Uzasadnienie
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 01 sierpnia 2024 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi (w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania) pod rygorem odrzucenia skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi.
Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi wraz z odpisem odpowiedzi na skargę doręczono pełnomocnikowi skarżącej 16 sierpnia 2024 r. Do dnia wydania niniejszego postanowienia nie uzupełniono wskazanego powyżej braku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Stosownie do art. 57 § 1 in principio ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 – dalej w skrócie: "p.p.s.a."), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Wymogi te zostały sprecyzowane w art. 46 powołanego ostatnio aktu. Zgodnie zaś z art. 46 § 3 p.p.s.a., do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Stosownie zaś do postanowień art. 37 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa.
Pełnomocnik skarżącej mimo doręczenia mu 16 sierpnia 2024 r. wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi nie przedłożył pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu. Z uwagi na powyższe zastosowanie muszą znaleźć postanowienia art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sąd odrzuca skargę: gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Końcowo Sąd wyjaśnia, że brak jest podstaw do umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego. Umorzyć można jedynie postępowanie, które zostało skutecznie wszczęte. W realiach niniejszej sprawy sytuacja tego rodzaju nie miała miejsca. Skarga była bowiem obarczona brakami formalnymi uniemożliwiającymi nadanie jej biegu. Braki te nie zostały uzupełnione przez pełnomocnika skarżącej mimo skierowanego do niego wezwania.
W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 3 i art. 16 § 2 p.p.s.a. postanowił, jak w pkt I. sentencji. Rozstrzygnięcia zawartego w punkcie II. sentencji dokonano w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.