Uzasadnienie
Doradca podatkowy H. Z. – K. wniosła w imieniu strony skarżącej "X" Sp. z o.o. w P. skargę na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 07 lipca 2010 r. wezwano pełnomocnika skarżącej Spółki do usunięcia braków formalnych skargi przez złożenie do akt sprawy pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi zgodnie z art. 35 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. – powoływana dalej jako: p.p.s.a.) - w terminie 7 dni od daty doręczenia, pod rygorem odrzucenia skargi.
Powyższe wezwanie zostało doręczone w dniu 14 lipca 2010 r. (co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru). Termin do uzupełnienia braków formalnych upłynął zatem w dniu 21 lipca 2010 r. W zakreślonym terminie strona skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi.
Natomiast pismem z dnia 06 lipca 2010 r. wskazany doradca podatkowy cofnął skargę, wnosząc o zwrot kwoty uiszczonej tytułem opłaty za wpis stały w wysokości [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuci skargę, gdy nie uzupełniono w terminie jej braków formalnych. W rozpatrywanej sprawie doradca podatkowy H. Z. – K. nie wykazała, iż może być pełnomocnikiem skarżącej Spółki, mimo pouczenia jej o skutkach prawnych niewykonania powyższego obowiązku. W związku z powyższym skoro nie uzupełniono braków formalnych skargi, obligowało to sąd do jej odrzucenia.
Mając na uwadze, że wezwanie Sądu do przedłożenia pełnomocnictwa nie zostało wykonane należy uznać, że doradca podatkowy nie wykazał, iż może działać w imieniu skarżącej Spółki. W konsekwencji złożony przez niego wniosek o cofnięcie skargi nie mógł zostać uwzględniony.
Niezależnie od powyższego podkreślić należy, iż w myśl postanowień przepisu art. 161 § 1 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do wydania postanowienia o umorzeniu postępowania między innymi w przypadku, gdy skarżący skutecznie cofnie skargę (pkt 1). Wskazać jednakże należy, iż cofnięcie skargi nie jest możliwe, jeśli z braku innych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia skarga podlega odrzuceniu. Cofnięcie skargi może bowiem dotyczyć wyłącznie takiej skargi, która została skutecznie wniesiona, a więc wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. Niedopuszczalne jest zatem umorzenie postępowania zainicjowanego skargą dotkniętą brakami uniemożliwiającymi nadanie jej dalszego biegu (tak: postanowienie NSA z dnia 10 czerwca 1987 r. sygn. akt SA/Gd 537/87, oraz T. Woś i inni "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 291.).
Mając na uwadze powyższe, na mocy art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 oraz art. 232 §1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.
/-/ R. Wiatrowski