Uzasadnienie
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynęła skarga I. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...], mocą którego organ ten utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego P. z dnia [...] maja 2011 r., nr [...], oddalające zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego.
W treści powyższej skargi strona wniosła o: "(...) o wstrzymanie działań egzekucyjnych" wykonywanych na jej akcjach. Skarżąca podniosła, że kwoty wskazane w decyzjach - obejmujących ciążące na niej zaległości podatkowe z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od niektórych przychodów – znacznie przekraczają jej aktualne możliwości finansowe i nie posiada ona dostatecznych środków na ich pokrycie. Przedmiotem prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej jest lombard, przy tym wskazała, że okolicznością powszechnie wiadomą jest, że przedsiębiorstwa z tej branży znajdują się w bardzo trudnej sytuacji finansowej.
W związku z tym strona ponosi cały czas straty z prowadzonej działalności przewozowej. W chwili obecnej skarżąca jest jedynym żywicielem rodziny. Kwota zaś zobowiązania podatkowego w stosunku do jej możliwości płatniczych jest bardzo znaczna i nie ma możliwości jej uiszczenia bez poniesienia znacznego uszczerbku zarówno dla siebie, jak i dla rodziny. Co więcej, egzekucja należnego zobowiązania jest na tyle znacząca, że mogłaby spowodować konieczność zaprzestania prowadzenia działalności ogłoszenia upadłości firmy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przepis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., w skrócie: P.p.s.a.) stanowi, iż wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 P.p.s.a.).
Podkreślić należy, iż wskazane wyżej postanowienie może zostać wydane w stosunku do aktu lub czynności, które podlegają wykonaniu. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (vide: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 186). Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem – po pierwsze - aktów zobowiązujących, tzn. ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, po drugie - aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz po trzecie - aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. postanowienie NSA z dnia 14 listopada 2005 r., sygn. akt II FZ 580/05, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; T. Woś – red., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 296).
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie w sprawie nieuznania zarzutów wniesionych na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Zaskarżony akt należy zaliczyć do kategorii aktów prawnych, których nie można wykonać, gdyż nie nakłada ono na stronę skarżącą żadnych obowiązków. Niemożliwe jest w związku z tym zaistnienie przesłanek warunkujących udzielenie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Tym samym wniosek strony nie może zostać uwzględniony.
Jednocześnie Sąd wyjaśnia, iż nie posiada kompetencji do wstrzymania czynności egzekucyjnych albo wstrzymania postępowania egzekucyjnego. Przysługuje ona bowiem wyłącznie organowi egzekucyjnemu (por. art. 1a pkt. 15 i 16 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, t. j. Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.).
Z uwagi na powyższe, Sąd postanowił, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., jak w sentencji.