Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] kwietnia 2013r. A.B. reprezentowany przez pełnomocnika wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] marca 2013r., nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za źródeł przychodów z kapitałów pieniężnych określonych w art. 30 b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010r.
W petitum skargi strona złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, którego nie uzasadniła.
W odpowiedz na wezwanie Sądu Dyrektor Izby Skarbowej w dniu [...]czerwca 2013r. przesłał pismo strony skarżącej z dnia [...]maja 2013r. stanowiące uzupełnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Uzasadniając ww. wniosek skarżący wskazał, że składniki majątku są wystarczające na pokrycie zobowiązania podatkowego i może to nastąpić po ewentualnym negatywnym rozstrzygnięciu sprawy w drodze postępowania sądowego. Ponadto skarżący nie dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić ewentualną egzekucję zobowiązania podatkowego. Zdaniem strony skarżącej wykonanie zobowiązania na tym etapie postępowania może narazić skarżącego na niepowetowaną szkodę w sytuacji, gdyby wyrok wydany w postępowaniu sądowoadministracyjnym był dla strony korzystny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270, dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość.
Z uwagi na treść normatywną powyższych przepisów należy stwierdzić, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącą wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć należy, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, skarżący ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA z 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Wobec powyższego, nie wystarczy ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt badanej sprawy wskazać trzeba, iż skarżący poza stwierdzeniem, że wykonanie zobowiązania na tym etapie postępowania może narazić go na niepowetowaną szkodę w sytuacji, gdyby wyrok wydany w postępowaniu sądowoadministracyjnym był dla strony korzystny, nie zawarł żadnych twierdzeń odnoszących się wprost do wniosku i przemawiających za jego uwzględnieniem. Skarżący nie powołał się na konkretne zdarzenia, które świadczyłyby o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji byłoby zasadne.
Reasumując stwierdzić należy, iż skoro strona skarżąca nie uprawdopodobniła niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody, to nie można przyjąć twierdzenia, że wykonanie decyzji spowodowałoby taką szkodę, a co więcej "znaczną szkodę". Skarżący nie podniósł również argumentów przemawiających za tym, że wykonanie decyzji mogłoby rodzić niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji