Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia [...] oddalił skargę A Sp. z o.o. w P na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]. Wcześniej postanowieniem z dnia [...] referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zwolnił skarżącego od kosztów sądowych i ustanowił dla niego adwokata.
Wyznaczony z urzędu adwokat PP pismem z dnia [...] poinformował, że nie znajduje podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej od powyższego wyroku i wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Oświadczył, że koszty te nie zostały uiszczone nawet w części. Wskazał, że kopia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej została wysłana bezpośrednio listem poleconym do Prezesa Zarządu Spółki A Sp. z o.o..
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach i opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Na podstawie § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm., dalej jako rozp.) adwokatowi przysługuje za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w innej sprawie – 240 zł (por. § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c). W sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłatę sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach (por. § 2 ust. 3 rozp.).
Zgodnie z § 19 pkt 1 rozp. koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 – 5 wskazanego rozporządzenia.
Z akt sprawy wynika, że sprawa dotyczy stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia, a zatem przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna.
Wobec powyższego, uwzględniając wniosek adwokata PP, na podstawie art. 250 p.p.s.a. w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) i § 2 ust. 3 rozp. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.