Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] kwietnia 2019 r. (data prezentaty [...] czerwca 2019 r.) skarżący złożył skargę na wskazaną w sentencji decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego [...]. Odpowiadając na skargę organ zwrócił uwagę, że przed wniesieniem skargi podatnik nie wyczerpał środków zaskarżenia, jakie przysługiwały mu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej: "P.p.s.a."), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.).
W rozpatrywanej sprawie zaskarżona decyzja z dnia [...] kwietnia 2019 r. jest decyzją wydaną w I instancji i została doręczona podatnikowi w dniu [...] maja 2019 r. Powyższa decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o terminie i trybie wniesienia odwołania. Czyniąc natomiast zadość zasadzie dwuinstancyjności postępowania, która wynika wprost z Ordynacji podatkowej, stronie przysługiwało na nią odwołanie. Z powyższego wynika, że skargę do sądu administracyjnego skarżący mógł wnieść od decyzji wydanej przez organ II instancji po rozpatrzeniu środka odwoławczego od decyzji. Złożenie natomiast skargi do Sądu bez uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia przysługujących stronie w toku postępowania podatkowego nie może skutkować rozpatrzeniem sprawy w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Sąd administracyjny nie jest bowiem uprawniony do kontroli legalności decyzji organu administracji pierwszej instancji.
Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, że wniesienie skargi na decyzję organu I instancji jest niedopuszczalne, co skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a.