Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] maja 2010 r. A.D. wniosła do Dyrektora Izby Skarbowej w P. skargę na czynności egzekucyjne Naczelnika Urzędu Skarbowego w J.. W treści powyższej skargi strona wniosła jednocześnie o umorzenie prowadzonego do jej majątku postępowania egzekucyjnego. Dyrektor Izby Skarbowej w P. postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r., wydanym na podstawie art. 66 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. – powoływana dalej jako: kpa) w związku z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm. – powoływana dalej jako: u.p.e.a.), poinformował skarżącą, iż organem właściwym do wszczęcia i prowadzenia postępowania w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec zobowiązanej, jest Naczelnik Urzędu Skarbowego w J. W rozstrzygnięciu zawarte zostało pouczenie, że na wydane postanowienie służy zażalenie.
Pismem z dnia [...] lipca 2010 r. skarżąca wniosła na powyższe rozstrzygnięcie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P., żądając jego uchylenia. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła łamanie prawa i praw człowieka, poniżające traktowanie i karanie osoby zobowiązanej.
Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w P. wniósł o jej odrzucenie. Podkreślił, iż zaskarżone przez stronę postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] lipca 2010 r. podlega zaskarżeniu na podstawie art. 66 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego do Ministra Finansów w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm. – powoływana dalej jako: p.p.s.a.), Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Zakres kontroli został jednak przez prawodawcę ograniczony treścią art. 52 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).
Wskazać przy tym należy, że dopóki wniesiony przez stronę środek zaskarżenia nie zostanie rozpoznany i nie zapadnie rozstrzygnięcie kończące postępowanie zainicjowane jego wniesieniem, dopóty nie można mówić, że stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2006, s.150).
W niniejszej sprawie skarżąca wniosła skargę na postanowienie, na które przysługiwało jej zażalenie. Tym samym należało uznać wniesienie skargi za niedopuszczalne z uwagi na brak wyczerpania przez skarżącą przysługującego jej środka zaskarżenia.
Wobec powyższego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.
/-/ R. Wiatrowski