Uzasadnienie
Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2017 r. wydanym wobec M. B. uznał za nieuzasadnione zarzuty zgłoszone w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej w oparciu o tytuł wykonawczy z dnia [...] czerwca 2017 r.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w K., działając jako organ egzekucyjny, doręczył zobowiązanej tytuł wykonawczy wystawiony dnia [...] czerwca 2017r. przez wierzyciela Prezydenta Miasta S., obejmującego należności pieniężne z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacenie postojów w strefie płatnego parkowania w dniu [...] sierpnia 2016 r. oraz w dniu [...] września 2016 r.
Wszczęcie egzekucji administracyjnej nastąpiło w dniu [...] lipca 2017 r. tj. z chwilą doręczenia zobowiązanej odpisu tytułu wykonawczego wraz z zawiadomieniem z dnia [...] lipca 2017 r. o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego w [...] S.A. Zastosowany środek egzekucyjny okazał się nieskuteczny. Bank [...] S.A. poinformował organ egzekucyjny, że nie prowadzi rachunków M. B..
Pismem z dnia [...] lipca 2017 r. M. B. zgłosiła zarzut w sprawie prowadzonej egzekucji administracyjnej, podnosząc "nieistnienie obowiązku". Uzasadniając wniesiony zarzut zobowiązana uznała obciążenie jej opłatą dodatkową za parkowanie bez wniesienia opłaty w dniu [...] września 2016 r. przy al. [...] w S. za bezpodstawne. Zdaniem zobowiązanej miejsce, w którym nałożono opłatę dodatkową, nie znajdowało się w strefie płatnego parkowania. Argumentując to stwierdzenie, strona podniosła, że zgodnie z art. 13 b ust. 1 ustawy z dnia [...] marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1440 ze zm. dalej u.d.p.) opłatę o której mowa w art. 13 ust 1 pkt 1 ww. ustawy pobiera się za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym - zgodnie z warunkami określonymi w Rozporządzeniu - miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo.
Warunkiem pobierania opłat jest oznakowanie miejsca zarówno znakami pionowymi, jak i poziomymi. Brak podwójnego oznakowania oznacza, iż miejsce w strefie płatnego parkowania nie zostało wyznaczone i pobieranie opłat w tym miejscu jest nielegalne. Strona zwróciła uwagę na wymóg prawidłowego oznakowania miejsc postojowych według zasad określonych przez Ministra Infrastruktury, na mocy delegacji ustawowej zawartej w art. 7 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm. dalej u.p.r.d.) w rozporządzeniu z dnia 3 lipca 2003 r. (Dz. U. z 2013 r., poz. 1326 ze zm. dalej rozporządzenie). Zgodnie z rozporządzeniem, w brzmieniu obowiązującym od dnia 14 lutego 2014 r. w strefie oznakowanej znakiem D-44 miejsca dla postoju pojazdu samochodowego wyznacza się znakami pionowymi określonymi w pkt 5.2.18 oraz znakami poziomymi określonymi w załączniku nr [...] do rozporządzenia w: pkt 5.2.4, pkt 5.2.5 pkt 5.2.6 i pkt 5.2.9.2.
Na poparcie swojego stanowiska strona powołała orzeczenia sądów administracyjnych, w których sądy wskazywały na brak możliwości pobierania opłat za parkowanie w dowolnym miejscu w strefie płatnego parkowania.
Podsumowując zobowiązana stwierdziła, że warunkiem zastosowania sankcji administracyjnej z art. 13 ust 1 pkt 1 u.d.p. jest odpowiednie oznakowanie strefy płatnego parkowania tak, aby korzystający z dróg publicznych mieli świadomość ciążącego na nich obowiązku. Jak wywodzi zobowiązana opłatę wolno pobierać jedynie wtedy, gdy spełnione są określone warunki, tzn. postój odbywa się w strefie płatnego parkowania oraz w wyznaczonym miejscu spełniającym określone przepisami prawa warunki.
Do pisma z zarzutami strona załączyła kopie fotografii przedstawiających zaparkowane na chodniku auto nr rej. [...]
W związku ze złożonymi zarzutami Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 r. zawiesił prowadzone postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w sprawie zgłoszonego zarzutu. Jednocześnie w tym samym dniu, na podstawie art. 34 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1201 ze zm. dalej u.p.e.a.), organ egzekucyjny przekazał pismo strony wierzycielowi celem uzyskania jego stanowiska w zakresie zgłoszonych zarzutów. Wierzyciel Prezydent Miasta S. w dniu [...] września 2017 r. wydał postanowienie, w którym ustosunkował się do wniesionego zarzutu, uznając go za nieuzasadniony. Na powyższe rozstrzygnięcie strona złożyła zażalenie, które zostało utrzymane w mocy ostatecznym postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2017 r.
Organ egzekucyjny odmawiając uznania wniesionych zarzutów przywołał argumenty sformułowane w stanowisku wierzyciela na potwierdzenie istnienia obowiązku. Stwierdził ponadto, że w przypadku wniesienia zarzutu nieistnienia obowiązku, stanowisko wierzyciela wyrażone w wydanych przez niego postanowieniach, jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Zaznaczył przy tym, że zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Natomiast w myśl przepisu zawartego w ww. artykule organ egzekucyjny z urzędu bada dopuszczalność egzekucji administracyjnej, w tym także prawidłowość wystawionego tytułu wykonawczego oraz kwestię doręczenia upomnienia.
Pismem z dnia [...] stycznia 2018 r. M. B. wniosła zażalenie na ww. postanowienie, zarzucając mu naruszenie art. 13b ust. 1 u.d.p., art. 33 pkt 1 i art. 45 pkt 1 u.p.e.a.
W treści zażalenia zobowiązana wystąpiła o uchylenie postanowienia oraz o umorzenie postępowania egzekucyjnego.
Uzasadniając wniesione zażalenie, strona powieliła argumenty podniesione w zarzutach. Powołując uchwałę NSA z dnia 9 października 2017 r. sygn. akt II GPS 2/2017, zobowiązana zakwestionowała powtórzone za wierzycielem w postanowieniu organu egzekucyjnego stwierdzenie, że do wyznaczenia miejsca postojowego wystarczy wyłącznie znak pionowy. W świetle omawianych w uchwale przepisów prawnych, miejsca płatnego postoju wyznaczone w strefie płatnego parkowania to, co do zasady, miejsca podwójnie oznakowane: znakami pionowymi D-18 i znakami poziomymi typu P-18.
Ponadto powołując się na orzecznictwo i doktrynę strona wskazała, że użyte w "u.d.p." wyrażenie "wyznaczyć" oznacza konieczność wytyczenia miejsca za pomocą linii i znaków oraz że wyłączona jest możliwość pobierania opłaty za postój w innym niż wyznaczone miejsce, przy czym niedopuszczalnym jest uznanie za wyznaczone miejsce terenu całej strefy płatnego parkowania.
W ocenie strony strefa płatnego parkowania w S. nie jest oznakowana zgodnie z obowiązującym prawem. Z tego względu nie powstaje tam obowiązek wnoszenia przez kierujących opłat, a ich pobieranie jest czynem bezprawnym i nosi znamiona przekroczenia uprawnień i wyłudzenia nienależnych świadczeń. Skarżąca uznała, że umieszczenie na znaku D-44 dodatkowych napisów typu "Podstrefa A" czy "Podstrefa B" jest bezprawne, a fakt ich umieszczenia powoduje, że znak taki jest niezgodny z określonym prawnie wzorem. Czyni go to w świetle prawa nielegalnym i nie rodzi on obowiązku stosowania się do jego treści.
Ponadto uzasadniając naruszenie art. 45 par. 1 u.p.e.a., strona zauważyła, że do zażalenia z dnia [...] września 2017 r. dołączyła zdjęcia z miejsca postoju, potwierdzając fakt nieistnienia obowiązku. Zdaniem zobowiązanej stosownie do art. 45 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny powinien odstąpić od egzekucji, a nie, jak to uczynił, zawiesić postępowanie. Zobowiązana stwierdziła, że w wyniku działań organu została doprowadzona do niekorzystnego rozporządzenia majątkiem własnym, z powodu zablokowania zajętych kwot na koncie.
Dyrektor Izby Skarbowej po zapoznaniu się z materiałem zebranym w sprawie oraz po dokonaniu analizy stanu faktycznego i prawnego postanowieniem z dnia [...] marca 2018 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu egzekucyjnego.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że w rozpoznawanej sprawie, w której wierzyciel i organ egzekucyjny to dwa różne podmioty, zarzuty zgłoszone przez zobowiązaną zostały zakwalifikowane jako oparte na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. tj. zarzut nieistnienia obowiązku. Organ egzekucyjny zobligowany był zatem wystąpić do wierzyciela o zajęcie stanowiska w przedmiocie zgłoszonych zarzutów. Stanowisko takie wierzyciel Prezydent Miasta S. wyraził w postanowieniu z dnia [...] września 2017 r. Po rozpatrzeniu zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało postanowienie z dnia [...] listopada 2017r. utrzymujące w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Tym samym stanowisko wierzyciela stało się ostateczne w administracyjnym toku instancji.
Z uwagi na fakt, że postanowienie wierzyciela nie zostało wyeliminowane z obrotu prawnego, organ egzekucyjny (oraz obecnie organ odwoławczy) związany był zawartym w nim stanowiskiem odnośnie zarzutu nieistnienia obowiązku z art. 33 § 1 pkt 1 i nie mógł ocenić go inaczej, niż uczynił to wierzyciel.
Z powyższych względów organ odwoławczy, w ślad za wierzycielem uznał, że zarzut nieistnienia obowiązku zgłoszony przez zobowiązaną nie może być uwzględniony. Wierzyciel wskazał, że kontroler zarejestrował zdarzenie nieopłaconego postoju pojazdu [...] na al. [...] w dniu [...] września 2016 r. na drodze publicznej w strefie płatnego parkowania, co potwierdzają zdjęcia przedmiotowego pojazdu wykonane przez kontrolera w dniu zarejestrowanego zdarzenia niepłaconego postoju, zdjęcia przedstawione przez zobowiązaną oraz wydruk zdjęcia ze strony Geoportal (www.geoportal.gov.pl) z naniesionymi granicami drogi publicznej.
Ponadto dokumentacja fotograficzna wskazuje, że pojazd zobowiązanej był zaparkowany w pasie drogowym - al. [...], działka [...]. Załączone przez zobowiązaną zdjęcie miejsca postoju pojazdu znajduje się w obszarze strefy płatnego parkowania, na której za postój pojazdu jest pobierana opłata zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p.
Organ odwoławczy zaznaczył również, że Kolegium w postanowieniu z dnia [...] listopada 2017 r. uznało nie do zaakceptowania stanowisko organu pierwszej instancji, że cała strefa płatnego parkowania może być uznana za miejsce wyznaczone w rozumieniu przepisu art. 13b ust. 1 u.d.p. Na poparcie tego stanowiska SKO przywołało uchwałę podjętą przez NSA w składzie 7 sędziów w dniu [...] października 2017 r. sygn. akt II GPS 2/17.
Ponadto powołując się na przepisy wykonawcze do ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 128), tj. w rozporządzeniu Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych i rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach, uznał, że oznakowanie strefy płatnego parkowania w S. jest zgodne z obowiązującym prawem. Wskazał, że pojazd zobowiązanej zaparkowany był w całości w pasie drogowym al. [...] oraz w miejscu wyznaczonym znakiem pionowym D-18 "parking", pod którym umieszczona została tabliczka [...] informująca o sposobie postoju na chodniku - równolegle do krawężnika. Stwierdził ponadto, że niewyznaczenie tego miejsca znakami poziomymi nie ma znaczenia w sytuacji, gdy miejsce postoju pojazdu zostało wyznaczone przez znak D-18.
Orzekając powyższe, powołał pogląd wyrażony przez NSA w wyroku z dnia 9 października 2017 r. sygn. akt. II GPS 2/17, że co do zasady miejsca płatnego postoju wyznaczone w strefie płatnego parkowania powinny być podwójnie oznakowane: znakami pionowymi D-18 i poziomymi typu P-18. Wierzyciel przyjął jednak interpretację, że to znaki informacyjne mają rolę decydującą w wyznaczeniu miejsca płatnego postoju. Mają one na celu poinformowanie kierujących pojazdami o rodzaju drogi i sposobie korzystania oraz obiektach znajdujących się przy drodze lub w jej pobliżu przeznaczonych dla użytkowników dróg. Natomiast znaki poziome służą zwiększeniu bezpieczeństwa uczestników ruchu i innych osób znajdujących się na drodze, usprawnieniu ruchu pojazdów i ułatwieniu korzystania z dróg.
W powyższej sytuacji wierzyciel uznał zarzut nieistnienia obowiązku za nieuzasadniony. Jednocześnie stwierdził, że na stronie ciążył obowiązek uregulowania opłaty dodatkowej za nieopłacony postój w strefie płatnego parkowania w okresie objętym wystawionym przez wierzyciela tytułem wykonawczym.
Organ odwoławczy oceniając natomiast podniesiony w zażaleniu zarzut naruszenia przez organ egzekucyjny art. 45 § 1 u.p.e.a. poprzez zawieszenie postępowania, a nie odstąpienie od egzekucji, wskazał, że nie może on być uwzględniony. Dowody na potwierdzenie nieistnienia obowiązku przedstawione w związku z wniesionymi zarzutami przez zobowiązaną podlegały zbadaniu przez wierzyciela. Skoro wierzyciel potwierdził istnienie obowiązku i jego stanowisko jest ostateczne, organ egzekucyjny musi je zaakceptować. Co więcej, regulacja przewidziana w art. 45 § 1 u.p.e.a. ma zastosowanie, gdy przedstawione dowody w sposób oczywisty wskazują, że dochodzony obowiązek został wykonany, umorzony, wygasł lub nie istnieje, odroczono termin jego wykonania, rozłożono na raty spłatę należności albo gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego. Żadna z powyższych okoliczności do tej chwili nie wystąpiła. Zobowiązana zakwestionowała istnienia obowiązku w postaci zarzutu, który jest aktualnie rozpoznawany w trybie przewidzianym dla tej instytucji.
Ponadto organ stwierdził, że zarzut niekorzystnego rozporządzenia majątkiem własnym nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy, ponieważ nie wyegzekwowano żadnych środków i nie zablokowano konta strony. Bank [...] S.A. poinformował organ egzekucyjny, że nie prowadzi rachunku M. B..
Ponadto organ odwoławczy zaznaczył, że argumentacja sformułowana przez stronę w zażaleniu, która nie była podnoszona w terminie do wniesienia zarzutów, nie może być rozpatrywana na etapie postępowania odwoławczego.
W skardze skierowanej dp Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na ww postanowienie, strona zarzuciła naruszenie art. 13b ust. 1 w zw. z art.13b ust. 6 u.d.p. poprzez uznanie, że pojazd został zaparkowany w miejscu wyznaczonym, w strefie płatnego parkowania.
Uzasadniając wniesioną skargę, strona podzieliła stanowisko organu egzekucyjnego w zakresie związania stanowiskiem wierzyciela. Podkreśliła jednak, że stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 dalej p.p.s.a.) na postanowienie wierzyciela w sprawie złożonych zarzutów nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Natomiast zobowiązany swoje uprawnienie do obrony praw może realizować poprzez wniesienie skargi do sądu administracyjnego na postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów jako rozstrzygnięcia wydanego w sprawie głównej.
W treści wniesionej skargi, strona zgłosiła zarzuty odnoszące się wprost do stanowiska wierzyciela.
Zdaniem strony w sprawie nie budzi wątpliwości, że miejscem wyznaczonym w myśl art. 13b ust. 1 u.d.p. nie jest teren całej strefy płatnego parkowania, a konkretnie wyznaczone miejsce w tej strefie, natomiast osią sporu jest sposób wyznaczenia tego miejsca postojowego.
Prezentując swoje stanowisko w tym zakresie, strona nawiązała do ww. uchwały NSA z dnia 9 października 2017 r., sygn. akt II GPS 2/17, w której sąd rozpoznał kwestię oznakowania. Opłatę za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania pobiera się wyłącznie za postój w wyznaczonym do tego miejscu Ponadto miejsca płatnego postoju wyznaczone w strefie płatnego parkowania to, co do zasady, miejsca podwójnie oznakowane: znakami pionowymi D-18 i znakami poziomymi typu P-18. Niemniej jednak to znaki pionowe informują o sposobie korzystania z drogi i dlatego tym znakom, należałoby przypisać rolę decydującą w wyznaczeniu miejsca płatnego postoju. Uzasadniałoby to stwierdzenie, że miejsca postoju oznakowane w strefie płatnego parkowania wyłącznie znakiem poziomym nie spełniają wymagania miejsca wyznaczonego w rozumieniu art. 13b ust. 1 u.d.p.
Tym samym skarżąca zarzuciła wierzycielowi odstąpienie od zasady podwójnego oznakowania miejsc postojowych, bez wskazania popartych dowodami okoliczności uzasadniających takie stanowisko.
Na poparcie zaprezentowanej oceny skarżąca wskazała wyrok z dnia 14 lutego 2018 r., sygn. akt I SA/Sz 987/17, w którym WSA w Szczecinie, rozpoznając identyczna kwestię, uznał za niewystarczające wyznaczenie miejsca postoju tylko znakiem pionowym D-18.
Mając na uwadze powyższe strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzających postanowień wydanych w sprawie, umorzenie postępowania oraz zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącej.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej, powołując motywy zawarte w zaskarżonym postanowieniu, wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Kwestia sporną w przedmiotowej sprawie jest ocena pod względem legalności postanowień organów administracji wydanych w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.
W myśl art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku. Zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że jeżeli wierzyciel w ostatecznym postanowieniu uznał zarzut za bezzasadny, to organ egzekucyjny jest takim stanowiskiem związany. Organ egzekucyjny nie jest bowiem uprawniony do kwestionowania stanowiska wierzyciela co do istnienia i wymagalności egzekwowanego obowiązku (m.in. prawomocny wyrok WSA w Krakowie z dnia 10 października 2013 r. sygn. akt I SA/Kr 1313/13, lex nr 1383900).
Z akt sprawy wynika, że wierzyciel Prezydent Miasta S. postanowieniem z dnia [...] września 2017 r. uznał wniesiony zarzut za niezasadny. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu [...] listopada 2017 r. wydało postanowienie, w którym utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji, przy czym postanowienie to jest ostateczne w postępowaniu administracyjnym.
Mając na względzie przepis art. 34 § 1 u.p.e.a., postanowienie organu egzekucyjnego uznać należy za wydane prawidłowo. Z art. 34 § 1 u.p.e.a. wprost wynika, że stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Organ egzekucyjny nie jest zatem uprawniony do prowadzenia odrębnego postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie podstaw do uwzględnienia zarzutów i do podważenia w tym trybie stanowiska wierzyciela. Związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela w kwestii zasadności zarzutów zgłoszonych w postępowaniu oznacza, że przed organem egzekucyjnym nie bada się ponownie zasadności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. (por. NSA w wyroku z dnia 21 maja 2013 r., sygn. akt II FSK 359/12 dostępny na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl),
Przechodząc do oceny zasadności zarzutu należy wskazać, że wobec skarżącej prowadzone jest postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] wystawionego przez Prezydenta Miasta S. obejmującego należności pieniężne z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacenie postojów w strefie płatnego parkowania (nr rej. [...]) w dniu [...] sierpnia 2016 r. oraz w dniu [...] września 2016 r.
Skarżąca zakwestionował wystawienie ww. tytułu wykonawczego z powodu nieistnienia obowiązku, z uwagi na fakt błędnego oznakowania miejsca postojowego. Skarżąca podniosła, że warunkiem pobierania opłat jest oznakowanie miejsca zarówno znakami pionowymi, jak i poziomymi. Brak podwójnego oznakowania oznacza, iż miejsce w strefie płatnego parkowania nie zostało wyznaczone i pobieranie opłat w tym miejscu jest nielegalne.
Odnosząc się do powyższego zarzutu należy wskazać, że zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 u.p.d. korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. W myśl art. 13b ust. 1 opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo.
Wobec rozbieżnego orzecznictwa sądów administracyjnych Naczelny Sąd Administracyjny podjął w dniu 9 października 2017 r. uchwałę o sygn. akt II GPS 2/17 w zakresie wykładni art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p., że zgodnie z art. 13b ust. 1, w związku z art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p. opłatę za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania pobiera się od korzystającego z drogi publicznej wyłącznie za postój w odpowiednio wyznaczonym do tego miejscu.
NSA w uzasadnieniu uchwały wskazał, że w świetle omawianych przepisów prawnych miejsca płatnego postoju wyznaczone w strefie płatnego parkowania to, co do zasady, miejsca podwójnie oznakowane: znakami pionowymi D-18 i znakami poziomymi typu P-18. Niemniej jednak – na co wskazały organy w rozpoznawanej sprawie - to znaki pionowe informują o sposobie korzystania z drogi i dlatego tym znakom należałoby przypisać rolę decydującą w wyznaczeniu miejsca płatnego postoju.
Zauważyć należy, że organy w rozpoznawanej sprawie nie zajęły stanowiska przeciwnego do wyrażonego w ww. uchwale. Nie zakwestionowały bowiem wskazanej przez NSA zasady, zgodnie z którą opłatę za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania pobiera się od korzystającego z drogi publicznej wyłącznie za postój w odpowiednio wyznaczonym do tego miejscu jak i zasady wyznaczania miejsc płatnego postoju w strefie płatnego parkowania podwójnym oznakowaniem, tj. zarówno ww. pionowym jak i ww. poziomym. Wskazały w myśl ww. uchwały NSA, że znakom pionowym należy przypisać decydującą rolę w wyznaczaniu miejsca płatnego postoju jako, że znaki te informują o sposobie korzystania z drogi. W rozpoznawanie zaś sprawie, z dokumentacji zdjęciowej odzwierciedlającej zdarzenia objęte opłatą dodatkową wynikało, że objęty opłatą dodatkową postój odbywał się w miejscu bezpośredniego sąsiedztwa posadowionego znaku pionowego D-18 "parking", który to znak wyznacza w istocie miejsce do parkowania.
Ponadto wskazać należy, że ustawiony pionowy znak D-18 (parking) wyznacza miejsce postoju nie tylko w SPP, ale też poza nią. Decydujące znaczenie znaków pionowych dla wyznaczenia miejsca postoju wynikać będzie przykładowo w sytuacji, gdy poziome znaki na drodze uległy zatarciu czy też są pokryte śniegiem. Znaki poziome P-18 "stanowisko postojowe" (wyznacza miejsce przeznaczone do postoju pojazdów), czy znak P-19 "linia wyznaczająca pas postojowy" (wyznacza pas przeznaczony na postój pojazdów wzdłuż krawędzi jezdni lub oddziela od niej zatokę postojową) w istocie porządkują sposób parkowania pojazdów na drodze. W przypadku gdy oznaczenie poziome wskazuje na sposób parkowania pojazdów wzdłuż krawędzi drogi lub w poprzek drogi to naruszenie tych oznaczeń przez korzystającego z drogi np. zaparkowanie pojazdu wzdłuż krawędzi drogi a nie w poprzek drogi, jak wyrysowane są miejsca postojowe nie stwarza sytuacji, w której korzystający z drogi nie ponosi stosownej opłaty za postój w SPP.
W związku z powyższym Sąd uznał za prawidłowe stanowisko organów, które za nieuzasadniony uznały zarzut skarżącej w zakresie nieistnienia obowiązku, z uwagi na naruszenie przez organy art. 13b ust. 1 w zw. z art. 13b ust. 6 u.d.p., przez nieprawidłowe przyjęcie, że pojazd został zaparkowany w miejscu wyznaczonym, w strefie płatnego parkowania.
Tym samym należało uznać, że podniesione w skardze zarzuty nie zasługują na uwzględnienie, gdyż postanowienia organów obu instancji zostały wydane zgodnie z przepisami prawa.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) Sąd skargę oddalił.