Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 20.04.2006 r. w sprawie I SA/Po 537/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej i poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] r. w sprawie nr [...]. Wyrok ten uprawomocnił się w dniu 8.08.2006 r. Odpis prawomocnego wyroku wraz z uzasadnieniem i kompletem akt administracyjnych został doręczony Dyrektorowi Izby Celnej w dniu 7.09.2006 r. Decyzją z dnia 17.10.2006 r. Naczelnik Urzędu Celnego w sprawie nr [...] umorzył postępowanie podatkowe w sprawie stwierdzenia nadpłaty jako bezprzedmiotowe. Decyzja ta została doręczona pełnomocnikowi J. i A. G. w dniu 19.10.2006 r. Pismem z dnia 23.10.2006 r. od tej decyzji zostało wywiedzione odwołanie.
Pismem z dnia 10.01.2007 r. J. i A. G. na podstawie art. 154 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) wezwali Naczelnika Urzędu Celnego do wykonania prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sąd Administracyjny w Poznaniu z dnia 20.04.2006 r. w sprawie I SA/Po 537/05, wskazując iż odmowa jego wykonania spowoduje skierowanie skargi na bezczynność wraz z wnioskiem o nałożenie kary grzywny. Dnia 29.01.2007 r. J. i A. G. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sąd Administracyjny w Poznaniu na podstawie art.154 § 1 p.p.s.a. Uzasadniając skarżący podnieśli, iż pomimo wezwania z dnia 10.01.2007 r. Naczelnik Urzędu Celnego nie wykonał wyroku WSA.
Stosownie do przepisu art.154 § 1 p.p.s.a. w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Z kolei przepis art.154 § 3 p.p.s.a. stanowi, iż wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi, o której mowa w § 1, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi.
Należy zauważyć, iż od dnia 7.09.2006 r., tj. od dnia zwrotu organom podatkowym akt sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoczął bieg termin do załatwienia sprawy podatkowej przewidziany w art.139 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej Ordynacja podatkowa), tj. termin 2 miesięcy. Decyzja organu podatkowego pierwszej instancji wydana została w dniu 17.10.2006 r., a zatem z zachowaniem tego terminu. W tym miejscu wymaga podkreślenia, iż dyspozycja przepisu art.154 § 1 p.p.s.a. nie wymaga, aby załatwienie sprawy nastąpiło zgodnie z wolą strony i poglądem prawnym wyrażonym w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Odstąpienie bowiem od wiążącej oceny prawnej sądu nie stanowi uchylenia się od zastosowania do orzeczenia sądowego, lecz polega na nieprawidłowym wykonaniu orzeczenia (por. t.8 do art.154 w B.Dauter, B.Gruszczyński, A.Kabat, M.Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz, Zakamycze, 2005 i powołane tam orzeczenie NSA z 27 marca 2001 r., I SA 2519/00, niepubl.). Niezastosowanie się do ochrony prawnej zawartej w wyroku sądu może być tylko podstawą uchylenia decyzji, nie może natomiast skutkować ukaraniem organu grzywną (por. post. NSA z dnia 25 maja 2001 r., V SA 354/01, publ. ONSA 2002, nr 3, poz. 117). Organ podatkowy nie pozostaje zatem w bezczynności jeżeli wydaje decyzję, choć niezgodną z treścią wyroku Sądu. Stronie postępowania podatkowego przysługuje w takim przypadku droga postępowania odwoławczego, a także ewentualnie skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na ostateczną decyzję jeżeli jest ona sprzeczna, zdaniem strony, z oceną prawną zawartą w wyroku uchylającym poprzedni akt lub akty administracyjne.
Dopuszczalność wniesienia skargi określonej w art.154 § 1 p.p.s.a. uzależniona jest od wydania bądź nie wydania określonego aktu, a nie od pozytywnego załatwienia sprawy dla strony. Należy zatem podzielić pogląd, że skuteczna skarga może być wniesiona nie później niż do wydania aktu lub podjęcia czynności, gdyż za taką interpretacją przemawia a contrario treść art. 154 § 3 p.p.s.a. (por. t.9 do art.154 w B.Dauter, i inni op. cit.). Skoro zatem decyzja, acz niekorzystna dla strony, została wydana w dniu 17.10.2006 r. przez zaskarżony organ podatkowy, tym samym uznać należy, że kierowanie skargi do Sądu w trybie art.154 § 1 p.p.s.a. było ze względów formalnych niedopuszczalne.
Z tych względów Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt.6) i § 3 p.p.s.a. w zw. z art.16 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.
/-/ M. Jaśniewicz