministracyjne może być wszczęte na żądanie uprawnionego podmiotu, posiadającego własny, konkretny interes prawny w przeprowadzeniu sądowej kontroli zgodności z prawem aktu, oparty na normach prawa administracyjnego materialnego, z których można wywieść dla danego podmiotu określone prawa lub obowiązki (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 88). Przy czym stwierdzić należy, że interes prawny, jako legitymacja do wniesienia skargi, pozostaje w ścisłym związku z pojęciem strony postępowania, w ramach którego zaskarżony akt został wydany.
Powyższe oznacza zatem, że interes prawny będzie posiadała każda osoba, której uprawnień lub obowiązków dotyczyć będzie bezpośrednio zaskarżana decyzja. Jeżeli jednak zaskarżana decyzja jedynie pośrednio związana będzie z prawami i obowiązkami skarżącego, to będzie on posiadać, co najwyżej, interes faktyczny we wniesieniu skargi. Posiadanie zaś interesu faktycznego nie uprawnia do złożenia skargi w rozumieniu art. 50 P.p.s.a.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt badanej sprawy w pierwszej kolejności podnieść należy, że Sądowi z urzędu wiadomym jest, iż skargę na wskazaną w sentencji decyzję wniosła także Spółka "X.", reprezentowana przez radcę prawnego, a skarga ta została zarejestrowana w Sądzie pod sygn. akt I SA/Po 406/15. Z dołączonego do powyższej skargi odpisu z KRS jednoznacznie wynika, że M. S. był prezesem Spółki w okresie od [...] czerwca 2004 r. do [...] listopada 2013 r. Mając na uwadze tę okoliczność, w ocenie Sądu nie budzi żadnych wątpliwości, że skarżący jako osoba fizyczna bądź były Prezes nie ma interesu prawnego we wniesieniu skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...], mocą której określono Spółce "X." zobowiązanie w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od czerwca do grudnia 2008 r. Ewentualny interes skarżącego w analizowanej sprawie jest tylko interesem faktycznym, który nie tworzy legitymacji procesowej i nie pozwala na badanie przez Sąd legalności zaskarżonej decyzji, wydanej wobec innego podmiotu (Spółki) i w żaden sposób nie rozstrzygającej o prawach czy obowiązkach skarżącego.
Sąd akcentuje ponadto, że skarżący, jako osoba trzecia (taką osobą w rozumieniu art. 116 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa [tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.] jest były członek zarządu), nie posiada interesu prawnego w złożeniu skargi. Wynika to z faktu, że decyzja określająca lub ustalająca zobowiązanie podatkowe podatnika nie wywiera automatycznie żadnych skutków w sferze praw i obowiązków osoby trzeciej. Osoba trzecia nie jest zobowiązana do zapłaty wymierzonych podatków, ani też nie jest uprawniona do otrzymania ewentualnej nadpłaty w podatkach. Dopiero odrębne postępowanie, w którym zostaną stwierdzone przesłanki odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe podatnika, może spowodować zobowiązanie tejże osoby trzeciej do poniesienia odpowiedzialności za określone decyzją podatkową zobowiązania. Nawet w sytuacji, gdy w momencie składania skargi, zabezpieczono na majątku osoby trzeciej, należne zobowiązania podatkowe podatnika - brak jest interesu prawnego do wniesienia skargi.
Interes prawny osoby trzeciej polega bowiem na wykazaniu jedynie braku istnienia przesłanek do dokonania zabezpieczenia i wykazania braku przesłanek istnienia odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe podatnika. Natomiast wykazanie w toku postępowania wymiarowego (podatkowego) braku istnienia zaległości podatkowej lub wykazanie, że zaległość ta jest mniejsza, jest jedynie pośrednią drogą obrony osoby trzeciej przed przeniesieniem na nią odpowiedzialności za zaległości podatkowe.
Reasumując Sąd stwierdza, że interes prawny we wniesieniu skargi na decyzję dotyczącą podatnika, posiada wyłącznie podatnik. W badanej sprawie podatnikiem jest Spółka "X.", która skorzystała z przysługujących jej uprawnień i pismem z dnia [...] wniosła do Sądu skargę na wskazaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. W konsekwencji stwierdzić należy, że skarga M. S. - byłego prezesa zarządu Spółki - jako skarga wniesiona przez osobę fizyczną, która nie posiada legitymacji do wniesienia skargi, jest niedopuszczalna.
W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i art. 58 § 3 w zw. z art. 50 i art. 16 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.