Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 09 czerwca 2016 r. Sąd odrzucił skargę [...] na wskazaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. Powyższe postanowienie zostało doręczone ustanowionemu z urzędu pełnomocnikowi.
Pismem z dnia [...] czerwca 2016 r. pełnomocnik złożył wniosek o przywrócenie terminu do wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia i podał wartość w wysokości [...] zł. Natomiast w ustawowym terminie pełnomocnik złożył zażalenie na powyższe postanowienie wskazując, że strona w sprawie złożyła wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych w całości, który został przez Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględniony. Fakt zwolnienia od koszów sądowych strony skarżącej skutkował tym, że strona postępowania była zwolniona od obowiązku ponoszenia opłaty. Jednocześnie pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Zażalenie jest zasadne.
Zgodnie z treścią art. 195 § 2 P.p.s.a. jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Przepis ten, eliminując mnożenie instancji sądowych, służy racjonalizacji postępowania i realizacji nakazu rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Według wskazanego powyżej przepisu art. 195 § 2 P.p.s.a., uchylenie zaskarżonego postanowienia przez sąd, który je wydał, jest możliwe wtedy, gdy zażalenie jest "oczywiście uzasadnione". Tak określona podstawa uchylenia wskazuje, że mogą być nią objęte zarówno przyczyny formalne, które zadecydowały o wydaniu zaskarżonego postanowienia, jak i względy merytoryczne.
W każdym jednak wypadku istotne jest to, by zasadność zażalenia była "oczywista", to znaczy niewzbudzająca wątpliwości i zauważalna bez potrzeby dokonywania głębszej analizy zaskarżonego postanowienia.
W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, że zażalenie zasługuje na uwzględnienie, bowiem z treści zażalenia i z postanowienia referendarza sądowego (k. 70 akt sąd.) wynika, że skarżącemu zostało przyznane prawo pomocy w całości. W konsekwencji na tym etapie postępowania nie wystąpiła konieczność ustalenia wysokości opłaty od skargi, a brak informacji o wartości przedmiotu zaskarżenia nie wpływa obecnie na możliwość nadania skardze dalszego biegu. Dopiero bowiem po prawomocnym przesądzeniu zasadności wniosku o przyznanie prawa pomocy, który obejmował m.in. zwolnienie od kosztów sądowych, w sprawie wyjaśniło się, czy będzie pobierana opłata od skargi.
Jednocześnie Sąd wyjaśnia, że rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych poprzez wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia skargi okazało się bezprzedmiotowe. Uwzględnienie zażalenia spowodowało uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia. Z tych względów wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi należało formalnie umorzyć, bowiem zażalenie skarżącego okazało się skuteczne.
Za niezasadny Sąd uznał wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, bowiem skarżący został zwolniony od kosztów sądowych w całości. Na obecnym etapie postępowania Sąd nie uwzględnił również wniosku w kwestii przyznania wyznaczonemu pełnomocnikowi kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, bowiem niniejsze orzeczenie nie jest rozstrzygnięciem kończącym sprawę. Sąd wyjaśnia, że rozpoznanie i rozstrzygnięcie wniosku o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej w ramach prawa pomocy następuje po uprawomocnieniu się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie.
Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 195 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w p. I sentencji. O umorzeniu postępowania z wniosku orzeczono w oparciu o przepis art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., jak w p. II sentencji.