Uzasadnienie
Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w P. na podstawie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] [...] r. nr [...] wystawił w dniu [...] r. tytuł wykonawczy nr [...]. Natomiast Naczelnik Urzędu Skarbowego K. – S. M. jako organ egzekucyjny w dniu [...] [...] r. zawiadomieniem nr [...] dokonał zajęcia rachunku bankowego zobowiązanej M. S. Zobowiązana na prowadzone postępowanie egzekucyjne złożyła zarzuty podnosząc kwestię przedawnienia zobowiązania podatkowego, które postanowieniem z dnia [...] r. Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w P. nr [...], na podstawie art. 34 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej: p.e.a.), uznane zostały za niedopuszczalne podnosząc iż zarzut jest przedmiotem rozpatrywania w toczącym się równolegle postępowaniu kasacyjnym, wszczętym skargą z dnia [...] [...] r.
Na powyższe postanowienie zobowiązana wniosła zażalenie w którym stwierdziła, że w postępowaniu egzekucyjnym zarzut przedawnienia powinien zostać podniesiony i rozpatrzony. Decyzja wymiarowa była wydana jeszcze przed upływem terminu przedawnienia, a więc w tym zakresie nie naruszała ona prawa. Przedawnienie nastąpiło dopiero z uwagi na brak skutecznego wszczęcia egzekucji (przez opóźnienie w doręczeniu tytułu egzekucyjnego aż do dnia [...] [...] w trakcie toczącego się powtórnie postępowania przed WSA w Poznaniu, gdyż z uwagi na brzmienie przepisów przejściowych dotyczących przedawnienia zobowiązań powstałych do końca [...]r. (zawartych w ustawie nowelizującej Ordynację podatkową z dniem 1 stycznia 2003 r.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie spowodowało przerwania biegu terminu przedawnienia. Mając zatem na względzie, iż sama decyzja wymiarowa nie była obarczona błędem przedawnienia, zarzut ten nie był podniesiony w skardze do WSA.
Drugi wyrok WSA w P., jaki zapadł w sprawie, był już wydany po upływie terminu przedawnienia; stąd też zobowiązana, działając z ostrożności procesowej, podniosła zarzut przedawnienia dopiero w drugiej skardze kasacyjnej. Ponieważ wyrok drugi nadal dotyczył kontroli zgodności z prawem decyzji administracyjnej wydanej przed terminem przedawnienia, tym samym również NSA nie może rozstrzygać czy wyrok WSA jest prawidłowy w aspekcie przedawnienia skoro wyrok ten kontroluje prawidłowość wydania decyzji podatkowej, która była wydana przed upływem terminu przedawnienia.
Dyrektor Izby Skarbowej w P. postanowieniem z dnia [...] [...] r. nr [...] utrzymał w mocy powyższe postanowienie organu I instancji podkreślając, że zobowiązana od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia [...] r. sygn. akt [...] wniosła skargę kasacyjną w której m. in. podniesiona została kwestia przedawnienia zobowiązania podatkowego objętego spornym tytułem wykonawczym. W świetle powyższego zarzuty na postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec zobowiązanej są tożsame z zarzutami będącymi przedmiotem badania w odrębnym postępowaniu sądowym, które nie zostało jeszcze zakończone prawomocnym orzeczeniem.
W skardze zobowiązana domagała się uchylenia powyższego postanowienia któremu zarzuciła naruszenie przepisów art. 34 § 1 a, art. 33, art. 59 § 1 p.e.a. Uzasadniając skargę zobowiązana stwierdziła, że brak możliwości prawnych rozpatrzenia zarzutu przedawnienia w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu wniósł o oddalenie skargi na przedmiotowe postanowienie - jako nieuzasadnionej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Strony w dniu [...] [...] r. ustnie do protokołu na rozprawie zgodnie wniosły o zawieszenie postępowania do chwili prawomocnego rozpoznania przez NSA w W. skargi kasacyjnej zobowiązanej od wyroku WSA w P. z dnia [...] r. sygn. akt [...], w której zobowiązana podniosła zarzut wygaśnięcia zobowiązania wskutek przedawnienia.
Sąd uwzględnił wniosek albowiem w świetle art. 126 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153. poz. 1270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., składając wniosek strony powołały się rzeczywistą przyczynę przemawiającą za co najmniej trzymiesięcznym przerwaniem biegu postępowania (art. 129 p.p.s.a.). NSA w powyższej sprawie jeszcze nie wyznaczył terminu rozprawy. Ponadto w ocenie Sądu brak okoliczności skutkujących oddaleniem wniosku bowiem nie zmierza on do obejścia prawa lub nie spowoduje przedłużenia pozostawania w obrocie prawnym aktu lub czynności dotkniętej wadą nieważności.
Podjęcie postępowania zawieszonego na zgodny wniosek stron jest możliwe na wniosek którejkolwiek z nich, nie wcześniej niż po upływie trzech miesięcy od zawieszenia postępowania (art. 129 p.p.s.a.). Jeżeli natomiast strony, na których zgodny wniosek zostało zawieszone postępowanie, nie zgłoszą w ciągu trzech lat od daty postanowienia o zawieszeniu wniosku o podjęcie postępowania, sąd umarza postępowanie (art. 130 § 1 p.p.s.a.).
Z tych powodów Sąd na podstawie powołanych wyżej przepisów orzekł, jak w sentencji postanowienia.
/-/ W. Zygmont /-/ M. Jaśniewicz /-/ M. Skwierzyńska