Uzasadnienie
Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...], decyzją z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] określił [...] przybliżone kwoty zobowiązań w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do października 2008 r. i grudzień 2008 r. w łącznej kwocie [...] zł, kwoty odsetek za zwłokę od ww. zobowiązań obliczonych na dzień wydania decyzji, tj. [...] listopada 2013 r. w łącznej kwocie [...] zł oraz dokonał zabezpieczenia ww. kwot na majątku podatnika.
Dyrektor Izby Skarbowej w [...] po analizie materiału dowodowego w dniu [...] stycznia 2014 r. wydał postanowienie nr [...], w którym na podstawie art. 229 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) - dalej: "O.p." zlecił organowi I instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia materiału dowodowego. Następnie, biorąc pod uwagę zebrany materiał dowodowy, Dyrektor Izby Skarbowej w [...] decyzją z dnia [...] marca 2014 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego I instancji. Uzasadniając decyzję organ odwoławczy podkreślił, że zgromadzony materiał dowodowy ujawnił okoliczności stwarzające podstawę do przyjęcia, ze istnieje uzasadniona obawa niewykonania przez [...] zabezpieczonego zobowiązania.
W skardze podatnik domagał się uchylenia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] marca 2014 r. i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] listopada 2013 r., stwierdzenia nieważności decyzji zabezpieczającej oraz zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania oraz kosztów zastępstwa procesowego wg norm prawem przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie:
- - art. 120, art. 121 § 1, art. 122 O.p. poprzez prowadzenie postępowania podatkowego niezgodnie z podstawowymi dyrektywami O.p. w szczególności prezentowanie stanowiska stricte pro fiskalnego,
- - art. 124 O.p., poprzez niewyczerpujące wyjaśnienie przesłanek, którymi kierował się organ podatkowy wydając przedmiotową decyzję,
- - art. 180 § 1, art. 187 § 1 w zw. z art. 191 O.p., poprzez brak ustalenia i wskazania okoliczności uzasadniających obawę, że zobowiązanie nie zostanie wykonane,
- - art. 210 § 1 pkt 6, art. 210 § 4 O.p., poprzez nieprawidłowe uzasadnienie faktyczne i prawne wydanej decyzji, a także nieuwzględnienie dorobku judykatury sądowej w zakresie decyzji wydawanych w oparciu o art. 33 O.p.,
- - art. 33 § 1 – 4 O.p., jako nieznajdujących jakiegokolwiek zastosowania w niniejszej sprawie, a w konsekwencji przyjęcie, że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa.
Uzasadniając skargę podkreślił, że uiszcza wszystkie wymagalne zobowiązania o charakterze publicznoprawnym i nie dokonuje czynności polegających na wyzbywaniu się majątku, brak było zatem przesłanek do wydania decyzji zabezpieczającej.
Dyrektor Izby Skarbowej w [...] w odpowiedzi wskazał, że po ponownym rozpatrzeniu ustaleń faktycznych i dalszej wykładni przepisów prawa podatkowego, mając na względzie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej "p.p.s.a.", uwzględnił zarzuty skargi. Uznając skargę za zasadną organ odwoławczy stwierdził, że w odniesieniu do miesięcy od stycznia do października 2008 r. z dniem 31 grudnia 2013 r. zobowiązanie uległo przedawnieniu natomiast w odniesieniu do miesiąca grudnia 2013 r. wysokość zobowiązania jest zgodna z wysokością zadeklarowaną w deklaracji podatkowej VAT-7 złożonej przez podatnika. W związku z powyższym Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o umorzenie postępowania
Następnie organ w załączeniu do pisma z dnia [...] czerwca 2014 r. nadesłał do sądu decyzję z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...], którą uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji oraz umorzył postępowanie w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postępowanie podlegało umorzeniu.
Stosownie do art. 54 § 3 p.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie natomiast z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z przyczyn innych, niż wskazane w art. 161 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Do okoliczności uzasadniających umorzenie postępowania na podstawie powołanego wyżej przepisu należy między innymi sytuacja, gdy w skutek autokontroli organu doszło do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu administracyjnego, a to oznacza, że postępowanie sądowe wywołane wniesieniem skargi stało się bezprzedmiotowe. W niniejszej sprawie taka sytuacja nastąpiła, a zatem postępowanie sądowe, wszczęte na skutek skargi złożonej przez podatnika na wskazaną w sentencji decyzję, stało się bezprzedmiotowe.
Dlatego sąd, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 w zw. z art. 54 § 3 oraz art. 16 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.
Uwzględnienie skargi przez organ w trybie autokontroli czyni zasadnym uwzględnienie wniosku o zwrot skarżącemu kosztów postępowania. Zgodnie z art. 201 § 1 p.p.s.a. zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie uwzględnienia skargi na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. W niniejszej sprawie do kosztów tych zalicza się uiszczony przez skarżącego wpis od skargi w wysokości [...] zł, wynagrodzenie radcy prawnego w wysokości [...] zł, oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa w wysokości [...] zł.