Uzasadnienie
Skarżący W. N., pismem z dnia [...] r., złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na wskazaną w sentencji niniejszego orzeczenia decyzję Dyrektora Izby Celnej. W petitum skargi skarżący wniósł m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W argumentacji zgłoszonego żądania podniósł, że zaskarżona decyzja jest niezasadna, albowiem została ona wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 471), które nie zostały wcześniej notyfikowane Komisji Europejskiej, a zatem nie mogły one stanowić podstawy wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Tym samym zaskarżona decyzja, jako bezprawna, winna być uchylona. Z uwagi na powyższe oraz fakt, że aktualnie wobec skarżącego prowadzone jest postępowanie egzekucyjne, wnioskodawca stwierdził, że w pełni uzasadnione jest wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 - dalej w skrócie: "P.p.s.a") wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość.
Podkreślenia wymaga, że warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest zaistnienie okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd rozstrzyga w tym przedmiocie w oparciu o wniosek skarżącego oraz materiał dowodowy sprawy, przy czym uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu (czynności) spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 13 grudnia 2004 r., o sygn. akt FZ 495/04, niepubl.).
Co istotne w realiach niniejszej sprawy przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy albo zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają nałożone na niego obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. T. Wosia, Warszawa 2008, s. 339). Zasadniczo więc cechy wykonalności nie posiadają decyzje lub postanowienia odmowne. Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności administracyjnej może jednak polegać także na czasowym zawieszeniu skutków prawnych, wynikających z rozstrzygnięcia zawartego w danym akcie bądź wywołanych dokonaniem określonej czynności.
W świetle poczynionych powyżej rozważań stwierdzić należy, że decyzja, której dotyczy wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania nie kwalifikuje się do wykonania (zawieszenia jej skuteczności). Przedmiotem zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie jest bowiem decyzja w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. Decyzja ta ma charakter odmowny i nie nakłada na skarżącego żadnych nowych obowiązków, ani nie zmienia wysokości nałożonej na niego kary pieniężnej, a tym samym nie wywołuje żadnych bezpośrednich skutków w sferze praw, czy obowiązków materialnoprawnych strony skarżącej. Zaznaczenia wymaga, że odmowa stwierdzenia nieważności konkretnej decyzji w żaden sposób nie oddziałuje na decyzję o stwierdzenie nieważności której wniesiono. Decyzja ta pozostaje bowiem nadal w obrocie prawnym i wywołuje skutek (por. postanowienie NSA z dnia 9 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 2648/12, dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).
W związku z powyższym stwierdzić należy, że skuteczność zaskarżonej decyzji nie stwarza niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.
W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.