Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] maja 2013 r. skarżący złożył skargę na wskazaną w sentencji decyzję.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia [...] lipca 2013 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie [...] zł.
Odpis powyższego zarządzenia został doręczony w dniu [...] lipca 2013 r. za pośrednictwem dorosłego domownika (córki skarżącego).
W dniu [...] lipca 2013 r. skarżący dokonał przelewu kwoty [...] zł wskazanym tytułem i złożył wniosek o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności. W uzasadnieniu wniosku wyjaśnił, że pismo wzywające zostało doręczone i odebrane przez jego córkę [...] z domu [...], która ma swoją rodzinę. Córka mieszka w tym samym budynku, ale mieszkania mają osobne wejścia i nie ma numerów mieszkań. Wejścia znajdują się z różnych stron budynku. Doręczyciel zostawił pismo sądowe córce, która poświadczyła odbiór swoim podpisem. Jak wyjaśnił skarżący córka doręczyła i przekazała jemu pismo w dniu [...] lipca 2013 r., tj. w sobotę. Pismo po odebraniu córka pozostawiła na szafce, za którą najprawdopodobniej pismo to wpadło lub zostało wrzucone przez jej dzieci. Córka o tym piśmie zapomniała. Pismo to znalazła za szafką w dniu [...] lipca 2013 r., jak sprzątała mieszkanie. Skarżący nadmienił, że córka nie ma i nie miała pełnomocnictwa do odbioru jego pism oraz podkreślił, że mieszkania mają osobne wejścia (k. 26 - 27 akt sądowych).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Wniosek zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: "P.p.s.a.") czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jeżeli jednak strona nie dokonała tej czynności w terminie bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi jego przywrócenie na podstawie art. 86 § 1 zd. 1 P.p.s.a. Natomiast zgodnie z art. 87 § 1, § 2 i § 4 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Należy w nim uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu i równocześnie dokonać czynności, której nie dokonano w tym terminie.
Odniesienie powyższego do rozpatrywanego przypadku wymaga stwierdzenia, że ostatni z wymienionych warunków został spełniony skoro wraz ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi skarżący wpłacił kwotę należną tym tytułem. Nie ulega także wątpliwości, że skarżący w terminie wystąpił o przywrócenie terminu: uczynił to bowiem w poniedziałek [...] lipca 2013 r., czyli w najbliższym dniu, w którym czynny były urząd pocztowy – tj. od dnia [...] lipca 2013 r. (sobota), w którym dowiedział się, że otrzymał wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi.
Za uprawdopodobnione uznać należy także okoliczności wskazujące na brak jego winy w uchybieniu terminu. Analiza przedstawionego stanu faktycznego prowadzi do wniosku, że skarżący z przyczyn od siebie niezależnych nie miał możliwości wykonania w terminie wezwania do uiszczenia wpisu od skargi. O otrzymaniu przesyłki dowiedział się już po upływie tego terminu, a było to spowodowane zachowaniem jego córki, która wcześniej nie przekazała mu takiej informacji. Co prawda, doręczenie domownikowi jest skuteczne, gdyż w myśl art. 72 § 1 P.p.s.a. jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było – administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania mu pisma. Niemniej jednak, jak podkreśla się w orzecznictwie sądowym, stwierdzenie prawidłowości doręczenia na podstawie tego przepisu, nie wyłącza możności wykazania, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy adresata, w szczególności z przyczyn leżących po stronie osób, za których pośrednictwem dokonano doręczenia.
Podkreśla się zarazem, że przeszkodą, która może determinować niezawinione przez adresata uchybienie terminowi, jest uniemożliwienie adresatowi zapoznania się z treścią doręczonego pisma, w tym poprzez nieprzekazanie go. Adresat nie może bowiem ponosić ujemnych skutków zachowania, na które nie miał wpływu (por. wyrok NSA z dnia 28 maja 2002 r., sygn. akt II SA/Kr 2612/98, a także następujące postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 24 lipca 2009 r., sygn. akt I OZ 742/09, LEX nr 552403, z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt I OZ 92/10, LEX nr 658775, z dnia 17 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OZ 605/10, LEX nr 741863). Pogląd ten, jako słuszny, wymaga aprobaty tym bardziej, że dopuszczalność dokonywania doręczeń dorosłemu domownikowi jest niezależna od woli adresata. Poza tym przemawiają za tym względy rozpatrywanego przypadku, w którym skarżący zaznaczył, że jego córka wraz z rodziną mieszka w tym samym budynku, ale mieszkania mają osobne wejścia.
Wobec powyższego Sąd postanowił przywrócić skarżącemu termin do uiszczenia wpisu od skargi na podstawie art. 86 § 1 zd. 1 P.p.s.a.