Uzasadnienie
W dniu 23 maja 2022 r. G. O. wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 22 kwietnia 2022 r. nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie tego samego organu z 18 marca 2022 r. nr [...] o zastosowaniu interpretacji ogólnej i uznaniu wniosku w tym zakresie za bezprzedmiotowy.
Powyższa skarga została wywiedziona na tle stanu faktycznego sprawy, w której 18 stycznia 2022 r. Gmina złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług. Opisując zdarzenie przyszłe i stan faktyczny wskazała, że jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Jest właścicielem mienia komunalnego, w tym nieruchomości gruntowych. Jako jednostka samorządu terytorialnego oddaje grunty w użytkowanie wieczyste. Ustanawianie przez Gminę prawa użytkowania wieczystego gruntów na rzecz użytkowników wieczystych miało miejsce zarówno do 30 kwietnia 2004 r., jak i od 1 maja 2004 r. Podkreślając, że z dniem 1 stycznia 2019 r. prawo użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe przekształca się w prawo własności tych gruntów, a z tytułu tego przekształcenia nowy właściciel gruntu ponosi na rzecz Gminy opłatę, która równa jest wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, jaka obowiązywała w dniu przekształcenia. Opłata jest wnoszona przez okres 20 lat, licząc od dnia przekształcenia w terminie do 31 marca każdego roku lub jednorazowo po spełnieniu warunków wynikających z ww. ustawy.
Na bazie tak zarysowanego opisu sprawy skarżąca zapytała:
- 1. Czy opłata z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów, ustanowionego na rzecz użytkowników wieczystych przed 30 kwietnia 2004 r., będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a jeśli tak to czy świadczenie będzie stanowiło dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r. poz. 685 ze zm.; dalej: "u.p.t.u.") oraz czy będzie podlegało opodatkowaniu czy też zwolnieniu z podatku od towarów i usług, a ponadto, uwzględniając instytucję określoną w art. 14n § 4 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.; dalej: "Ordynacja podatkowa"), od jakiej daty Gmina powinna opodatkowywać podatkiem od towarów opłaty przekształceniowe?
- 2. Czy opłata z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów, ustanowionego na rzecz użytkowników wieczystych po 30 kwietnia 2004 r., będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a jeśli tak to czy będzie podlegała opodatkowaniu, czy też zwolnieniu z podatku od towarów i usług?
- 3. Jeśli odpowiedź na pytanie 1 lub 2 jest twierdząca, w którym momencie powstaje obowiązek podatkowy z tytułu ustalonej opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności z mocy ustawy?
- 4. Jeśli odpowiedź na pytanie 1 lub 2 jest twierdząca, to czy będzie miał zastosowanie art. 41 ust. 14a u.p.t.u., tj. dla użytkowania wieczystego ustanowionego przed 1 stycznia 2011 r., ale od 1 maja 2004 r. będzie miała zastosowania stawka VAT obowiązująca do końca roku 2010, a dla użytkownika wieczystego ustanowionego do 30 kwietnia 2004 r. będzie obowiązywała stawka ustalona w ustawie z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym?
W ocenie wnioskodawcy, opłata z tytułu przekształcenia ustanowionego na rzecz użytkowników wieczystych przed 30 kwietnia 2004 r. nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Natomiast ww. opłata po 30 kwietnia 2004 r. będzie takiemu opodatkowaniu podlegała i nie będzie korzystała ze zwolnienia. Zdaniem wnioskodawcy, obowiązek podatkowy z tytułu opłat przekształceniowych powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 1 lit. b u.p.t.u., zarówno w stanie prawnym obowiązującym do 2021 r., jak i w stanie prawnym od 2022 r. Ponadto będzie miał zastosowanie przepis przejściowy określony w art. 41 ust. 14a u.p.t.u., tj. dla użytkowania wieczystego ustanowionego przed 1 stycznia 2011 r., ale od 1 maja 2004 r. będzie miała zastosowanie stawka VAT obowiązująca do końca 2010 r., a dla użytkowania wieczystego ustanowionego do 30 kwietnia 2004 r. będzie obowiązywała stawka VAT określona w ustawie z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, czyli nie będzie ono podlegało opodatkowaniu VAT. Uzasadniając stanowisko skarżąca powołała się m. in. na uchwałę NSA z 8 stycznia 2007 r., I FPS 1/06 oraz aktualne interpretacje indywidualne.
Postanowieniem z 18 marca 2022 r. Dyrektor KIS stwierdził, że do przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego zastosowanie znajduje interpretacja ogólna Ministra Finansów z 22 grudnia 2021 r. nr [...], opublikowana w Dzienniku Urzędowym Ministra Finansów z 29 grudnia 2021 r. poz. 14, która dotyczy opodatkowania podatkiem od towarów i usług czynności przekształcenia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej w prawo własności, dokonanego z mocy prawa na podstawie ustawy przekształceniowej. Interpretacja ogólna została wydana w związku z treścią wyroku TSUE w sprawie C-604/19 Gmina [...] przeciwko Dyrektorowi Krajowej Informacji Skarbowej, który jednoznacznie przesądza, że przekształcenie prawa użytkowania wieczystego gruntu w prawo własności na podstawie przepisów ustawy przekształceniowej stanowi dostawę towarów dla celów opodatkowania VAT. Wyrok TSUE dotyczy wyłącznie przedmiotowych czynności dokonywanych z mocy prawa.
Rozstrzygnięcie TSUE zawarte w wyroku C-604/19 powoduje brak możliwości traktowania czynności przekształcenia użytkowania wieczystego we własność jako kontynuacji pierwotnej czynności pomiędzy stronami, tj. dostawy towaru (gruntu) dokonanej w drodze czynności ustanowienia tego użytkowania wieczystego. Konsekwencją podjętego wyroku jest konieczność zmiany sposobu traktowania na gruncie VAT czynności przekształcenia użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowych we własność, ustanowionego przed 1 maja 2004 r. (czyli uznania ich za odrębną dostawę towarów), które to czynności nie były dotąd uznawane za podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT. Powołując art. art. 7 ust. 1, 2, 6 i 7 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (Dz. U. z 2020 r. poz. 2040, dalej: "ustawa przekształceniowa"), Minister wskazał, że opłaty, jako wynagrodzenie z tytułu dokonanej czynności przekształcenia użytkowania wieczystego gruntu we własność, podlegają opodatkowaniu na zasadach ogólnych ustanowionych w ustawie.
Ponadto zaznaczył, że w wyroku w sprawie C-604/19 TSUE orzekł że: "(...) zakwalifikowanie jako »dostawy towarów« w rozumieniu art. 14 ust. 2 lit. a) dyrektywy VAT wymaga spełnienia trzech kumulatywnych przesłanek. Przede wszystkim musi nastąpić przeniesienie prawa własności. Następnie przeniesienie to musi nastąpić z nakazu wydanego przez organ władzy publicznej lub w jego imieniu albo z mocy prawa. Wreszcie musi nastąpić wypłata odszkodowania." (pkt 56).
Minister Finansów podkreślił również, że przepisy u.p.t.u. nie ustanawiają szczególnego momentu powstania obowiązku podatkowego dla takich czynności dokonanych z mocy prawa. Mając jednak na względzie podobny charakter takich czynności, tj. dostawy towarów dokonywanej z nakazu organu władzy oraz z mocy prawa, brak jest przesłanek do traktowania ich w odmienny sposób. Przepis art. 19a ust. 5 pkt 1 lit. b u.p.t.u. może mieć zatem zastosowanie do czynności przeniesienia własności towarów z mocy prawa. W przypadku czynności przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntów w prawo własności, dokonanej na podstawie ustawy przekształceniowej (czyli z mocy prawa), obowiązek podatkowy powinien powstać w momencie otrzymania całości lub części opłaty przekształceniowej (w odniesieniu do otrzymanej kwoty). W celu wyeliminowania wątpliwości dotyczących stosowania przepisów w zakresie obowiązku podatkowego dla przedmiotowych czynności, art. 19a ust. 5 pkt 1 lit. b u.p.t.u. od 1 stycznia 2022 r. został odpowiednio doprecyzowany przepisem art. 14 pkt 5 ustawy z 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105).
Stosowanie szczególnego obowiązku w podatku VAT będzie miało miejsce w odniesieniu do czynności wykonanych z mocy prawa przed dniem 1 stycznia 2022 r. i dotyczyć będzie kwot otrzymywanych z tego tytułu od dnia 1 stycznia 2022 r. Ponadto ze względu na dotychczasowa linię interpretacyjną organów podatkowych (w szczególności bark opodatkowania przekształcenia użytkowania wieczystego ustanowionego przed 1 maja 2004 r.) Minister Finansów powołał się na zapisy Ordynacji podatkowej (tj. art. 14k-14m Ordynacji podatkowej).
Mając powyższe na uwadze Dyrektor KIS stwierdził, że do stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego, które strona opisała we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie pytania nr 1, 2, 3 ma zastosowanie ww. interpretacja ogólna. Natomiast pytanie nr 4 pozostaje w bezpośredniej korelacji z zagadnieniami zawartymi w pytaniu nr 1 i 2, objętymi interpretacją ogólną. Odpowiedź na pytanie nr 4 Gmina uzależniła bowiem od udzielenia odpowiedzi twierdzących na pytanie nr 1 i 2. W związku z powyższym do stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku ma zastosowanie w całości interpretacja ogólna z z 22 grudnia 2021 r., zatem ww. wniosek w całości organ uznał za bezprzedmiotowy.
W zażaleniu na ww. postanowieniu Gmina zarzuciła naruszenie art. 14b § 5a Ordynacji podatkowej.
Utrzymując w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie postanowieniem z 22 kwietnia 2022 r., Dyrektor KIS podkreślił, że wniosek Gminy w zakresie pytania nr 1, 2, i 3 dotyczy zagadnienia, o którym mowa w interpretacji ogólnej oraz stanu prawnego tożsamego z tym, w którym wydano ww. interpretację ogólną. Wobec tego, do stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego, które opisała Gmina we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie trzech pierwszych pytań ma zastosowanie powołana wyżej interpretacja ogólna, zatem w tej części bezprzedmiotowy.
Natomiast odnosząc się do pytania nr 4, Dyrektor KIS wskazał, że skoro strona sformułowała jego treść: "Jeśli odpowiedź na pytanie 1 lub 2 jest twierdząca, to czy będzie miał zastosowanie art. 41 ust. 14a u.p.t.u., tj. dla użytkowania wieczystego ustanowionego przed dnia 1 stycznia 2011 r. ale od 1 maja 2004 r. będzie miała zastosowania stawka VAT obowiązująca do końca 2010 r., a dla użytkownika wieczystego ustanowionego do 30 kwietnia 2004 r. będzie obowiązywała stawka ustalona w ustawie z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym", to pytanie to pozostaje w bezpośredniej korelacji z ww. zagadnieniami zawartymi w pytaniu nr 1, 2 objętymi interpretacją ogólną. W takim przypadku, odpowiedź na pytanie nr 4 strona uzależniła od udzielenia odpowiedzi twierdzących na pytanie nr 1 i 2. W związku z powyższym, do stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku ma zastosowanie w całości interpretacja ogólna z z 22 grudnia 2021 r., zatem ww. wniosek w całości prawidłowo organ uznał za bezprzedmiotowy.
Sposób, w jakim strona zadała pytania, gdzie uzależniła odpowiedź na pytanie nr 4 od twierdzącej odpowiedzi na pytanie nr 1 oraz nr 2, uniemożliwił w zakresie pytania nr 4 wydanie interpretacji indywidualnej. Pytania nr 1 i 2 oraz 3 są objęte zakresem zagadnienia, o którym mowa w interpretacji ogólnej oraz dotyczą stanu prawnego tożsamego z tym, w którym wydano ww. interpretację ogólną. W związku z powyższym, organ był zobowiązany do wydania postanowienia o zastosowaniu interpretacji ogólnej dla całości wniosku, a związany treścią art. 14b § 5 Ordynacji podatkowej, nie mógł postąpić w inny sposób jak wydać zaskarżone postanowienie.
W skardze na powyższe rozstrzygniecie, wnosząc o jego uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, Gmina zarzuciła mu naruszenie art. 14a § 1 i 1a, art. 14b § 1i art. 14b § 5a w zw. z art. 13 § 2a oraz art. 221, art. 233 § 1 pkt 1 i art. 239 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej przez utrzymanie w mocy postanowienia o zastosowaniu do sprawy interpretacji ogólnej i uznanie, że do wniosku ma zastosowania interpretacja ogólna oraz, że odpowiedź na pytania objęte wnioskiem są bezprzedmiotowe, podczas gdy z treści uzasadnienia do wniosku wynika, że jest on objęty innym stanem prawnym, tj. innym uzasadnieniem prawnym, a zatem organ powinien był wydać interpretację indywidualną.
W uzasadnieniu skargi Gmina podkreśliła, że we wniosku o interpretacje powołała art. 41 ust. 14a u.p.t.u., podnosząc kwestie intertemporalne, które to zagadnienie nie było objęte interpretacją ogólną. Dlatego też organ nieprawidłowo odmówił wydania interpretacji, szczególnie w zakresie pytania nr 4, czym zamknął stronie drogę do rozwiania wątpliwości prawnych.
W odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, Dyrektor KIS podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.
Sąd zważył, co następuje
Skarga jest niezasadna.
Niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.").
Rozstrzygnięcie sporu wymaga dokonania oceny legalności zaskarżonego postanowienia, którym utrzymano w mocy wydane w pierwszej instancji postanowienie stwierdzające, że do zdarzenia przyszłego i stanu faktycznego opisanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej zastosowanie znajdzie interpretacja ogólna Ministra Finansów z 22 grudnia 2021 r. nr [...] W ocenie Dyrektora KIS z zadanych we wniosku pytań wynika, że wątpliwości skarżącej dotyczą opodatkowania podatkiem od towarów i usług przekształcenia z mocy prawa użytkowania wieczystego w prawo własności.
W konsekwencji zakres zadanych pytań nr 1, 2 i 3 pokrywa się z tematyką ww. interpretacji ogólnej. Mając natomiast na uwadze, że udzielenie odpowiedzi na pytanie nr 4 skarżąca uzależniała od odpowiedzi twierdzących na pytanie nr 1 i 2, organ w całości uznał wniosek za bezprzedmiotowy. Natomiast według skarżącej ww. interpretacja ogólna nie obejmowała podnoszonych przez nią kwestii intertemporalnych, w tym powołanego w pytaniu 4 art. 41 ust. 14a u.p.t.u.
Przechodząc zatem do analizy przepisów mających zastosowanie w sprawie, z uwzględnieniem zarzutów podniesionych w skardze, na wstępie wskazać należy, że regulacje dotyczące interpretacji przepisów prawa podatkowego zostały zawarte w rozdziale 1a działu II Ordynacji podatkowej.
Zgodnie z art. 14a § 1 Ordynacji podatkowej Minister właściwy do spraw finansów publicznych dąży do zapewnienia jednolitego stosowania przepisów prawa podatkowego przez organy podatkowe, w szczególności:
- 1) dokonując ich interpretacji, z urzędu lub na wniosek (interpretacje ogólne),
- 2) wydając z urzędu ogólne wyjaśnienia przepisów prawa podatkowego dotyczące stosowania tych przepisów (objaśnienia podatkowe)
- - przy uwzględnieniu orzecznictwa sądów, Trybunatu Konstytucyjnego lub Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
W myśl art. 14a § 1a Ordynacji podatkowej interpretacja ogólna powinna zawierać w szczególności:
- 1) opis zagadnienia, w związku z którym jest dokonywana interpretacja przepisów prawa podatkowego;
- 2) wyjaśnienie zakresu oraz sposobu stosowania interpretowanych przepisów prawa podatkowego do opisanego zagadnienia wraz z uzasadnieniem prawnym.
Z kolei, zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, Dyrektor KIS, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Jak stanowi art. 14b § 2 Ordynacji podatkowej, wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego (art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej).
Z kolei stanowisko organu wydającego indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego powinno zawierać ocenę prawną stanowiska pytającego z przytoczeniem przepisów prawa (art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej). Tym samym to wnioskodawca jest obowiązany przedstawić kompleksowo stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe oraz wskazać obowiązujące w sprawie interpretacji indywidualnej konkretne przepisy podatkowe. Na tej podstawie wnioskodawca winien sformułować niebudzące wątpliwości pytanie oraz przedstawić własne stanowisko w sprawie oceny stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) i prawnego w zakresie zadanego pytania. Oznacza to, że te elementy wniosku muszą być spójne. W sytuacji powzięcia wątpliwości co do okoliczności określonych w złożonym wniosku, organ podatkowy wzywa wnioskodawcę - na podstawie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej - do uzupełnienia wniosku o elementy niezbędne do wydania interpretacji indywidualnej.
Jednocześnie w przypadku opisu stanu odpowiadającemu zagadnieniu objętego interpretacją ogólną organ zobowiązany jest wydać postanowienie o bezprzedmiotowości, o czym stanowi art. 14b § 5a Ordynacji podatkowej, bowiem w świetle tego przepisu, jeżeli przedstawione we wniosku stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe odpowiadają zagadnieniu będącemu przedmiotem interpretacji ogólnej wydanej w takim samym stanie prawnym, wydaje się postanowienie o stwierdzeniu, że do stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego opisanych we wniosku ma zastosowanie interpretacja ogólna, z jednoczesnym stwierdzeniem bezprzedmiotowości wniosku. W tym przypadku w postanowieniu wskazuje się oznaczenie interpretacji ogólnej wraz z podaniem miejsca jej publikacji. Na wydane postanowienie przysługuje zażalenie. Powołany przepis art. 14b § 5a Ordynacji podatkowej odnosi się do sytuacji, gdy występuje zbieżność wniosku o interpretację indywidualną z treścią aktualnej interpretacji ogólnej wydanej w takim samym stanie prawnym.
W tym przypadku ustawodawca jednoznacznie wskazał, aby zaistnienie takiej sytuacji skutkowało otrzymaniem przez wnioskodawcę potwierdzenia o możliwości zastosowania się do interpretacji ogólnej, bez konieczności wydawania interpretacji indywidualnej. Jak zasadnie podnosi się w orzecznictwem nie ma racjonalnych przesłanek, aby powielać treść interpretacji ogólnej w kolejnych aktach, tj. interpretacjach indywidualnych, tym bardziej, że każdy ma możliwość zastosowania się do interpretacji ogólnej, a w konsekwencji do powoływania się na wynikającą z tego tytułu ochronę prawną której treść oraz zasady są analogiczne jak przy interpretacji indywidualnej. Uzasadnione jest zatem, aby wniosek zainteresowanego o wydanie interpretacji indywidualnej załatwiony był poprzez stwierdzenie, że do stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, opisanego we wniosku zastosowanie znajduje interpretacja ogólna, z jednoczesnym stwierdzeniem bezprzedmiotowości wniosku. (por. wyrok WSA: w Białymstoku z 21 kwietnia 2021 r., I SA/Bk 160/21oraz we Wrocławiu z 25 kwietnia 2019 r., I SA/Wr 43/19 – wszystkie orzeczenia powołane w niniejszym wyroku dostępne są na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).
W tym miejscu zaznaczenia również wymaga, że organ interpretacyjny po stwierdzeniu, że istnieje interpretacja ogólna odpowiadająca zakresowi sprawy będącej przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, mając na uwadze zasadę legalizmu zawartą w art. 120 Ordynacji podatkowej, nie ma prawnej możliwości merytorycznego rozpatrzenia takiego wniosku. W takiej sytuacji organ zobligowany jest przepisami prawa (w szczególności dyspozycją art. 14b § 5a Ordynacji podatkowej) do wydania postanowienia o bezprzedmiotowości wniosku.
Na tle przytoczonych rozważań należy dostrzec, że występując z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej skarżąca poruszyła zagadnienie opodatkowania podatkiem od towarów i usług czynności przekształcenia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej w prawo własności, które było przedmiotem interpretacji ogólnej Minister Finansów z 22 grudnia 2021 r. nr [...]. Dokonanie wykładni określonych przepisów w drodze interpretacji ogólnej celem wyjaśnienia określonego zagadnienia z uwagi na treść art. 14b § 5a Ordynacji podatkowej wyłącza możliwość domagania się dokonywania powtórnej wykładni tych przepisów w postępowaniu z wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.
Analiza pytań postawionych przez skarżącą prowadzi do wniosku, że odnoszą się one do opodatkowania podatkiem od towarów i usług opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów, ustanowionego na rzecz użytkowników wieczystych przed 30 kwietnia 2004 r., jak i po 30 kwietnia 2004 r. W konsekwencji tematyka pytań zawartych we wniosku pokrywa się z kwestią będącą przedmiotem przywołanej przez organ interpretacji ogólnej. W ocenie Sądu, w zaskarżonym postanowieniu zasadnie Dyrektor KIS powołał się na interpretację ogólną, w której Minister Finansów potwierdził, że konsekwencją podjętego przez TSUE orzeczenia jest konieczność zmiany sposobu traktowania na gruncie podatku od towarów i usług czynności przekształcenia użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowych we własność, ustanowionego przed 1 maja 2004 r., które to czynności nie były dotąd uznawane za podlegające opodatkowaniu tym podatkiem.
Jak wyśnił Minister Finansów, z wyroku TSUE wynika, że przekształcenia użytkowania wieczystego we własność nie można traktować jako kontynuacji pierwotnej dostawy towarów. Każde przekształcenie stanowi zatem nową dostawę, a okoliczność, że prawo użytkowania wieczystego zostało ustanowione przed 1 maja 2004 r., w ocenie Ministra Finansów, nie ma znaczenia dla opodatkowania tej czynności jako odrębnej transakcji. W związku z powyższym opłaty, jako wynagrodzenie z tytułu dokonanej czynności przekształcenia użytkowania wieczystego gruntu we własność, podlegają opodatkowaniu VAT na zasadach ogólnych.
Ponadto mając na uwadze art. 19a ust. 5 pkt 1 lit. b u.p.t.u., Minister Finansów uznał, że w przypadku czynności przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntów w prawo własności, dokonanej na podstawie ustawy przekształceniowej (czyli z mocy prawa), obowiązek podatkowy powinien powstać w momencie otrzymania całości lub części opłaty przekształceniowej (w odniesieniu do otrzymanej kwoty). Minister Finansów odwołał się również do przepisów dotyczących ochrony podatników wskazując, że samorządy nie powinny ponieść negatywnych konsekwencji swoich dotychczasowych rozliczeń (zakładających brak opodatkowania części opłat przekształceniowych).
Mając na względzie powołane powyżej stanowisko Ministra Finansów, należy zgodzić się z Dyrektorem KIS, że trzy pierwsze pytania sprowadzają się do kwestii opodatkowania podatkiem od towarów i usług czynności przekształcenia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej w prawo własności, która stanowi przedmiot powołanej wyżej interpretacji ogólnej. Prawidłowo też organ przyjął, że skoro skarżąca warunkowała udzielenie odpowiedzi na pytanie nr 4 od udzielenia przez organ odpowiedzi twierdzącej na pytania nr 1 i 2, do stanu faktycznego i zdarzenie przyszłego ma zastosowanie w całości powyższej powołana interpretacja ogólna, a zatem wniosek w całości należało uznać za bezprzedmiotowy.
Biorąc zatem pod uwagę, że w realiach rozpoznawanej sprawy brak było podstaw prawnych do wydania oczekiwanej przez skarżącą interpretacji indywidualnej, zarzut naruszenia art. 14a § 1 i 1a, art. 14b § 1i art. 14b § 5a w zw. z art. 13 § 2a Ordynacji podatkowej należy uznać za bezzasadny.
Tym samym chybiony jest również zarzut naruszenia art. 233 § 1 pkt 1, art. 239 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej albowiem organ odwoławczy prawidłowo uznał, że postanowienie organu pierwszej instancji jest zgodne z prawem i w konsekwencji zasadnie utrzymał je w mocy.
W podsumowaniu dokonanej kontroli Sąd stwierdza, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, albowiem przy jego wydaniu nie doszło do naruszenia przepisów, które mogłyby lub miały istotny wpływ na wynik sprawy.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd skargę oddalił.