Uzasadnienie
Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością "[...]" we wniosku z dnia [...] listopada 2012 r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kosztów uzyskania przychodów przedstawiła następujący stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe: Spółka posiada siedzibę na terytorium Polski i jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych. Przedmiotem jej działalności jest sprzedaż kosmetyków i artykułów toaletowych, jak również wyrobów farmaceutycznych oraz medycznych, prowadzona w wyspecjalizowanych sklepach. W bieżącej działalności, wykorzystuje samochody wchodzące w skład firmowej floty, będące jej własnością lub użytkowane na podstawie umów najmu długoterminowego. Samochody te są wykorzystywane do celów służbowych związanych z prowadzoną działalnością. W określonych przypadkach, np. zwiększonego przejściowego zapotrzebowania na środki transportu, czasowej awarii samochodów lub w okresie od zakończenia umowy do zawarcia kolejnej dodatkowo wynajmuje samochody, na podstawie umowy najmu, na okres od kilku dni do kilku lat i na tej podstawie wykorzystuje te samochody w bieżącej działalności gospodarczej.
Wynajęte w ten sposób samochody są wykorzystywane przez pracowników do wykonywania zadań służbowych. Na podstawie faktur wystawionych przez podmioty wynajmujące, spółka ponosi wydatki na czynsz najmu. W niektórych przypadkach może być ustalony limit kilometrów, po przekroczeniu którego może ponosić dodatkową opłatę za każdy dodatkowy kilometr powyżej tego limitu. Ponadto, możliwe są sytuacje, że czynsz najmu jest ustalany w oparciu o koszty leasingu (lub najmu długoterminowego) i innych opłat (np. kosztów ubezpieczenia, kosztów serwisowych) poniesione przez podmiot oddający spółce samochody w najem - wówczas koszty poniesione przez ten podmiot są w takiej samej wysokości refakturowane na spółkę, w zależności od zakresu pozostawania samochodu do wyłącznej dyspozycji spółki.
W związku z powyższym spółka zadała następujące pytanie: Czy do wydatków ponoszonych przez nią na czynsz najmu samochodów osobowych wykorzystywanych w prowadzonej przez nią działalności gospodarczej nie ma zastosowania ograniczenie w zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, o którym mowa w art. 16 ust. 1 pkt 51 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 ze zm.) – dalej: "u.p.d.p. i w konsekwencji, po spełnieniu warunków o których mowa w art. 15 ust. 1 tej ustawy, wydatki te mogą zostać zaliczone w całości do kosztów uzyskania przychodu? Zdaniem spółki, do ponoszonych przez nią wydatków na czynsz najmu samochodów osobowych, zgodnie z przedstawionym stanem faktycznym, nie znajduje zastosowania ograniczenie z art. 16 ust. 1 pkt 51 u.p.d.p. i po spełnieniu przez te wydatki warunków, o których mowa w art. 15 ust. 1 ww. ustawy, jako koszty ponoszone w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, powinny być zaliczone w całości do kosztów uzyskania przychodów.
Minister Finansów działając przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w [...] w interpretacji z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...], wydanej na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) – dalej: "O.p.", uznał stanowisko spółki, przedstawione we wniosku za nieprawidłowe. W wydanej interpretacji indywidualnej stwierdzono, że wydatki z tytułu czynszu najmu samochodów osobowych wykorzystywanych w działalności gospodarczej prowadzonej przez spółkę stanowią koszty używania tych samochodów w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 51 u.p.d.p. i w konsekwencji będą mogły zostać zaliczone do kosztów podatkowych tylko do wysokości tzw. kilometrówki.
Po otrzymaniu interpretacji spółka wezwała organ podatkowy do usunięcia naruszania prawa, wnosząc o stwierdzenie, że jej stanowisko przedstawione we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego jest prawidłowe. W odpowiedzi na wezwanie organ podatkowy uznał, że brak jest podstaw do zmiany interpretacji.
W skardze spółka domagała się uchylenia zaskarżonej interpretacji oraz zasądzenie od Ministra Finansów na swoją rzecz kosztów postępowania. Zaskarżonej interpretacji zarzuciła naruszenie: przepisów prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 pkt 51 u.p.d.p. oraz przepisów postępowania, tj. art. 121 § 1 w zw. z art. 14c § 1 i § 2 oraz art. 14h O.p.
Minister Finansów w odpowiedzi na skargę stwierdził, że zarzuty zawarte w skardze, nie zasługują na uwzględnienie. Jednakże po ponownym rozpatrzeniu wniosku, mając na względzie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.", uwzględnił zarzuty skargi i w dniu [...] stycznia 2014 r. wydał interpretację, nr [...], w której stwierdził, że stanowisko spółki, przedstawione we wniosku - jest prawidłowe.
Na rozprawie w dniu [...] lutego 2014 r. sąd zobowiązał Dyrektora Izby Skarbowej o nadesłanie informacji odnośnie tego, czy interpretacja indywidualna wydana w wyniku uwzględnienia skargi jest ostateczna. Organ pismem procesowym z dnia [...] marca 2014 r., oświadczył, że interpretacja z dnia [...] stycznia 2014 r. jest ostateczna
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postępowanie podlegało umorzeniu.
Stosownie do art. 54 § 3 p.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie natomiast z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z przyczyn innych, niż wskazane w art. 161 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Do okoliczności uzasadniających umorzenie postępowania na podstawie powołanego wyżej przepisu należy między innymi sytuacja, gdy w skutek autokontroli organu doszło do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu administracyjnego, a to oznacza, że postępowanie sądowe wywołane wniesieniem skargi stało się bezprzedmiotowe. W niniejszej sprawie taka sytuacja nastąpiła, a zatem postępowanie sądowe, wszczęte na skutek skargi złożonej przez podatnika na wskazaną w sentencji decyzję, stało się bezprzedmiotowe.
Dlatego sąd, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 w zw. z art. 54 § 3 oraz art. 16 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.
Uwzględnienie skargi przez organ w trybie autokontroli czyni zasadnym uwzględnienie wniosku o zwrot skarżącemu kosztów postępowania. Zgodnie z art. 201 § 1 p.p.s.a. zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie uwzględnienia skargi na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. W niniejszej sprawie do kosztów tych zalicza się uiszczony przez skarżącego wpis od skargi w wysokości [...] zł, wynagrodzenie doradcy podatkowego w wysokości [...] zł, oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa w wysokości [...] zł.