Uzasadnienie
W myśl przepisu art. 14 ust. 1 pkt 7 lit. "a" ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /Dz.U. 1994 nr 71 poz. 312 ze zm./ przywóz towarów z zagranicy w ramach ustanowionych norm jest wolny od cła i od wymaganego zgodnie z art. 7 pozwolenia, jeżeli przedmiotem przywozu są rzeczy służące jej do użytku osobistego lub domowego z zastrzeżeniem nieodstępowania przez okres 2 lat, licząc od dnia dokonania odprawy celnej, stanowiące mienie osoby fizycznej, będącej w rozumieniu przepisów prawa dewizowego osobą krajową, przebywającą czasowo za granicą za zgodą władz kraju pobytu przez co najmniej 12 miesięcy.
Zatem warunkiem uznania rzeczy za wolne od cła na podstawie powyższego przepisu jest to, aby dana rzecz służyła osobie, o której mowa w tym przepisie, do jednego z wyżej wymienionych celów w czasie jej zamieszkiwania za granicą.
(...) Należy zauważyć, że przepis art. 14 ust. 1 pkt 7 lit. "a" Prawa celnego nie określa czasookresu użytkowania rzeczy za granicą przez osobę przesiedlającą się do celów w nim wymienionych, aby można je było zakwalifikować do rzeczy, które są wolne od cła.
Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 29 maja 1996 r. III ARN 97/85 /OSNAPU 1997 Nr 1 poz. 3/ zajął stanowisko, iż przeciwko uznaniu, że przywieziony z zagranicy samochód służył osobie przesiedlającej się do użytku osobistego, domowego lub zawodowego, albo do prowadzenia działalności gospodarczej i jest wolny od cła /art. 14 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne - Dz.U. 1994 nr 71 poz. 312 ze zm./ może świadczyć nabycie samochodu bezpośrednio przed przywozem do kraju i niezarejestrowanie go za granicą. Jednakże należy mieć na uwadze, iż ta konkretna sprawa dotyczyła samochodu do użytku zawodowego i to przed zasadniczą nowelizacją Prawa celnego.
Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 stycznia 1995 r. SA/Kr 3175/93 /Monitor Podatkowy 1995 Nr 9 str. 282/ stwierdził, iż o tym, że określone rzeczy stanowią mienie osoby przesiedlającej się, decyduje data ich nabycia za granicą i fakt, że służyły jej tam do określonego w tym przepisie użytku.
Wyrażony w tym orzeczeniu, nadal aktualny, pogląd prawny ma zastosowanie w stanie faktycznym tej sprawy. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż skarżący nabył przedmiotowy samochód blisko dwa miesiące przed powrotem do kraju i poruszał się nim, wracając z zagranicy.
W takiej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny dopatrzył się w ustalonym przez organy celne stanie faktycznym wadliwej wykładni przepisu art. 14 ust. 1 pkt 7 Prawa celnego przez przyjęcie obowiązku zarejestrowania pojazdu, co nie wynika wprost z tego przepisu i w okolicznościach tej sprawy nie musiało mieć zastosowania.