Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. D. Z., reprezentowana przez adwokata, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie tego organu z dnia [...], nr [...], zawieszające z urzędu postępowanie prowadzone w związku ze wznowieniem postępowania zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] kwietnia 2006 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...] stycznia 2006 r., nr [...], a ustalającą D. Z. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. w wysokości [...] zł od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych. Skarżąca opłaciła wymagany wpis od skargi w kwocie [...] zł. Dokonana nadpłata wpisu od skargi została skarżącej zwrócona przez Sąd na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 27 maja 2014 r.
W odpowiedzi na skargę z dnia 22 maja 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej w P. wniósł o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego z uwagi na fakt ustania przyczyny zawieszenia. Organ podatkowy wskazał, że postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...], podjął z urzędu zawieszone postępowanie podatkowe, a następnie decyzją z dnia [...], nr [...], uchylił w całości własną decyzję z dnia [...], nr [...], oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...] stycznia 2006 r., nr [...], i w tym zakresie umorzył postępowanie w sprawie.
Pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r. skarżąca oświadczyła, że cofa skargę z dnia [...] kwietnia 2014 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej w skrócie: "P.p.s.a."), cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Wskazana regulacja stanowi, że cofnięcie skargi sprowadza się w istocie do rezygnacji przez skarżącego z dochodzenia na drodze sądowej ochrony sfery jego praw i interesów, a tym samym do rezygnacji z kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego i realizacji uprawnień wynikających z zasady prawa do sądu (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 września 2004 r., sygn. akt III SA/Wa 2058/03, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zgodnie z przepisem art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Na podstawie art. 230 § 1 i § 2 P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami tymi są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Natomiast w myśl art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis m.in. od pisma cofniętego.
W kontekście powyżej powołanych regulacji prawnych stwierdzić należy, że pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r. skarżąca cofnęła skargę na wskazane w sentencji postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. Sąd rozpoznając złożone przez skarżącą oświadczenie nie stwierdził, aby w sprawie zachodziły wskazane wyżej przesłanki ograniczające dopuszczalność cofnięcia skargi, wobec czego cofnięcie skargi należało uznać za skuteczne. W tym stanie rzeczy postępowanie sądowoadministracyjne stało się więc bezprzedmiotowe i podlegało umorzeniu.
Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 w zw. z art. 60 i art. 16 § 2 P.p.s.a., Sąd postanowił jak w pkt I sentencji. O zwrocie uiszczonego wpisu Sąd postanowił jak w pkt II sentencji, w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 P.p.s.a.