Uzasadnienie
Decyzją Dyrektora Urzędu Celnego w Rz. z dnia 17 marca 1996 r. zawartą w dowodzie odprawy celnej przywozowej (...) dopuszczono do obrotu na polskim obszarze celnym i wymierzono cło od sprowadzonego przez Jadwigę G. następujących części do samochodu marki Opel Vectra: silnika niskoprężnego ze skrzynią biegów, zawieszenie przednie i tylne, układ kierowniczy oraz komplet kół.
W tym samym dniu Dyrektor Urzędu Celnego w Rz. wydał postanowienie o przekazaniu sprawy do Urzędu Celnego w W. /Posterunek Celny w W./ dotyczącej sprowadzonego przez Barbarę R. nadwozia samochodu marki Opel Vectra. Nadwozie to zostało dopuszczone do obrotu na polskim obszarze celnym i wymierzono cło od nadwozia decyzją Dyrektora Urzędu Celnego w W. z dnia 20 marca 1996 r. zawartą w dowodzie odprawy celnej (...).
W wyniku czynności kontrolnych ustalono, że z wyżej wymienionych części został złożony i zarejestrowany samochód osobowy Opel Vectra.
Uznając, że przedmiotem przywozu był samochód osobowy w stanie rozmontowanym Dyrektor Urzędu Celnego w Rz. wznowił postępowanie i decyzją z dnia 15 października 1997 r. (...) uchylił swoją decyzję zawartą w dowodzie odprawy celnej (...) a więc dotyczącej Jadwigi G. i orzekł o przekazaniu sprawy do rozpatrzenia przez Dyrektora Urzędu Celnego w W. na podstawie art. 45 ust. 5 prawa celnego.
Prezes Głównego Urzędu Ceł decyzją z dnia 27 stycznia 1998 r. (...) utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W skardze na powyższą decyzję Jadwiga G. wniosła o u uchylenie decyzji organów celnych obu instancji.
Skarżąca zarzuca naruszenie art. 23 ust. 1 prawa celnego przez przyjęcie, że sprowadziła z zagranicy rozmontowany samochód.
Zarzuciła również naruszenie art. 145 par. 1 pkt 5 Kpa gdyż nową okolicznością nie jest sprzedaż sprowadzonych z zagranicy części samochodowych Barbarze R. W odpowiedzi na skargę Prezes Głównego Urzędu Ceł wniósł o oddalenie skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Decyzja Dyrektora Urzędu Celnego w Rz. została wydana po wznowieniu postępowania na podstawie art. 151 Kpa.
Zgodnie z dyspozycją art. 151 par. 1 pkt 2 Kpa organ celny po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 par. 2 Kpa wydając decyzję, w której uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 par. 1 Kpa i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.
Nie spełnia tego wymogu decyzja uchylająca jedynie decyzję dotychczasową. Przekazanie sprawy nie jest rozstrzygnięciem co do istoty. Zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji narusza więc art. 151 par. 1 pkt 2 Kpa.
Należy też zwrócić uwagę na to, że art. 45 par. 5 prawa celnego dotyczy wyłącznie postępowania celnego w zwykłym trybie. Ma on ułatwiać pracę organów celnych i uwzględniać interes strony. Instrukcji przekazania sprawy nie można stosować w trybach nadzwyczajnych. Wynika to właśnie m.in. z treści art. 151 Kpa, który nie pozwala uchylać decyzji innego organu a nakazuje merytoryczne rozstrzygnięcie z tych przyczyn nie można zaakceptować zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji.
Na marginesie jedynie Sąd zauważa, że w okolicznościach niniejszej sprawy brak było podstaw do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 par. 1 pkt 5 Kpa.
Sprzedaż części samochodowych i zmontowanie samochodu nie jest bowiem nową okolicznością faktyczną istniejąca w dniu wydawania decyzji o dopuszczeniu części do obrotu na polskim obszarze celnym nie znaną organowi, który wydał decyzję. W dacie wydawania decyzji istniały dwa podmioty sprowadzające części. Nowa okoliczność, która spowodowała, że powstał złożony ze sprowadzonych przez te podmioty samochód to umowa kupna-sprzedaży, którą zawarto już po wydaniu decyzji.
By móc wznowić postępowanie organ celny winien wykazać, że w istocie jeden podmiot sprowadził części stanowiące zasadniczo samochód, że umowa kupna sprzedaży była nieważna i że nieważna była jedna z odpraw celnych.
Można to przeprowadzić wyłącznie w postępowaniu przed sądem powszechnym.
Z powyższych przyczyn zaskarżoną decyzję oraz decyzję Dyrektora Urzędu Celnego w Rz. z 15 października 1997r. uchylono na podstawie art. 22 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym i orzeczono o kosztach na podstawie art. 55 tej ustawy.