Uzasadnienie
Skarżący w skardze na powyższą decyzję wniósł o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że jest to uzasadnione dużą wysokością zobowiązania podatkowego, którego windykacja mogłaby naruszyć podstawy funkcjonowania gospodarstwa skarżącego. Skarżący twierdzi, że wykonanie decyzji wywołać może nieodwracalne skutki, ponieważ uchylenie skutków egzekucji byłoby niemożliwe do przeprowadzenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.
Regułą ogólną wyrażoną w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – dalej: "p.p.s.a." jest, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkowo, w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., może być udzielona stronie skarżącej ochrona tymczasowa, poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość.
Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu - jak stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a., może nastąpić wyłącznie w razie zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym to na stronie skarżącej spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia, że w jej sytuacji zachodzą okoliczności wskazane w tym przepisie.
Sąd stwierdza, że skarżący nie uzasadnił przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Przede wszystkim nie wskazał konkretnych okoliczności, z których wynika, że jego aktualna sytuacja finansowa jest trudna. Nie podał żadnych informacji o wielkości swojego majątku, np. czy w skład majątku wchodzą jakieś nieruchomości, przedmioty wartościowe, oszczędności, jaki jest stan majątkowy osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym. Nie przedłożył też żadnych wyciągów z rachunków bankowych, kont czy lokat bankowych. Także w aktach sprawy sąd nie dopatrzył się zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a, które uzasadniałyby uwzględnienie złożonego wniosku. Tymczasem do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam wywód strony.
Skarżący powinien bowiem poprzeć swoje twierdzenia dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej np. odpisami z zeznań rocznych podatkowych, deklaracji VAT-7, bilansu, rachunku zysku i strat oraz sprawozdania finansowego (tak: J.P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz.", Warszawa 2006r., s. 188), czego skarżący w rozpatrywanej sprawie nie uczynił, a sąd nie miał obowiązku działania z urzędu i wyręczania go.
Skarżący nie wyjaśnił też na czym miałoby polegać spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Sąd stwierdził, że wykonanie świadczenia pieniężnego z natury rzeczy nie wywoła nieodwracalnych skutków, gdyż ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność zwrotu wyegzekwowanej należności. Z tego względu takie obawy skarżącego nie mogą stanowić podstawy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Sąd wyjaśnia również, że same obawy dotyczące utraty możliwości prowadzenia działalności gospodarczej, czy skutków ewentualnej egzekucji nie mogą stanowić podstawy wstrzymania zaskarżonej decyzji.
Wobec powyższego sąd, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 61 § 5 i art. 16 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia