Uzasadnienie
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynęła skarga M. D., reprezentowanego przez pełnomocnika, na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] maja 2011 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...], w części dotyczącej orzeczenia o odpowiedzialności w.w. za zaległości Spółki z o.o. "T." z siedzibą w W. z tytułu podatku od towarów i usług w łącznej kwocie [...] zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę w wysokości [...] zł i koszty postępowania egzekucyjnego w wysokości [...] oraz z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie pobranych a niewpłaconych zaliczek na podatek od wypłaconych wynagrodzeń w łącznej kwocie [..] zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości [...] zł i koszty postępowania egzekucyjnego w wysokości [...] zł, oraz uchylającą wskazaną decyzję pierwszoinstancyjną w części dotyczącej orzeczenia o odpowiedzialności strony za koszty egzekucyjne w kwocie [...] zł i umarzającą w tym zakresie postępowanie.
Pismem z dnia [...] lipca 2011 r. strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] grudnia 2010 r. oraz zaskarżonej decyzji odwoławczej Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] maja 2011 r., z uwagi na konsekwencje wykonania tych decyzji w postaci przedstawionych przez stronę okoliczności stanowiących o niebezpieczeństwie wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody niemajątkowej sprowadzającej się do:
- a) utraty przez skarżącego zaufania osób, które podczas pracy u podatnika zaaprobowały go na stanowisku członka zarządu podatnika,
- b) utraty przez skarżącego w społeczności lokalnej W. wizerunku osoby sumiennie wykonującej powierzone jej obowiązki, w tym niebojącej się wyzwań związanych między innymi z restrukturyzacją podatnika;
- c) utraty przez skarżącego społecznej opinii osoby działającej dla dobra ogółu i nie ponoszącej odpowiedzialności za fiasko restrukturyzacji podatnika;
- d) utraty przez skarżącego prestiżu społecznego poprzez utożsamienie wykonania decyzji Naczelnika podtrzymanej decyzją Dyrektora z obarczeniem skarżącego odpowiedzialnością za fiasko działań restrukturyzacyjnych u podatnika;
a także spowodowanie trudnych do przezwyciężenia skutków w postaci:
- e) utraty źródła utrzymania skarżącego w postaci wykonywania czynności zarządczych, co nastąpi wskutek faktycznego utożsamienia wykonania decyzji o odpowiedzialności podatkowej za zobowiązania podatkowe podatnika z rozstrzygnięciem sprawy przez sąd administracyjny;
- f) utraty możliwości zarobkowych żony, co nastąpi wobec konieczności spieniężenia majątku, który stanowi bazę materialną dla prowadzenia przez żonę skarżącego działalności ubezpieczeniowej;
- g) utraty zaufania skarżącego do przedstawicieli Skarbu Państwa (Ministerstwa Skarbu Państwa), którzy z jednej strony zachęcali skarżącego i wspierali go w podjęciu decyzji o przyjęciu funkcji członka zarządu podatnika, w tym aktywnie uczestniczyli w działaniach restrukturyzacyjnych podatnika, a obecnie przedstawiciele Skarbu Państwa (Naczelnik Urzędu Skarbowego w W., Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu) przypisują skarżącemu odpowiedzialność za zobowiązania podatnika;
jak również z uwagi na to, że:
- h) należność pieniężna objęta decyzją Naczelnika znacznie odbiega od bieżących wpływów do budżetu domowego skarżącego, a egzekucja tej należności pieniężnej sprowadzałaby się do konieczności spieniężenia całego dorobku życia skarżącego.
Strona załączyła do powyższego wniosku dokumenty w postaci informacji o dochodach oraz o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy (PIT-11) za 2010 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl zasady ukonstytuowanej przez art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej w skrócie: p.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie w art. 61 § 3 p.p.s.a. sądowi możliwości, w określonych w tym przepisie sytuacjach, ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Z uwagi na treść powyższych norm prawnych, należy stwierdzić, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ustalenie, czy w konkretnej sprawie sądowej zachodzi choćby jedna ze wskazanych przesłanek możliwe jest z jednej strony w oparciu o twierdzenia wnioskodawcy i przedstawioną przez niego dokumentację, z drugiej zaś strony w wyniku analizy całokształtu okoliczności faktycznych danej sprawy (por. też postanowienie NSA z 6 lutego 2009 r., II FZ 39/09, Baza orzeczeń NSA).
W niniejszym przypadku strona uprawdopodobniła wystąpienie przesłanki niebezpieczeństwa zaistnienia w wypadku wykonania decyzji trudnych do odwrócenia skutków, tzn. takich, których powstanie spowoduje istotną, trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienia NSA: 20 stycznia 2009 r., II GZ 2/09; LexPolonica nr 2033149; z 16 lipca 2008 r., II GZ 139/08, LEX nr 493849; postanowienie WSA w Białymstoku z 8 sierpnia 2006 r., II SA/Bk 352/06, Baza orzeczeń NSA). Zasadnie stwierdziła strona skarżąca w treści wniosku, że wysokość należności podlegających wykonaniu w trybie egzekucji administracyjnej pozostaje w wyraźnej dysproporcji do aktywów majątkowych, jakimi dysponuje M. D. W istocie dojdzie do likwidacji majątku zobowiązanego.
W tym stanie rzeczy, na podstawie powołanej normy z art. 61 § 3 P.p.s.a., należało orzec, jak w sentencji postanowienia.