Uzasadnienie
Pismem z dnia 23 maja 2011 r. "U" Sp. z o. o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego P. z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...], określającą zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2007, w części w jakiej Naczelnik Urzędu Skarbowego P. uznał, iż otrzymane w 2007 r. należności z tytułu dodatkowych robót budowlanych wykonanych w latach 2000 i 2001 w kwocie [...] zł. stanowią przychód spółki w momencie ich otrzymania.
Wraz ze skargą spółka złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania ww. części zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu rozpoznając złożony przez spółkę wniosek stwierdził, że skarżąca nie wykazała okoliczności uzasadniających wstrzymanie przez Sąd wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...], we wskazanym zakresie, i postanowieniem z dnia 6 lipca 2011 r. wniosek oddalił.
W dniu 20 lipca 2011 r. spółka złożyła kolejny wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w części w jakiej Naczelnik Urzędu Skarbowego P. uznał, iż otrzymane w 2007 r. należności z tytułu dodatkowych robót budowlanych wykonanych w latach 2000 i 2001 w kwocie [...] zł. stanowią przychód spółki w momencie ich otrzymania.
Do przedmiotowego wniosku pełnomocnik skarżącej dołączył sprawozdanie finansowe spółki za 2010 r., w którym wykazano stratę w wysokości [...] zł. Jak wynika z przedłożonych dokumentów skarżąca poniosła stratę finansową również w 2009 r. w wysokości [...] zł. Pełnomocnik skarżącej podkreślił, że spółka nie posiada majątku trwałego, z którego mogłaby być prowadzona egzekucja, a zajęcie przysługujących jej wierzytelności z tytułu wykonywanych prac pozbawiłoby ją środków przeznaczonych na wynagrodzenia i w efekcie zmusiłoby do rozwiązania umów z pracownikami i zleceniobiorcami. W konsekwencji skarżąca straciłaby możliwość prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej oraz szansę na poprawę swojej sytuacji finansowej i spłatę w przyszłości zobowiązań powstałych wobec Skarbu Państwa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość.
Z uwagi na treść normatywną powyższych przepisów należy stwierdzić, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Obowiązkiem strony, która wnosi o udzielenie jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, jest przedstawienie Sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków zależy orzeczenie Sądu. Brak wskazania we wniosku tych przyczyn uniemożliwia Sądowi merytoryczną ocenę.
Zdaniem Sądu, skarżąca, we wniosku złożonym w dniu 20 lipca 2011 r., przedstawiła okoliczności, które w istotny sposób uprawdopodabniają, że wstrzymanie wykonania decyzji organu podatkowego we wnioskowanym zakresie jest zasadne.
Jak wykazano w przedłożonym sprawozdaniu finansowym, spółka w latach 2009-2010 poniosła stratę. Skarżąca nie posiada środków trwałych, z których mogłaby być prowadzona egzekucja. Natomiast prowadzenie egzekucji z przysługujących spółce wierzytelności z tytułu aktualnie wykonywanych prac pozbawiłoby ją środków przeznaczonych na wynagrodzenia i w efekcie zmusiłoby do rozwiązania umów z pracownikami i zleceniobiorcami. W konsekwencji skarżąca straciłaby możliwość prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej oraz szansę na poprawę swojej sytuacji finansowej i spłatę w przyszłości zobowiązań powstałych wobec Skarbu Państwa.
W ocenie Sądu skarżąca uprawdopodobniła wystąpienie przesłanki zajścia w wyniku wykonania decyzji trudnych do odwrócenia skutków, tzn. takich, których powstanie spowoduje istotną, trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por.: postanowienie WSA w Białymstoku z 3 sierpnia 2006 r., II SA/Bk 352/06, LexPolonica nr 1241556). W przedstawionym przez skarżącą stanie faktycznym zastosowanie wobec niej środków egzekucyjnych skutkowałoby niewątpliwie pozbawieniem jej majątku niezbędnego do prowadzenia działalności gospodarczej, konsekwencją czego mogłaby być upadłość przedsiębiorstwa oraz pozbawienie dochodów zatrudnianych przez spółkę pracowników, co stanowiłoby dotkliwy skutek - uzasadniający udzielenie przez Sąd ochrony tymczasowej.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.