Uzasadnienie
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynęła skarga "A." w N., reprezentowanej przez radcę prawnego, na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] lipca 2011 r., nr [..], odmawiającą uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...] września 2008 r., nr [...], określającą "A." zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 r. w wysokości [...] zł. Zaskarżona decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżącej Spółki w dniu [...] lipca 2011 r. wraz z prawidłowym pouczeniem o terminie i sposobie zaskarżenia. Skarga została nadana w dniu [...] lipca 2011 r. i skierowana bezpośrednio do Sądu, a następnie przesłana w dniu [...] lipca 2011 r. do właściwego organu podatkowego, tj. Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I tut. Sądu z dnia [...] sierpnia 2011 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do usunięcia w terminie siedmiu dni braków formalnych skargi poprzez złożenie: pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej Spółki przed Sądem oraz dokumentu wykazującego umocowanie osób udzielających tego pełnomocnictwa (KRS). W odpowiedzi na to wezwanie strona skarżąca przesłała w wyznaczonym terminie pod adresem Sądu jedynie pełnomocnictwo udzielone radcy prawnemu Dariuszowi Kowalczykowi do reprezentowania Spółki przed tutejszym Sądem w sprawie zainicjowanej w.w. skargą.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 58 § 1 pkt. 3 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., dalej – P.p.s.a.), Sąd odrzuca skargę m. in., jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne, a także jeśli nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
W rozpoznawanej spawie "A." w N. zaskarżyła do tutejszego Sądu decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...], odmawiającą uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...] - wydaną w pierwszej instancji. Od powyższej decyzji przysługuje zatem odwołanie (art. 220 § 1 w zw. z art. 245 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, t. j. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60, ze zm.). Sprawa wznowienia postępowania podatkowego jest sprawą podatkową podlegającą rozpatrzeniu zgodnie z regułami wyznaczonymi przepisami wskazanej ustawy – Ordynacja podatkowa.
Zatem decyzje wydawane w wyniku rozpatrzenia sprawy w tym nadzwyczajnym trybie postępowania podlegają zaskarżeniu na ogólnych zasadach, w tym z zachowaniem zasady dwuinstancyjności (zob. też art. 73 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r., Dz. U. Nr 78, poz. 483).
Z akt sprawy wynika, że skarżąca Spółka nie wyczerpała toku instancji, nie złożyła bowiem od zaskarżonej decyzji odwołania, co stanowi niezbędną przesłankę skutecznego wniesienia skargi i merytorycznego jej rozpoznania w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Innymi słowy, wykorzystanie przez stronę środków zaskarżenia jest jednym z warunków dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. Zgodnie bowiem z przepisem art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.
W związku z powyższym, jeżeli skarżąca Spółka po doręczeniu jej pełnomocnikowi zaskarżonej decyzji wydanej przez organ w pierwszej instancji, wniosła skargę bezpośrednio do sądu, tj. bez wyczerpania przewidzianego trybu i toku instancji, to tym samym nie został spełniony podstawowy warunek dopuszczalności wniesienia skargi do Sądu.
Niezależnie od powyższego Sąd zważył, iż pełnomocnik Spółki nie uzupełnił w terminie, na wezwanie Sądu z dnia [...] sierpnia 2011 r., braków formalnych skargi w postaci złożenia dokumentu wykazującego umocowanie osób udzielających jego pełnomocnictwo do działania (wypis z Krajowego Rejestru Sądowego). Stanowi to brak formalny skargi skutkujący jej odrzuceniem przez Sąd.
W tym stanie rzeczy, wobec niedopuszczalności skargi, na podstawie art. 58 § 1 pkt. 3 i 6, § 3 P.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.