Uzasadnienie
Pismem z [...] czerwca 2019 r. skarżący złożył skargę na wskazaną w sentencji decyzję. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 15 lipca 2019 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez podanie numeru PESEL. Wezwanie doręczono w trybie doręczenia zastępczego (po dwukrotnym awizo w dniu [...] lipca 2019 r. oraz [...] lipca 2019 r.) na adres strony skarżącej podany w skardze. Przesyłka zawierająca wezwanie nie została podjęta w terminie 14 dni od dnia pierwszego awiza.
W związku z powyższym nastąpił zwrot przesyłki do Sądu, co dokumentuje załączona do akt sprawy koperta adresowana do skarżącego. Przesyłkę pozostawiono w aktach ze skutkiem doręczenia z dniem [...] sierpnia 2019 r. (k. 20 akt sąd.). Termin do wykonania wezwania upłynął z dniem [...] sierpnia 2019 r. Do dnia rozpatrywania sprawy brak formalny skargi nie został uzupełniony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zważył co następuje
Stosownie do art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm. – dalej: "P.p.s.a."), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Wymogi te zostały sprecyzowane w art. 46 P.p.s.a. Zgodnie z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b) P.p.s.a., pismo strony powinno zawierać w przypadku: gdy jest pierwszym pismem w sprawie: numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Z powyższych przepisów wynika, że skarga jako pierwsze z pism składanych w toku postępowania sądowoadministracyjnego musi zawierać numer PESEL wnoszącej ją strony. Nieuzupełnienie w terminie braków formalnych skargi skutkuje natomiast jej odrzuceniem. W niniejszej sprawie skarżący nie wywiązał się z obowiązku uzupełnienia braku formalnego skargi.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. postanowił, jak w p. I sentencji. Rozstrzygnięcie zawarte w p. II sentencji zostało dokonane w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.