Uzasadnienie
Pismem z dnia 27 stycznia 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniesiono skargę, oznaczając w niej jako stronę skarżącą M. H. i B. H., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w A. z dnia [...], nr [...], odmawiającą M. H. i B. H. stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych (PIT-36) za 2007 r.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I WSA w Poznaniu z dnia 2 marca 2016 r skarżący zostali wezwani do usunięcia braku formalnego skargi przez jej podpisanie, ewentualnie nadesłanie jej podpisanego odpisu, a także o przesłanie dowodu nadania skargi do organu przesyłką poleconą, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Odpisy powyższych zarządzeń zostały skutecznie doręczone skarżącym w dniu 21 marca 2016 r. (druki zwrotnego potwierdzenia odbioru, k. 15 i k. 16 akt sąd.). W terminie zakreślonym przez Sąd, skarżący - reprezentowani przez adwokata - uzupełnili braki formalne skargi, tj. przesłali podpisany egzemplarz skargi oraz dowód potwierdzenia nadania skargi do organu.
Ze znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy druków zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że zaskarżona decyzja została skutecznie doręczona skarżącej w dniu 28 grudnia 2015 r. (k. 67 akt admin.), a skarżącemu (za pośrednictwem pełnomocnika) w dniu 2 stycznia 2016 r. (k. 68 akt adm.), natomiast skargę do WSA w Poznaniu, za pośrednictwem organu, skarżący wnieśli wspólnie w dniu 29 stycznia 2016 r. (druk potwierdzenia nadania przesyłki, k. 23 akt sąd.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Zainicjowanie kontroli sądowoadministracyjnej wymaga skutecznego wniesienia skargi, aby sprawie można nadać prawidłowy bieg. Wśród bezwzględnie obowiązujących wymogów przewidziano m.in. termin do wniesienia skargi. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - w skrócie: "P.p.s.a.") skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Podkreślić należy, że termin określony w art. 53 § 1 P.p.s.a. ma charakter terminu zawitego, a czynność podjęta po jego upływie jest bezskuteczna (art. 85 P.p.s.a.). Uchybienie terminu wymaga od Sądu odrzucenia skargi bez poddania jej kontroli (art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). W świetle powołanych wyżej regulacji nie ulega wątpliwości, że wniesienie skargi po terminie skutkuje brakiem nadania jej dalszego biegu i w konsekwencji odrzuceniem skargi.
Jak wynika z akt sprawy, zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w P. wraz z prawidłowym pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego została skutecznie doręczona skarżącej w dniu 28 grudnia 2015 r. (k. 67 akt admin.), zaś skarżącemu (za pośrednictwem pełnomocnika) w dniu 2 stycznia 2016 r. (k. 68 akt adm.). Trzydziestodniowy termin do wniesienia do sądu skargi upływał zatem dla skarżącej z dniem 27 stycznia 2016 r., a dla skarżącego z dniem 1 lutego 2016 r. Tymczasem skarżący wnieśli do WSA w Poznaniu, za pośrednictwem organu, sporządzoną wspólnie skargę dopiero w dniu 29 stycznia 2016 r. (druk potwierdzenia nadania przesyłki, k. 23 akt sąd.). Oznacza to więc, że skarga złożona przez skarżącą została wniesiona z uchybieniem trzydziestodniowego terminu, określonego w art. 53 § 1 P.p.s.a., albowiem, w ocenie Sądu, upłynął on bezskutecznie z dniem 28 stycznia 2016 r.
W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 w zw. z art. 53 § 1 i art. 16 § 2 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.