Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W sprawie bezspornym jest, że podatnicy sporządzili wykaz kilometrów przejechanych samochodem osobowym, nie ujętym w ewidencji środków trwałych przedsiębiorstwa oraz przemnożyli ustalone kilometry przez stawkę jednego km i iloczyn ten uznali za koszty uzyskania przychodu.
Izba skarbowa twierdzi, że tego rodzaju obliczenie nie jest wiarygodne i że zostało sporządzone dla celów podatkowych sugerując używanie samochodu dla celów prywatnych, nie związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Tego rodzaju stanowisko Izby Skarbowej nie zostało w żaden sposób udowodnione. Żądanie obcych dokumentów na okoliczność odbywania podróży przez właścicieli firmy, w celach związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, jest niezrozumiałe i prowadzi do uzyskania rachunków od obcej firmy, mających uwiarygodnić cel wyjazdu i podróży przedsięwziętych przez skarżących, reprezentujących własną firmę.
Organy podatkowe przyznają, że treść art. 23 ust. 1 pkt 46 ustawy jest im znana i spór sprowadzają do wymogów formalnych, dotyczących udokumentowania wydatków stanowiących koszt wykorzystywania samochodu osobowego dla celów służbowych, w tym przypadku mających na celu uzyskanie przychodu.
Ustawodawca w art. 1 pkt 15 ustawy z dnia 6 marca 1993 r. o zmianie niektórych ustaw regulujących zasady opodatkowania oraz niektórych innych ustaw /Dz.U. nr 28 poz. 127/ w art. 23 ust. 1 pkt 46 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. nr 80 poz. 350 ze zm./ zmienił w ten sposób, że uznał za koszt uzyskania przychodu wydatki z tytułu używania, nie wprowadzonych do ewidencji środków trwałych, samochodów osobowych dla potrzeb działalności gospodarczej podatnika. Wydatki te nie mogą przekraczać iloczynu z przemnożenia ilości przejechanych kilometrów tj. faktycznego przebiegu pojazdu przez stawkę za 1 km, określoną w odrębnych przepisach.
W tym celu podatnik obowiązany jest do prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu.
Przytoczony przepis wszedł w życie z dnia 16 kwietnia 1993 r. i zawarty jest w jednolitym tekście ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416/.
Z jego treści wynika, że podatnik rejestruje tylko ilość przejechanych kilometrów, które nie mogą przekraczać przebiegu pojazdu bowiem stawka za przejazd 1 km jest sztywna i unormowana odrębnymi przepisami.
W tej sytuacji żądanie od skarżącego rachunku lub faktury na przebieg kilometrów jest niezrozumiałe.
Skarżący niczego nie kupował co zmuszałoby go do dokumentowania wydatku rachunkiem lub fakturą, koszt benzyny mieści się w stawce przejazdu za 1 km. Jedynym obowiązkiem skarżącego jest wykazanie ilości przejechanych kilometrów i pomnożenie ich przez stawkę za kilometr.
Ten obowiązek skarżący wykonał. Organy podatkowe niczym nie wykazały, że podatnik jeździł samochodem w celach nie związanych z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą brak zatem przesłanek do posądzenia skarżących o zawyżenie ilości kilometrów wynikających z przebiegu pojazdu.
W tym stanie rzeczy i wobec naruszenia przez organy podatkowe prawa materialnego art. 23 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych na zasadzie art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368/ należało orzec jak w sentencji. Postanowienie o kosztach znajduje uzasadnienie w art. 55 Kpa.