Uzasadnienie
Pismem z dnia 10 lutego 2016 r. E. R. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...], nr [...], w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2007 r. W petitum skargi zawarto wniosek o ustanowienie adwokata z urzędu.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I WSA w Poznaniu z dnia 11 marca 2016 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy w terminie 7 dni od daty doręczenia pisma, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, poprzez złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy na załączonym do wezwania urzędowym formularzu PPF.
Odpis powyższego zarządzenia został skutecznie doręczony skarżącej w dniu 24 marca 2016 r. (druk zwrotnego potwierdzenia odbioru, k. 20 akt sąd.). Wyznaczony w nim termin upłynął bezskutecznie z dniem 31 marca 2016 r. Sporządzony na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy skarżąca złożyła dopiero w dniu 1 kwietnia (data nadania, koperta, k. 25 akt sąd.).
Starszy Referendarz Sądowy WSA w Poznaniu zarządzeniem z dnia 7 kwietnia 2016 r., o sygn. akt I SA/Po 461/16, pozostawił wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że skarżąca uzupełniła wniosek o przyznanie prawa pomocy z uchybieniem terminu do dokonania tej czynności określonym w zarządzeniu Przewodniczącego Wydziału I z dnia 11 marca 2016 r. Jednocześnie skarżąca została poinformowana, że pozostawienie jej wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 1 kwietnia 2016 r. (data nadania) nie wyklucza możliwości złożenia przez nią kolejnego wniosku w tym zakresie.
Odpis powyższego zarządzenia został doręczony skarżącej w dniu 12 kwietnia 2016 r. (druk zwrotnego potwierdzenia odbioru, k. 30 akt sąd.).
Pismem z dnia 12 kwietnia 2016 r., nadanym w dniu 15 kwietnia 2016 r. (data stempla pocztowego, k. 32 akt sąd.), skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o przyznanie prawa pomocy. W argumentacji wniosku, jako przyczynę uchybienia terminu, podała brak znajomości prawa, słaby stan zdrowia i podeszły wiek.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zważył co następuje
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - w skrócie: "P.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie do art. 86 § 2 P.p.s.a. przywrócenie terminu nie jest jednak dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego. Z kolei w myśl art. 88 P.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
Przenosząc powyższe regulacje prawne na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdza, że wniosek skarżącej z dnia 15 kwietnia 2016 r. (data nadania, koperta, k. 32 akt sąd.) o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy jest niedopuszczalny, albowiem uchybienie terminowi, o którego przywrócenie skarżąca wnosi, nie powoduje w istocie dla niej ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 16 października 2009 r., o sygn. akt II FZ 421/09, dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Podkreślenia wymaga, że przepisy P.p.s.a. nie zakreślają żadnych terminów, które zawężałyby okres, w jakim strona może wystąpić z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. W tym kontekście wskazać należy, że zgodnie z art. 243 § 1 P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Z treści powołanej jednostki redakcyjnej jednoznacznie wynika zatem, że strona ma możliwość złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy w każdym momencie postępowania sądowoadministracyjnego. Jedyną sytuacją, kiedy złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy w toku postępowania sądowoadministracyjnego doznaje ograniczenia, jest sytuacja, w której wniosek taki złożony jest po bezskutecznym upływie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. W takim bowiem wypadku pozostaje on bez wpływu na wezwanie do jego uiszczenia (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 28 maja 2010 r., o sygn. akt II FSK 1003/10, dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Taka sytuacja jednak w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi, gdyż wniosek o przyznanie prawa pomocy został zawarty w skardze.
W konsekwencji poczynionych wyżej rozważań Sąd stwierdza, że wniosek skarżącej z dnia 15 kwietnia 2016 r. o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o przyznanie prawa pomocy jest niedopuszczalny, a tym samym podlega on oddaleniu.
Jednocześnie Sąd podkreśla, że powyższa okoliczność nie ma żadnego wpływu na prawo skarżącej do złożenia w niniejszej sprawie ponownego wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 88 w zw. z art. 86 § 2 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.