Uzasadnienie
Skarżący zawarł w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podał, że z uwagi na wysokość kwoty podatku, którą jest zobowiązany do uregulowania oczywistym jest, iż nie jest on w stanie zadośćuczynić żądaniu Urzędu Skarbowego w formie jednorazowej wpłaty. Zdaniem strony waga podniesionych w skardze zarzutów powoduje uzasadnione wątpliwości co do zgodności z prawem decyzji wydanych przez organy podatkowe. Wszczęcie egzekucji przed rozstrzygnięciem sprawy przez Sąd spowoduje oczywiste i nieodwracalne szkody po stronie skarżącego a prowadzone postępowanie egzekucyjne skutkować będzie likwidacją przedsiębiorstwa prowadzonego od lat przez skarżącego. Strona wskazała też, iż posiada szereg wierzytelności wobec kontrahentów, którzy zalegają z zapłatą za wykonane usługi a przedsiębiorstwo skarżącego przynosi wymierne straty wynoszące w okresie styczeń - kwiecień 2012r. kwotę (...) tys. zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.
W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 270, dalej: ppsa), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 ppsa, możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość.
Z uwagi na treść powyższych przepisów należy stwierdzić, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w razie zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć należy, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, skarżący ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (tak m.in.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt II FZ 585/06).
Wobec powyższego, nie wystarczy więc ogólny wywód. Twierdzenia strony powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 ppsa. Wywody w tej materii powinny być poparte nie tylko szczegółową argumentacją ale także materiałem dowodowym (tak: m.in. Komentarz do art. 61 ppsa [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III.).
W opinii Sądu skarżący nie wykazał wystarczająco tez bądź twierdzeń przemawiających za uwzględnieniem wniosku. Nie jest wystarczające powołanie się ogólnie na trudną sytuacje majątkową. Także dołączone do skargi dokumenty nie przedstawiają wystarczająco sytuacji materialnej strony. Kserokopia podatkowej księgi przychodów i rozchodów za cztery miesiące 2012r. (mimo iż skarga składana była w czerwcu br.) nie wskazuje jaki jest majątek strony czy poziom oszczędności lub saldo na rachunkach bankowych. Dotyczy to także wezwań do zapłaty pochodzących (za wyjątkiem jednego) z 2010 i 2011r. Wskazują one jedynie, iż strona posiada/posiadała względem kontrahentów wierzytelności, nie wskazuje zaś jakie są faktycznie możliwości finansowe skarżącego.
Należy podkreślić, iż to na stronie, z mocy przepisu art. 61 § 3 ppsa, ciąży obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających wniosek - a Sąd nie miał obowiązku działania w tej kwestii z urzędu.
Podkreślenia w tym miejscu wymaga, iż na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd nie bada merytorycznie skargi - stąd uzasadnienie wniosku - w zakresie wagi i zasadności podniesionych w skardze zarzutów - nie mogło doprowadzić do pożądanego przez stronę skutku.
Ponadto w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego występuje pogląd - który niniejszy Sąd podziela - że w grę musi wchodzić szkoda (majątkowa a także niemajątkowa), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (tak m.in. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04).
Sąd zwraca uwagę, iż w niniejszej sprawie ewentualne późniejsze zwrócenie kwoty będącej przedmiotem sporu - w przypadku pozytywnego dla skarżącego rozstrzygnięcia sprawy odwróci skutki powstałe w wyniku egzekucji.
W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 ppsa orzekł, jak w sentencji postanowienia.