Uzasadnienie
Wójt Gminy [...] decyzją z 17 lipca 2020 r., nr [...] ustalił K. M. (dalej zwanej również skarżącą) i J. B. wysokość podatku od nieruchomości za 2019 r. w kwocie [...]zł od nieruchomości położonej w obrębie ewidencyjnym O., działki nr [...], wpisanej do KW nr [...]
Za przedmiot opodatkowania przyjęto:
- – budynki mieszkalne o wysokości powyżej 2,2 m o pow. 29,03 m2 (budynek wpisany do rejestru zabytków – zwolniony od opodatkowania);
- – budynki mieszkalne lub ich części o wysokości powyżej 2,2 m o pow. 401,43 m2 (budynek wpisany do rejestru zabytków – zwolniony od opodatkowania);
- – grunty pozostałe sklasyfikowane inaczej niż "B" oraz zabudowane budynkami letniskowymi o pow. 19.000 m2 (stawka [...] zł, podatek [...] zł);
- – grunty pozostałe sklasyfikowane inaczej niż "B" oraz zabudowane budynkami letniskowymi o pow. 19.969 m2 (stawka [...] zł, podatek [...] zł);
- – budynki pozostałe o wysokości od 1,4 m do 2,2 m o pow. 26,81 m2 (stawka [...] zł, podatek [...] zł);
- – budynki pozostałe o wysokości powyżej 2,2 m o pow. 293,72 m2 (stawka [...] zł, podatek [...] zł).
Wójt wyjaśnił, że skarżąca oraz J. B. są współwłaścicielami opodatkowanej działki zabudowanej zespołem dworsko-pałacowym. Wojewoda [...] decyzją z 25 kwietnia 2014 r., nr [...] stwierdził, że nieruchomość stanowiąca zespół dworsko-parkowy w [...], projektowana jako działka nr [...], licząca 1,9969 ha (wydzielana z działki nr [...]) nie podpadała pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (t.j. Dz. U. z 1945 r. nr 3 poz.
13) oraz, że w pozostałym zakresie działka nr [...] podpadała pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e) wskazanego aktu. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z 9 listopada 2017 r., nr [...] utrzymał w mocy wskazaną wcześniej decyzję Wojewody z 25 kwietnia 2014 r. Decyzja Ministra nie została zaskarżona do sądu administracyjnego w części dotyczącej projektowanej działki nr [...]. Wskazano również, że pismem z 11 grudnia 2019 r. Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa (dalej w skrócie: "KOWR") przekazał właścicielowi posiadanie samoistne opodatkowanej działki.
KOWR działając w dobrej wierze, umową z 30 września 1993 r. wydzierżawił ww. nieruchomość [...]. "A. " sp. z o.o. Umowa dzierżawy została zawarta na okres do 1 października 2023 r. Na A. sp. z o.o. do chwili nabycia własności nieruchomości przez J. B. i skarżącą ciążył obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości, jako posiadaczu zależnym nieruchomości lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa. Obowiązek podatkowy wobec skarżącej oraz J. B. powstał 1 grudnia 2017 r., tj. pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym spadkobiercy stali się właścicielami nieruchomości. Budynek mieszkalny (budynek dworku) podlega zwolnieniu z opodatkowana podatkiem od nieruchomości, gdyż został wpisany indywidualnie do rejestru zabytków oraz jest utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (t.j. Dz. U. 2021 r., poz. 710 ze zm. – w skrócie: "u.o.z.o.n.z."). Powierzchnię użytkową budynków organ określił zgodnie z ustaleniami poczynionymi w trakcie oględzin nieruchomości 28 października 2019 r.
Stwierdzono, że w sytuacji gdy nieruchomość ma właściciela to okoliczność ta przesądza o obowiązku zapłaty podatku. Jednocześnie organ zaznaczył, że sprawa komplikuje się, gdy w ewidencji uwidoczniony był jedynie właściciel gruntu, a faktycznie gruntem włada posiadacz samoistny niewpisany do ewidencji. Podatkiem w takim przypadku powinien być obciążony właściciel, jako że tylko on figuruje w ewidencji gruntów. Organ podkreślił, że nie ma żadnych przesłanek, aby podważać wiarygodność zapisu w ewidencji gruntu i sprawdzać, czy nie istnieje przypadkiem posiadacz samoistny. Zdaniem organu, posiadacz samoistny gruntu może być podatnikiem podatku od nieruchomości jedynie wówczas, gdy figuruje w ewidencji gruntów. W przypadku, gdy w ewidencji gruntów wpisany jest tylko właściciel nieruchomości, podatek powinien obciążać go, nawet wówczas, gdy grunt znajduje się w faktycznym władaniu posiadacza samoistnego.
Skarżąca wniosła odwołanie od wymienionej na wstępie decyzji organu pierwszej instancji. Wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 14 grudnia 2020 r., nr [...] uchyliło w całości wymienioną na wstępie decyzję Wójta i przekazało mu sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Za bezsporną okoliczność uznało zwolnienie z opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1170 ze zm. – dalej w skrócie: "u.p.o.l.") budynku mieszkalnego – dworku o pow. 29,03 m2 - kondygnacji o wysokości od 1,40 do 2,20 m oraz o pow. 401,43 m2 - kondygnacji o wysokości powyżej 2,20 m, jako budynku wpisanego do rejestru zabytków. Zwolnienie ma zastosowanie jedynie do gruntów i budynków stanowiących zabytki i objętych jedną z form ochrony prawnej, o której mowa w art. 7 pkt 1 u.o.z.o.n.z., tj. wpisem do rejestru zabytków prowadzonego przez wojewódzkiego konserwatora zabytków.
W związku z tym organ drugiej instancji stwierdził, że nie ma podstaw prawnych, aby grunty opodatkowane w zaskarżonej decyzji, mogły być zwolnione z podatku od nieruchomości. W tym kontekście wskazano, że z pisma Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków [...] z 16 maja 2011 r. wynika, że "dwór jest indywidualnie wpisany do rejestru zabytków", natomiast "park został ujęty w gminnej ewidencji zabytków". Jedynie wpis do rejestru prowadzonego przez wojewódzkiego konserwatora zabytków stanowi podstawę do zwolnienia nieruchomości z opodatkowania. Wpis do gminnej ewidencji zabytków nie daje podstaw do zastosowania przez organ podatkowy zwolnienia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości.
Odnośnie zarzutu opodatkowania gruntu niewłaściwą stawką stwierdzono, że Wójt miał obowiązek zastosować klasyfikację gruntu przyjętą w ewidencji gruntów i budynków, zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. 2020 r., poz. 2052 ze zm. – dalej w skrócie: "p.g.k."). Według danych z ewidencji gruntów i budynków Starostwa Powiatowego [...] działka nr [...] w obrębie O. o pow. 19.969 m2, jest oznaczona symbolem "Bz" właściwym dla terenów rekreacyjno-wypoczynkowych. W związku z powyższym stwierdzono, że organ pierwszej instancji ustalając wysokość podatku od nieruchomości, miał obowiązek zastosować stawkę podatku wskazaną w uchwale Rady Gminy [...] Nr II/7/18 z 3 grudnia 2018 r. w wysokości [...] zł/m2.
W ocenie Kolegium organ pierwszej instancji powinien jednak wyjaśnić podatnikom kwestię wykazanej w podstawie opodatkowania powierzchni gruntów. Wyjaśnienie kwestii zmiany powierzchni gruntów, związanej z wprowadzonymi 22 lutego 2019 r. zmianami w ewidencji gruntów i budynków, winno znaleźć odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji.
W ocenie Kolegium wyjaśnić należy również kwestię opodatkowania budynku określonego jako "pozostały" w ewidencji gruntów i budynków wykazanego jako "inny budynek w gospodarstwie rolnym". W protokole z oględzin nieruchomości z 28 października 2019 r. wpisano, że "stan techniczny budynku jest zły – zawalony częściowo dach i strop". Odwołując się do stanowiska judykatury uznano, że budynek posiada dach do momentu jego całkowitego usunięcia, demontażu, rozbiórki. Uszkodzenie lub częściowe usunięcie nie oznacza, że dany budynek nie ma dachu. W praktyce, w sprawach spornych (np. przy uszkodzonej konstrukcji nośnej dachu), organ podatkowy może nie posiadać wystarczającej, specjalistycznej wiedzy do stwierdzenia, czy obiekt budowlany posiada jeszcze dach. Przy braku dokumentacji budowlanej obiektu, w przypadku zaistnienia sporu co do istnienia dachu, organ podatkowy może na przykład skorzystać z opinii biegłego.
Rolą biegłego jest wskazanie, czy dany obiekt posiada wymienione w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. oraz art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm. – w skrócie: "p.b.") elementy, w tym dach.
W konkluzji swoich rozważań organ odwoławczy stwierdził, że zgromadzony materiał dowodowy nie daje podstaw do jednoznacznej oceny czy sporny budynek posiada dach czy nie. Z tego względu, wobec zarzutu skarżącej, niezbędne jest ponowne rozpatrzenie sprawy, w celu ustalenia spornej okoliczności. Ponadto organ pierwszej instancji winien wskazać w uzasadnieniu decyzji prawidłowy okres opodatkowania (liczbę miesięcy) odnośnie opodatkowanych gruntów oraz wyjaśnić zmianę podstawy opodatkowania (zmianę powierzchni).
Skarżąca wniosła skargę na omówioną powyżej decyzję SKO [...]
WSA w Poznaniu wyrokiem z 29 lipca 2021 r., I SA/Po 297/21 oddalił skargę.
W ocenie Sądu organ odwoławczy miał podstawy do tego, aby stwierdzić, że materiał dowodowy zebrany przez organ pierwszej instancji nie jest wystarczający do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Uznano, że Kolegium zasadnie wskazało również na uchybienia Wójta w zakresie zgromadzenia materiału dowodowego dotyczącego budynku wykazanego w ewidencji gruntów i budynków jako "inny budynek w gospodarstwie rolnym".
Wójt Gminy [...] wydaną w wyniku powtórnego rozpoznania sprawy decyzją z 07 marca 2022 r., nr [...] ustalił skarżącej oraz J. B. wysokość podatku od nieruchomości za 2019 r. na kwotę [...]zł od nieruchomości położonej w obrębie ewidencyjnym [...], działki nr [...], wpisanej do KW nr [...]
Za przedmiot opodatkowania przyjęto:
- – budynki mieszkalne (wpisane do rejestru zabytków) o pow. 29,03 m2 - podatek [...] zł;
- – budynki mieszkalne lub ich części o wys. pow. 2,20 m (wpisane do rejestru zabytków) o pow. 401,43 m2 - podatek [...] zł;
- – grunty pozostałe sklasyfikowane inaczej niż "B" o pow. 19.000 m2 (stawka [...] zł, opodatkowane w styczniu i lutym 2019 r., podatek [...] zł);
- – grunty pozostałe sklasyfikowane inaczej niż "B" o pow. 19.969 m2 (stawka [...] zł, opodatkowane w okresie od marca do grudnia 2019 r., podatek [...] zł);
- – budynki pozostałe o wysokości od 1,4 m do 2,2 m o pow. 26,81 m2 (stawka [...] zł, podatek [...] zł);
- – budynki pozostałe o wysokości powyżej 2,2 m o pow. 293,72 m2 (stawka [...] zł, podatek [...] zł).
W toku powtórnie prowadzonego postępowania ustalono, że budynek położony na działce nr [...] o identyfikatorze [...] posiada dach. Dach w jednym miejscu jest uszkodzony, część dachu zapadnięta jest do środka budynku. Ustalono również, że działka nr [...] powstała w wyniku podziału działki nr [...]. Wskazana ostatnio działka przed podziałem składała się z gruntów rolnych oraz z klasoużytków o symbolu Bz o pow. 1,9 ha i nieużytków o pow. 0,25 ha. Powierzchnia działki nr [...] wynosi 1,9969 ha i posiada symbol "[...]". 22 lutego 2019 r. dokonano w ewidencji gruntów zmiany powierzchni wskazanej działki z 1,9000 ha na 1,9969 ha. W związku z powyższym do opodatkowania przyjęto za okres od stycznia do lutego 2019 r. pow. 1,9 ha, zaś za okres od marca do grudnia 2019 r. pow. 1,9969 ha.
Skarżąca wniosła odwołanie od omówionej decyzji Wójta z 07 marca 2022 r.
SKO [...] decyzją z 16 maja 2022 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji z 07 marca 2022 r.
Wyjaśniono, że bezsporne jest zwolnienie z podatku od nieruchomości budynku mieszkalnego, tj. dworku o pow. 29,03 m2 (kondygnacji o wysokości od 1,40 do 2,20 m) i pow. 401,43 m2 (kondygnacji o wysokości powyżej 2,20 m) jako budynku wpisanego do rejestru zabytków. Z pisma Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w [...] z 16 maja 2011 r. wynika, że dwór jest indywidualnie wpisany do rejestru zabytków natomiast park ujęty został w gminnej ewidencji zabytków. W konsekwencji słusznie uznano, że grunty działki nr [...] nie podlegają zwolnieniu od podatku od nieruchomości. Tylko bowiem wpis do rejestru zabytków daje podstawę do zwolnienia od podatku od nieruchomości, co jasno wynika z treści art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l.
Odnosząc się do zarzutu błędnej klasyfikacji gruntu wskazano, że organ miał obowiązek zastosować klasyfikację gruntu przyjętą w ewidencji gruntów i budynków. W tym kontekście odwołano się do postanowień art. 21 ust. 1 p.g.k. Wyjaśniono, że organ podatkowy nie ma uprawnień do zmiany danych zawartych we wskazanej ewidencji. Według danych z ewidencji gruntów i budynków działka nr [...] oznaczona jest symbolem "Bz" właściwym dla terenów rekreacyjno-wypoczynkowych. W konsekwencji organ nie mógł zastosować stawek przewidzianych dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, nieruchomości pod wodami powierzchniowymi, terenów mieszkaniowych, terenów objętych obszarem rewitalizacji.
W konsekwencji zastosowanie musiała znaleźć stawka [...] zł/m2 przewidziana dla gruntów pozostałych. Organ pierwszej instancji nie mógł samodzielnie uznać, że sporny grunt podlega opodatkowaniu podatkiem rolnym jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych. Sporny grunt nie został bowiem sklasyfikowany jako grunty tego rodzaju jak również jako inny rodzaj użytku rolnego.
W ocenie Kolegium, Wójt wyjaśnił również kwestię podstawy opodatkowania gruntów. Różnica w powierzchni klasoużytku Bz związana była ze zmianą wprowadzoną do ewidencji gruntów 22 lutego 2019 r.
Zdaniem organu odwoławczego uznać należy, że budynek posiada dach do momentu jego całkowitego usunięcia, demontażu, rozbiórki. W efekcie nawet niewielka pozostała część dachu konstytuuje budynek. Dopiero obiekt całkowicie i trwale pozbawiony dachu, nieosłonięty, nieograniczony od góry, przestaje być budynkiem a nawet obiektem budowlanym w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Nie można uznać, że częściowe pozbawienie czy też usunięcie pokrycia dachowego oznacza, że dany obiekt przestaje być budynkiem w rozumieniu ustawy podatkowej. Dokumentacja fotograficzna sporządzona w trakcie oględzin nieruchomości jednoznacznie wskazuje, że budynki położone na spornej działce oznaczone w decyzji organu pierwszej instancji jako pozostałe posiadają dach. Fakt częściowego zawalenia dachu nie pozwala na stwierdzenie, że budynek nie posiada dachu w ogóle.
Skarżąca wniosła skargę na omówioną powyżej decyzję Kolegium z 16 maja 2022 r. W skardze wniesiono mi o zbadanie decyzji pod kątem wskazanych w skardze przepisów. Wniesiono również o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:
- 1) art. 122, art. 120, art. 187 § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 z późn. zm. – dalej w skrócie: "O.p.") oraz art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l.;
- 2) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym i rozporządzeniem MRPiT z dnia 27 lipca 2021 r. załącznik nr 1 pkt 6 i pkt 17 ppkt. 6;
- 3) zasady dwuinstancyjności;
- 4) prawa w związku ze zmianą w ewidencji gruntów ornych (oznaczenie B) na nieistniejące tereny rekreacyjno-wypoczynkowe (oznaczenie Bz) bez dokumentacji geodezyjnej, kartograficznej i innej;
- 5) art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.I. w zw. z art. 3 pkt 2 p.b.
W odpowiedzi na skargę SKO [...] podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wnosząc o oddalenie skargi.
Pismem z 05 sierpnia 2022 r. skarżąca ustosunkowała się do odpowiedzi na skargę. Następnie zaś złożono kolejne pisma procesowe z 24 sierpnia 2022 r. i 17 listopada 2022 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Skarga okazała się zasadna.
Rozstrzygnięcie zawisłego przed Sądem sporu wymaga dokonania oceny legalności zaskarżonej decyzji. W ocenie organów na skarżącej oraz J. B. spoczywał w 2019 r. obowiązek podatkowy z uwagi na prawo własności działki nr [...]. Skarżąca kwestionując rozstrzygnięcie organów wskazuje m. in. na niezgodność zapisów ewidencji gruntów i budynków ze stanem faktycznym.
Istotne znaczenie w sprawie mają postanowienia art. 3 ust. 1 i 3 u.p.o.l.
Zgodnie z pierwszym z powołanych przepisów, podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące:
- 1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3;
- 2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych;
- 3) użytkownikami wieczystymi gruntów;
- 4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie:
- a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Krajowym Ośrodkiem Wsparcia Rolnictwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości,
- b) jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2.
Jak stanowi zaś art. 3 ust. 3 wskazanego aktu, jeżeli przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym.
Zgodnie zaś z art. 6 ust. 1 u.p.o.l., obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku
Zastrzeżenie zawarte w art. 3 ust. 1 pkt 1, jak i treść art. 3 ust. 3 u.p.o.l. jednoznacznie wskazują, że obowiązek podatkowy samoistnego posiadacza wyprzedza obowiązek podatkowy właściciela przedmiotu opodatkowania [por. wyroki NSA z 25 listopada 2020 r., II FSK 2766/18 i z 3 grudnia 2020 r., II FSK 1369/20]. Powyższe oznacza, że w sytuacji, gdy przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży nie na właścicielu nieruchomości, ale na jej posiadaczu. Posiadacz samoistny nieruchomości "wyprzedza" właściciela w obowiązku zapłaty podatku, nawet jeśli ujawnione w księdze wieczystej prawo własności przysługuje innej osobie niż samoistny posiadacz nieruchomości.
Sąd nie podziela poglądu organów, że posiadacz samoistny może być podatnikiem podatku od nieruchomości jedynie wówczas gdy figuruje w ewidencji gruntów. Posiadanie samoistne jest stanem faktycznym, a nie prawnym. Nie musi być ono ujawnione w żadnym dokumencie urzędowym. Dla uznania danego podmiotu za posiadacza samoistnego wystarczające jest stwierdzenie, że posiada on fizyczne władztwo i wolę władania rzeczą dla siebie. Taki podmiot, pomimo że nie jest ujawniony w ewidencji gruntów i budynków, "wyprzedza" właściciela w obowiązku zapłaty podatku – to na nim, a nie na właścicielu spoczywa obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości [zob. B. Pahl, Glosa do wyroku NSA z 24 maja 2013 r., II FSK 1749/11, LEX/el. 2013].
W kontekście poczynionych rozważań należy stwierdzić, że organy podatkowe nie poczyniły wystarczających ustaleń pozwalających na niebudzące wątpliwości ustalenie kogo należało uznać za podatnika podatku od nieruchomości. Nie ustalono w niebudzący wątpliwości sposób kiedy skarżąca oraz J. B. stałli się posiadaczami samoistnym spornej nieruchomości.
Z niespornych okoliczności stanu faktycznego sprawy wynika, że opodatkowana nieruchomość została włączona do Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa po zlikwidowanym Państwowym Gospodarstwie Rolnym w Kołaczkowie. KOWR wydzierżawił tą nieruchomość na okres do 01 października 2023 r.
Wojewoda [...] decyzją z 25 kwietnia 2014 r., nr [...] stwierdził, że nieruchomość stanowiąca obecnie działkę nr [...] nie podpadała pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (t.j. Dz. U. z 1945 r. nr 3 poz. 13). Wskazana ostatnio decyzja została utrzymana w mocy decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 9 listopada 2017 r., [...] Rozstrzygnięcie Ministra w części dotyczącej działki nr [...] nie zostało zaskarżone do sądu administracyjnego.
KOWR pismem z 11 grudnia 2019 r. (wystosowanym względem skarżącej oraz J. B.) w związku z zawiadomieniem o założeniu nowej księgi wieczystej dla działki nr [...] z ujawnionym prawem własności wskazanych osób zawiadomił, że dniem odbioru niniejszego pisma przekazuje właścicielom w posiadanie samoistne wskazaną wcześniej nieruchomość.
Następnie KOWR pismem z 17 grudnia 2019 r. zawiadomił organ pierwszej instancji, że wydanie posiadania samoistnego spornej nieruchomości nastąpiło wskazanym wcześniej pismem z 11 grudnia 2019 r.
W dalszej kolejności KOWR pismem z 11 lutego 2020 r. powtórnie zwrócił się do skarżącej z informacją o przekazaniu jej posiadania samoistnego. W piśmie tym wskazano, że z dniem jego odbioru KOWR przekazuje właścicielowi posiadanie samoistne działki nr [...]. Jako powód wystosowania pisma z 11 lutego 2020 r. wskazano niepodjęcie przez skarżącą wcześniejszego pisma z 11 grudnia 2019 r.
W aktach sprawy brak jest dowodów doręczenia skarżącej oraz J. B. pisma z 11 grudnia 2019 r. Brak jest również dowodu doręczenia skarżącej pisma z 11 lutego 2020 r. W konsekwencji brak jest możliwości ustalenia od kiedy skarżąca oraz J. B. stali się posiadaczami spornej nieruchomości. W rezultacie niemożliwe jest ustalenie od kiedy zaczął ich obciążać obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości. W rezultacie zatem nie poczyniono wystarczających ustaleń pozwalających na uznanie stron postępowania podatkowego za podatników podatku od nieruchomości.
W toku powtórnego postępowania obowiązkiem organów będzie przyjęcie wykładni prawa zawartej w niniejszym wyroku oraz precyzyjne ustalenie dnia, w którym przekazano skarżącej oraz J. B. posiadanie spornej nieruchomości. Poczynienie prawidłowych ustaleń w powyższym zakresie stanowi warunek konieczny prawidłowego zastosowania postanowień art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 3 ust. 3 u.p.o.l. jak i innych postanowień wskazanego aktu. Czynienie rozważań w zakresie przedmiotu opodatkowania, podstawy opodatkowania jak i w zakresie możliwości zastosowania zwolnień podatkowych staje się zasadne jedynie w sytuacji uprzedniego ustalenia podmiotu, na którym zgodnie z prawem spoczywa obowiązek podatkowy. Z uwagi na powyższe za przedwczesne należało uznać odnoszenie się na obecnym etapie postępowania do zarzutów skargi kwestionujących poprawność ustalenia przedmiotu opodatkowania, wysokość podstawy opodatkowania jak i zasadność zastosowania zwolnień z podatku.
Mając powyższe na uwadze należało stwierdzić, że zaskarżona decyzja wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji nie odpowiadają prawu. Z uwagi na powyższe na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z § 2 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.) należało orzec, jak w pkt I. sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 powołanego ostatnio aktu. Na kwotę zasądzonych kosztów postępowania składa się wpis od skargi w kwocie [...]zł.
M. Ilski K. Nikodem I. Kucznerowicz