Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12.10.1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. Nr 79 z 2001 r., poz. 856 ze zm.) oraz art. 247 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej i art. 54 § 3 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w sprawie ze skargi "A" spółka z o.o. w W. na decyzję tego Kolegium z dnia [...]r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...]r. nr [...] określającą skarżącej spółce podatek od nieruchomości za rok 2003 stwierdziło nieważność własnej decyzji z dnia [...]r., wyżej przytoczonej, wydanej w trybie odwoławczym.
W uzasadnieniu tej decyzji, zaskarżonej skargą przez spółkę "A" będącej przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze podało jedynie, że zaskarżona decyzja nie może się ostać dlatego, iż "zapadła przed ostatecznym zakończeniem postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności wcześniejszego orzeczenia organu II instancji. Można zatem uznać, że jest to drugie orzeczenie w sprawie".
W skardze na powyższą decyzję skarżąca zarzuciła, że zaskarżona decyzja w niniejszej sprawie nie uwzględnia w całości wniosków strony, w szczególności odnoszących się do zwolnień podmiotowych od podatku od nieruchomości, przez co nie stanowi uwzględnienia skargi w całości.
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, jako naruszającej podstawowe zasady prawa procesowego i przez to nieważnej oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg taryfy należności za czynności radcowskie.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi.
W odpowiedzi na skargę podano, że "organ, którego bezczynność zaskarżono może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy".
Nie chodzi o uznanie w pełnym zakresie argumentacji skarżącego, a stwierdzenie nieważności własnej decyzji, co jest dalej idące i stanowi uwzględnienie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie zauważenia wymaga, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270), a więc w trybie autorewizji. Tak samo jak decyzja, której nieważność stwierdza, została wydana przez organ odwoławczy, w związku z czym posiada identyczny charakter decyzji ostatecznej. Została wydana na skutek skargi do sądu administracyjnego, a więc czynności uruchamiającej zewnętrzną kontrolę ostatecznej decyzji, co nie może otwierać drogi wewnątrzadministracyjnej weryfikacji decyzji ostatecznych. Formą zakwestionowania zgodności z prawem decyzji ostatecznej wydanej na podstawie art. 54 § 3 powołanej wyżej ustawy P.p.s.a. przez podmiot uprawniony do wniesienia skargi jest wniesienie na tę decyzje skargi do sadu administracyjnego, bez uprzedniego wnoszenia środka odwoławczego lub wezwania do usunięcia naruszenia prawa (vide uchwała składu 7 sędziów NSA z 20.03.2000 r. OPS 16/99 – ONSA 2000/3/94 oraz Komentarz do ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska – Wyd. Prawnicze Lexix Nexix W-wa 2005, str. 257-258). Z powyższych względów Sąd uznał skargę za dopuszczalną.
Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd nie jest związany zarzutami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną i argumentacją. Dokonuje kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem (art. 1 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.).
Działając w granicach tych kompetencji należało uznać, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, jako podstawę swego rozstrzygnięcia, przepis art. 247 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej. Oznacza to, że w uzasadnieniu decyzji winny znaleźć się, jako podstawa faktyczna rozstrzygnięcia ustalenia wskazujące na istnienie konkretnych okoliczności, tę podstawę uzasadniających, mianowicie kiedy, przez jakie organy, jakiej treści decyzje zostały wydane w odniesieniu do tego samego przedmiotu rozstrzygnięcia. Tylko wtedy, gdy w tożsamej sprawie zostaną wydane ostateczne decyzje rozstrzygające o istocie tej samej sprawy powstaje przesłanka stwierdzenia nieważności późniejszej decyzji.
Tymczasem z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika jedynie, że decyzję, której nieważność stwierdzono, wydano przed ostatecznym zakończeniem postępowania w innej sprawie, w której orzeczenie wydało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w II instancji, przy czym nadesłane akta sprawy, jak i odpowiedź na skargę nie zawiera informacji uściślających powyższe ogólnikowe stwierdzenia.
Brak ustaleń faktycznych usuwa spod kontroli legalności zaskarżoną decyzję, wręcz ją uniemożliwiając.
Natomiast nawet z treści skargi nie można wnosić, jaką decyzję wydał Prezydent Miasta wcześniej w przedmiocie określenia skarżącej spółce podatku od nieruchomości za rok 2003, oraz czy i jaką decyzję w toku instancji wydało Samorządowe Kolegium Odwoławcze.
Zaskarżona decyzja stwierdza nieważność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r., którą Kolegium utrzymało w mocy decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...]r. Na podstawie tej informacji nie da się wyprowadzić wniosku co do prawidłowości uznania za spełnione przesłanek z art. 247 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej.
Z wyżej przedstawionych istotnych naruszeń prawa procesowego, które mogły mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c", art. 152 i art. 200 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) należało orzec, jak w sentencji wyroku.
/-/K.Pawlicki /-/G.Gorzan /-/M.Skwierzyńska
LF