Uzasadnienie
Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...]r., nr [...] uchylił zaskarżone przez I.R. postanowienie z dnia [...] r., nr [...] Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w P. Na postanowienie organu II instancji skargę wniósł organ orzekający w l instancji - wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.
Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, jako niedopuszczalnej, z uwagi na okoliczność, że została wniesiona przez nieuprawniony podmiot, gdyż skarżącemu jako organowi egzekucyjnemu nie przysługuje legitymacja do składania tego środka zaskarżenia, bowiem stroną w przedmiotowym postępowaniu jest zobowiązany.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na podstawie art. 32 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi. Natomiast stosownie do art. 50 ww. ustawy, uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Przepisy te nie wskazują, by uprawnionym do wniesienia skargi był organ I instancji.
Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w P wydając postanowienie w I instancji nie działał jako podmiot, którego własnego interesu prawnego dotyczy sprawa, ale jako organ administracji realizujący przyznane mu kompetencje do rozstrzygania indywidualnych spraw. Nie mieści się on więc w pojęciu podmiotu, który ma interes prawny w rozumieniu wyżej powołanego przepisu i nie może w związku z tym żądać skontrolowania postanowienia drugiej instancji. W ustawowej roli organu orzekającego nie ma miejsca na jego własny interes prawny lub obowiązek także wówczas, gdy w rzeczywistości postanowienie jednak dotyka bezpośrednio lub pośrednio jego praw lub obowiązków. Taka pozycja organu wyłącza możliwość równoczesnego występowania w charakterze strony kierującej się własnym interesem i zabiegającej o uzyskanie korzystnego dla siebie postanowienia.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 50 § 1 oraz art. 16 § 2 i art. 58 § 3 wyżej powołanej ustawy orzeczono jak w sentencji.
/-/ Katarzyna Nikodem