Uzasadnienie
Uzasadnienie.
Naczelnik Urzędu Celnego, decyzją nr [...] z dnia [...] r. działając na podstawie przepisów art.2 § 2, art. 13 § 1, art. 23 § 1, art. 35 § 1 i 3, art. 38, art. 36 § 2, art. 98, art. 101, art. 211, art. 212 § 1 pkt 1, art. 220 § 1, art. 221 §1, art. 230 §1, art.231 § 1 pkt 1, art. 242 § 3, art. 256 § 1, art. 258 § 1 i art. 270 § 1 i art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny /DzU nr75 z 2001 r. poz. 803 z późn. zm./ a także na podstawie § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20.12.2000 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej /DzU nr119 poz.1253/ jak i § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19.12.1997 r. w sprawie ustanowienia czasowego zakazu przywozu niektórych pojazdów samochodowych, nadwozi i podwozi do tych pojazdów /DzU nr 158 poz. 1053/ określił dla: V.Z. zam. w N., ul. G.[...] K. U. oraz jego przedstawiciela pośredniego SPólki "A" w S.Z.I. M., A. M., kwotę długu celnego oraz odsetki od kwoty cła nie uiszczonej w terminie od dnia [...] r. do [...] r. od samochodu używanego osobowego marki Opel nr nadwozia [...]., rok prod.[...].
Jednocześnie organ celny I instancji umorzył postępowanie w sprawie braku potwierdzenia zakończenia procedury tranzytu, którą w dniu [...] r. został objęty towar wymieniony w poz. 1 zgłoszenia celnego [...] tj. używany samochód osobowy marki Opel rok prod. [...], nr nadwozia [...].
W uzasadnieniu tej decyzji podano, że w dniu [...] r. przez przejście graniczne w O. zostały wprowadzone na polski obszar celny dwa używane samochody osobowe marki Opel rok prod. [...] i [...]o podanych wyżej numerach nadwozi.
Przedmiotowe towary zostały objęte w Oddziale Celnym w O. na podstawie zgłoszenia celnego nr [...] procedurą tranzytu, którą należało zakończyć w terminie do dnia [...]r.
Głównym zobowiązanym a więc osobą uprawnioną do korzystania z procedury tranzytu jest V.Z., który zgodnie z art.101 par.2 Kodeksu celnego powinien przedstawić w wyznaczonym terminie i we wskazanym urzędzie celnym towary w nienaruszonym stanie i z zachowaniem środków zastosowanych przez organ celny w celu zapewnienia tożsamości towaru oraz przestrzegać procedury tranzytu.
Ponieważ ani towary ani dotyczące ich dokumenty nie zostały przedstawione we wskazanym urzędzie celnym, postanowieniem z dnia [...] r. wszczęto z urzędu postępowanie wyjaśniające. V.Z. nie zajął stanowiska w tej sprawie.
Spółka "A" w S. pismem z dnia [...] r. przedłożyła kopie pokwitowania dotyczącego odprawy celnej samochodu osobowego marki Opel o nr nadwozia [...] dokonanej w dniu [...]r. w Urzędzie Celnym oraz kserokopie wydruku z bazy danych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych Wydziału Drogowej inspekcji samochodowej, potwierdzającego rejestrację samochodu osobowego marki Opel o nr nadwozia [...] w obwodzie k.
Pismem uzupełniającym z dnia [...] r. Spółka "A" przedłożyła pismo MSW Ukrainy Centrum Naukowo-Badawczego Ruchu Drogowego w Kijowie informującego o wwozie na terytorium Ukrainy samochodu osobowego Opel nr nadwozia [...].
W dniu [...] r. Urząd celny skierował pismo do Oddziału Celnego w D. z prośbą o potwierdzenie wwozu pojazdów objętych procedura tranzytu u sąsiadujących organów celnych Ukrainy.
W odpowiedzi otrzymano pismo Urzędu Celnego potwierdzającego fakt wwozu na obszar celny Ukrainy samochodu osobowego marki Opel nr nadwozia [...] na podstawie deklaracji celnej z dnia [...] r. oraz nadwozia do samochodu osobowego tej marki o nr nadwozia [...] w dniu [...] r.
Organ celny uznał, zatem w oparciu o uzyskane dokumenty, że stanowią one dowód w sprawie i pozwalają na uznanie, że samochód osobowy o nr nadwozia [...] został wwieziony na teren Ukrainy i w tym przypadku należy umorzyć postępowanie.
Jednocześnie organ celny I instancji uznał ze przedstawione dokumenty potwierdziły, że w przypadku drugiego pojazdu z [...] r. zostało jedynie wwiezione na teren tego państwa nadwozie pojazdu o nr [...] w związku z czym nastąpiło naruszenie warunków procedury tranzytu przewidzianych w art. 98 i 101 Kodeksu celnego, co skutkowało na podstawie powołanych w decyzji przepisów określeniem kwoty długu celnego.
Spółka "A" Z. I. M., A. M. ze S. odwołała się od tej decyzji zarzucając jej naruszenie przepisów art. art. 122, 187, 121 § 1, 124 Ordynacji podatkowej a także naruszenie przepisów prawa materialnego wskazanych w zaskarżonej decyzji. Zdaniem odwołującej się Spółki "A" wywóz towaru z polskiego obszaru celnego jest jednym ze zdarzeń, o którym mowa w art. 35 § 3 Kodeksu celnego, z którym ustawa łączy skutek prawny w postaci zwolnienia /a nie usunięcia/ towaru spod dozoru celnego. Dozór celny ustaje i sytuacja ta nie ma nic wspólnego z usunięciem towaru spod tego dozoru. Ponieważ przedmiotowy towar nie został usunięty spod dozoru celnego a wywieziony z polskiego obszaru celnego, dług celny nie mógł powstać.
W ocenie odwołującej się Spółki "A", z materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania wynika ponad wszelka wątpliwość, iż samochód osobowy marki Opel nr nadwozia [...] rok prod. [...]znajduje się na terytorium Ukrainy, gdzie został zarejestrowany. Strona odwołująca się zwróciła także uwagę na fakt, że dowody sporządzone przez organ celny państwa obcego jak i inne uprawnione podmioty państwa obcego, mają w obowiązującym stanie prawnym jednakowa moc prawną. Ponadto w żadnym razie z okoliczności, że w ewidencji wywozu UC przeznaczenia nie zarejestrowano danej noty tranzytowej nie wynika niezbicie i w sposób bezsporny - jak twierdzi organ celny I instancji, iż nastąpiło naruszenie procedury tranzytu. Żadne dowody nie potwierdzają, iż towar opuścił polski obszar celny w stanie naruszonym a przeciwnie zebrany materiał dowodowy pozwala jednoznacznie stwierdzić, iż pojazd, którego tożsamość została bezspornie ustalona na podstawie marki, typu, numeru nadwozia, pojemności silnika, roku produkcji znajduje się na obszarze celnym Ukrainy, czyli jest to ten sam towar, który pierwotnie został objęty przedmiotową procedurą tranzytu. W konsekwencji odwołująca się strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji
Dyrektor Izby Celnej, decyzją nr [...] z dnia [...] r.--- utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podzielił ustalenia faktyczne i stanowisko prawne organ celnego I instancji, podnosząc m.in., że dokumenty organów celnych i organów administracji Ukrainy, nie pozwalają jednoznacznie przyjąć, że przedmiotowy towar /samochód/ w stanie niezmienionym opuścił polski obszar celny i dowodów tych nie można przyjąć jako wystarczających do uznania, że procedura tranzytu została prawidłowo zakończona.
W skardze do Sądu Administracyjnego Spółka "A" Z. I. M., A. M. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ja decyzji organu celnego I instancji, którym zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego wskazanych w odwołaniu. W uzasadnieniu skargi podniesiono okoliczności i argumenty podobne jak w toku dotychczasowego postępowania.
W odpowiedzi na skrze organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
W szczególności na wstępie, niezależnie od dalszych rozważań dotyczących kwestii podstawowej w niniejszej sprawie tj. czy została w prawidłowy sposób zakończona przez stronę skarżącą jako agencję celną procedura tranzytu i czy w związku z tym powinna ona zostać obciążona długiem celnym, stwierdzić należy ze organy celne w toku postępowania istotnie naruszyły przepisy Ordynacji podatkowej wskazane w skardze. W szczególności zasadny jest zarzut strony skarżącej, że organy celne nie zebrały w sposób wyczerpujący i nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego /art. 187 § 1 O.P./ Organ celny na podstawie zebranego materiału dowodowego ocenia czy dana okoliczność została udowodniona /art. 191/ W niniejszej sprawie organy celne uznały, że sporny samochód został usunięty spod dozoru celnego a tym samym nie została zakończona procedura tranzytu, z tym jednak że w decyzjach organów celnych obu instancji nie wskazano, który przepis art. 211 § 3 Kodeksu celnego ma w zaistniałej sytuacji zastosowanie, tj. z jakiego konkretnie tytułu strona skarżąca została uznana za dłużnika długu celnego /pkt 1-4/
Organ celny I instancji, zasadnie powołując się na przepis art. 270 Kodeksu celnego, który pozwala przyjąć jako dowód w postępowaniu dokumenty sporządzone przez organy celne państwa obcego jak i inne uprawnione podmioty tego państwa, dokumenty te traktuje wybiórczo, bez właściwego uzasadnienia takiego stanowiska, bowiem przyjmuje jednoznacznie, że polski obszar celny opuściło jedynie nadwozie samochodu Opel nr [...], pomimo że takiego jednoznacznego dowodu nie ma, zaś ignoruje dowody, które mogłyby świadczyć o odmiennym stanie rzeczy.
Dotyczy to zwłaszcza dokumentu wystawionego przez Urząd Celny w dniu [...] że polski obszar celny opuściło jedynie nadwozie spornego pojazdu, /nie przetłumaczonego/ którego treść jest sprzeczna z dokumentem wystawionym przez MSW Ukrainy Centrum Naukowo-Badawcze Ruchu Drogowego w Kijowie, z którego wynika że do wskazanego nr nadwozia przedmiotowego pojazdu jest przypisany silnik o wskazanym w tym dokumencie numerze i pojazd z tymi cechami został zarejestrowany na Ukrainie.
Fakt ten dotyczący ustalenia tożsamości spornego pojazdu skarżący podnosił już w odwołaniu a nadto przedłożył sądowi /w terminie publikacyjnym/ dokument wystawiony przez firmę "G". i stwierdzający, że samochód osobowy Opel o przedmiotowym nadwoziu został również wyposażony w silnik o nr [...] a zatem identycznym ze wskazanym w dokumencie ukraińskim.
Z powyższego wynika ze istniały możliwości poszukiwania innych dowodów pozwalających jednoznacznie wyjaśnić czy sporny samochód opuścił polski obszar celny w stanie niezmontowanym, czy też nastąpił wywóz jedynie nadwozia. W szczególności zasadne byłoby zwrócenie się do ukraińskich władz rejestrujących samochody /w oparciu o stosowne dwustronne umowy/ o wyjaśnienie istniejących spornych między stronami kwestii, po wysłuchaniu strony skarżącej na okoliczność posiadanych w tum zakresie, informacji, bowiem tylko ocena tak zebranego materiału może odpowiadać zasadzie określonej w art. 191 O.P.
Z tych względów uznając, że zebrany materiał dowodowy nie dał wystarczających podstaw do wydania zaskarżonej decyzji, sąd w oparciu o art. 145 par.1 pkt.1 lit. a i c oraz art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /DzU nr153 poz. 1270/ należało orzec jak w sentencji wyroku.
/-/ W. Długaszewska /-/ B. Koś /-/ T.M. Geremek