Uzasadnienie
Pismem z dnia 29 lutego 2016 r. D. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...], nr [...], utrzymującą w mocy decyzję tego organu z dnia [...], nr [...], którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...], nr [...], w przedmiocie wymierzenia D. P. kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry, w wysokości [...] zł.
W petitum skargi strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W argumentacji zgłoszonego żądania wnioskodawczyni podniosła, że zaskarżona decyzja jest niezasadna, albowiem została ona wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 612), które nie zostały wcześniej notyfikowane Komisji Europejskiej, a zatem nie mogły one stanowić podstawy wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - w skrócie: "P.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 P.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja/postanowienie administracyjne korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu.
Warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest zaistnienie okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd rozstrzyga w tym przedmiocie w oparciu o wniosek skarżącego oraz materiał dowodowy sprawy, przy czym uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu (czynności) spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 13 grudnia 2004 r., o sygn. akt FZ 495/04, niepubl.).
Co istotne na gruncie niniejszej sprawy przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy albo zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają nałożone na niego obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. T. Wosia, Warszawa 2008, s. 339). Zasadniczo więc cechy wykonalności nie posiadają decyzje lub postanowienia odmowne. Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności administracyjnej może jednak polegać także na czasowym zawieszeniu skutków prawnych, wynikających z rozstrzygnięcia zawartego w danym akcie bądź wywołanych dokonaniem określonej czynności.
W świetle poczynionych powyżej rozważań stwierdzić należy, że decyzja, której dotyczy wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania nie kwalifikuje się do wykonania (zawieszenia jej skuteczności). Przedmiotem zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie jest bowiem decyzja w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. Decyzja ta ma charakter odmowny i nie nakłada na skarżącą żadnych nowych obowiązków, ani nie zmienia wysokości nałożonej na skarżącą kary pieniężnej, a tym samym nie wywołuje żadnych bezpośrednich skutków w sferze praw, czy obowiązków materialnoprawnych strony skarżącej. W związku z powyższym skuteczność zaskarżonej decyzji nie stwarza również niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.
W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia