Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Burmistrz Gminy i Miasta określił Zarządowi A w P. zobowiązanie w podatku od nieruchomości za rok 2004 w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organ ustalił, że Nadleśnictwo B umową z dnia [...] lipca 1999 r. wraz z Aneksem nr [...] przekazało użytkowanie gruntów będących w ich zarządzie od dnia [...] I.1999 r. na czas nieokreślony dla Oddziału C w P., którego następca prawnym jest Zarząd A w P. n a podstawie decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...]grudnia 2002 r. i nr [...] z dnia [...] czerwca 2003 r. Zdaniem organu ta okoliczność powoduje, że na Zarządzie A w P. ciążył obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości, jako na posiadaczu nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a od 1 stycznia 2003 r. na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 4 ustawy. Burmistrz podkreślił, że przedmiot opodatkowania został ustalony na podstawie ewidencji gruntów prowadzonej przez Starostwo Powiatowe, z której wynika, że podatnik posiada na podstawie umowy łącznie [...] ha w tym "tereny różne" – [...] ha, oraz nieużytki o pow. [...] ha i grunty zadrzewione i zakrzewione o pow. [...] ha zwolnione na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 10 cyt. ustawy. Wymiar podatku od nieruchomości za rok 2004 od gruntów pozostałych od 1 m2 powierzchni, tj. [...] m2 ([...] ha) x 0,10 zł wynosi [...] zł.
W odwołaniu od powyższej decyzji podatnik zarzucił brak należytego rozpatrzenia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności naruszenie przepisów ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne z 17 maja 1989 r. (Dz.U. z 2000 r. Nr 10, poz. 1086 i nr 120 poz. 1268) oraz rozporządzenie w sprawie ewidencji gruntów i budynków z dnia 29 marca 2001 r. (Dz.U. Nr 38, poz. 454).
Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzje organu I instancji z [...]. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wyraziło pogląd, że nie ma żadnych wątpliwości iż umowa z dnia [...] lipca 1999 r. Nadleśnictwo B działające w imieniu Skarbu Państwa przekazało Oddziałowi C w P. w użytkowanie nieruchomości, którymi obecnie po przekształceniu faktycznie włada Zarząd A i który wstępuje w prawne obowiązki został obciążony podatkiem od nieruchomości na podstawie cytowanych w decyzji organu I instancji przepisów ustawy o opłatach i podatkach lokalnych.
Odnośnie naruszeń prawa materialnego jest zdania, że skoro według zapisów w ewidencji nieruchomości użytkowane przez odwołującego grunty SA oznaczone jako "tereny różne" są lasami, użytkami rolnymi, gruntami zadrzewionymi i zakrzewionymi to stosownie do treści art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Powołując dokumenty znajdujące się w aktach podatkowych organ odwoławczy przytacza sposób wyliczenia wysokości podatku.
Powyższa decyzje zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu Zarząd A w P. skargą opartą na zarzucie naruszenia prawa materialnego i procesowego. Według skarżącego grunty opodatkowane przez organy samorządowe są gruntami leśnymi wykorzystywanymi jako roboczy poligon wojskowy N. Dla ustalenia jaki stosunek wiąże Nadleśnictwo B i Zarząd A Kolegium ograniczyło się tylko do ustalenia, że "art. 40 ustawy o lasach" upoważnia do zawarcia umowy przekazującej w użytkowanie gruntów których właścicielem jest Skarb Państwa.
W konsekwencji skarżący domagał się uchylenia obu decyzji organu I i II instancji.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie znajduje podstaw do uwzględnienia skargi i wnosi o jej oddalenie oraz podkreśla, że stosownie do treści art. 21 ust. 1 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne, dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę planowania gospodarczego planowania przestrzennego wymiaru podatków i świadczeń oznaczenia nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna, ponieważ zaskarżone decyzje I i II instancji nie naruszają przepisów proceduralnych i prawa materialnego.
Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) – Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrole działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy szczególne nie stanowią inaczej. Kontrole zaskarżonych decyzji Sąd sprawuje wyłącznie pod względem ich zgodności z prawem materialnym, przepisami postępowania i to nie tylko samej decyzji, ale także procedowania przed jej wydaniem.
Zarzuty podniesione w skardze dotyczą naruszenia prawa procesowego i materialnego.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa procesowego należy podkreślić, że zebrany w sprawie obszerny materiał dowodowy dał podstawy organom podatkowym do ustaleń zawartych w obu decyzjach I i II-ej instancji.
Zgodnie z art. 121, 122 i 124 Ordynacji podatkowej organy podatkowe są zobowiązane prowadzić postępowanie podatkowe w sposób budzący zaufanie i podejmować wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy przy czynnym udziale strony w każdym stadium postępowania. Muszą także wyjaśnić zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwieniu sprawy i przytoczyć konkretne przepisy.
Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że umowa o przekazaniu nieruchomości w użytkowanie w 1999 roku spisana została w dniu [...] lipca 1999 r. w B pomiędzy Dyrektorem Generalnym Lasów Państwowych reprezentowanym przez Nadleśniczego Nadleśnictwa B, a Oddziałem C w P. oraz, że datę [...] lipca 1999 r. nosi protokół zdawczo-odbiorczy w związku z przekazaniem w odpłatne użytkowanie lasów i gruntów w części Centralnego Poligonu Lotniczego nr [...].
Na podstawie decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. i nr [...] z [...] czerwca 2003 r. następca prawnym Oddziału C w P. jest Zarząd A w P., który przejął faktycznie władztwo nad przedmiotowymi nieruchomościami.
W stanie prawnym obowiązującym w roku 1999 podatnikiem podatku od nieruchomości pozostających w zarządzie Lasów Państwowych były nadleśnictwa. Nadleśnictwa są jednostką organizacyjną Lasów Państwowych, na których ciąży obowiązek płacenia podatku od nieruchomości, które nie znajdują się we władaniu innych podmiotów.
W uchwale NSA z 19.8.1996 r. – FPK 9/96 sąd stwierdził, że gdy w wyniku umowy cywilnoprawnej zawartej przez jednostkę organizacyjną Lasów Państwowych przekazano w posiadanie zależne nieruchomość stanowiąca własność Skarbu Państwa – obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu zależnym.
W stanie prawnym obowiązującym w latach 1999, 2000, 2001, 2002 obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości pozostających w zarządzie Lasów Państwowych ciążył na nadleśnictwach, faktycznie władających nieruchomościami (art. 2 ust. 2 ustawy z 12.1.1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych).
W przypadku przekazania umową cywilnoprawną faktycznego władztwa nad nieruchomościami pozostającymi w zarządzie lasów państwowych, obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem (art. 2 ust. 1 pkt 4).
W niniejszej sprawie faktyczne władztwo nad przedmiotowymi nieruchomościami zostało przekazane stronie skarżącej protokołami zdawczo-odbiorczymi.
Z tego powodu od 1999 roku skarżący Zarząd A jest podatnikiem podatku od nieruchomości.
W identyczny sposób określono podatnika w stanie prawnym obowiązującym w roku 2003 i 2004 (art. 3 ust. 2 i ust. 1 pkt 4).
Skoro strona skarżąca posiada przymiot podatnika podatku od nieruchomości, to należało rozważyć, czy właściwie określono przedmiot opodatkowania. W skardze Zarząd A twierdzi, że wprawdzie organy samorządowe oparły się o ewidencję gruntów, lecz jej zdaniem ta ewidencja jest obarczona błędem polegającym na tym, że przedmiot opodatkowania winien figurować w ewidencji gruntów jako las a nie jako "teren różny".
Podstawą wymiaru podatku od nieruchomości, zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17.05.1989 r. – prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 200 r. Nr 100 poz. 1086 ze zm.) powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków.
Dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej. Stanowią więc dowód tego, co zostało w nich stwierdzone.
Podatnik kwestionujący prawidłowość danych zawartych w ewidencji gruntów winien wszcząć procedurę ich zmiany w starostwie powiatowym, prowadzącym ewidencję.
W niniejszej sprawie strona skarżąca takiej procedury nie uruchomiła, przedstawiając jedynie zarzut w skardze.
Z zestawienia powierzchni i nr działek ewidencyjnych Obrębu Ewidencyjnego N. [...] wynika, ze w skład poligonu wojskowego wchodzą grunty sklasyfikowane jako "tereny różne" leżące na terenie gminy J. (k. [...] akt podatkowych organu I instancji).
Z tych dokumentów nie wynika, że tereny te są określone jako obszar leśny, a zatem za niesporne należało uznać, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości figurują grunty określone jako "tereny różne".
Z obu decyzji wynika, że przedmiotem opodatkowania były nie lasy, nieużytki, grunty zadrzewione i zakrzewione, ale "grunty różne" o obszarze [...] ha.
Nieużytki o obszarze [...] ha oraz grunty zakrzewione i zadrzewione o pow. [...] ha zostały zwolnione n a podstawie art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
Należy w tym miejscu zwrócić uwagę na to, że przedmiotem przekazania w posiadanie zależne były zarówno lasy jak i tereny różne. Już wówczas podatnik winien się orientować, że przekazano mu nie tylko lasy. Dopóki więc z ewidencji gruntów wynika, że przedmiot opodatkowania jest przedmiotem, który podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości dopóty organy podatkowe są związane treścią ewidencji gruntów.
Z uzasadnienia skargi wynika, że Zarząd A nie kwestionuje ani powierzchni przedmiotu opodatkowania ani zastosowanych stawek, a jedynie kwestionuje zasadność opodatkowania, nie mając zastrzeżeń do opisania przedmiotu opodatkowania (powierzchnia). Zarząd A twierdzi jedynie, że rzeczywisty stan gruntów podlegających opodatkowaniu jest inny niż wynika to z aktualnej ewidencji gruntów. Zarzuty te Sąd uznał za nieuzasadnione, nie mające oparcia w prawie materialnym, a mianowicie w art. 3 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w 2004 r. i art. 21 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne.
W tym stanie faktycznym i prawnym zaskarżone decyzje są zgodne z prawem i Sąd na zasadzie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, poz. 1271 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.
/-/K.Pawlicki /-/S.Zapalska /-/J.Małecki
LF