Uzasadnienie
Zarząd Dróg Miejskich w P. wystawił tytuł wykonawczy nr [...] w dniu [...] w celu wyegzekwowania kwoty [...] zł wraz z kosztami upomnienia od E.K. za postój w strefie parkowania w P. w 2002r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął postępowanie egzekucyjne.
Postanowieniem nr [...] z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego na podstawie art. 59 § 3 w związku z art. 59 §1 pkt 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. nr 110, poz. 968, ze zm.) umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone przeciwko zobowiązanej E.K. W uzasadnieniu postanowienia organ egzekucyjny wskazał, że postępowanie egzekucyjne umarza się, z uwagi na niedopuszczalność egzekucji administracyjnej na podstawie wystawionego tytułu wykonawczego, ponieważ przepisy, na podstawie których powstało zobowiązanie są niezgodne z Konstytucją RP, co zostało stwierdzone wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 grudnia 2002 r. nr PG/02-OTK-A2002/7/91 oraz wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 czerwca 2004 r. sygn. akt I SA/Po 2076/02.
Zarząd Dróg Miejskich w P. od postanowienia organu egzekucyjnego złożył zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej. W zażaleniu podnosi, że obowiązek uiszczenia dochodzonych należności w niniejszej sprawie wynikał bezpośrednio z przepisów Uchwały nr XLVIII/570/III/2000 Rady Miasta z dnia 21 listopada 2000 r. w sprawie opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w P. – podjętej na podstawie przepisów § 3 ust. 1 i § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000 r. w sprawie szczegółowych zasad wprowadzania opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych (Dz. U. nr 51, poz. 608.). Rozporządzenie to zostało wydane zgodnie z delegacją zawartą w art. 13 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. nr 71, poz. 838, ze zm.). We wskazanym przez organ egzekucyjny wyroku, Trybunał Konstytucyjny stwierdził niezgodność z Konstytucją RP między innymi przepisów wskazanego rozporządzenia Rady Ministrów, stanowiących podstawę wydania wspomnianej uchwały Rady Miasta, określił jednak utratę mocy obowiązującej tych przepisów z dniem 30 listopada 2003 r. Zarząd Dróg Miejskich powołuje się na wyrok z dnia 13 października 2004 r. sygn akt OSK 311/04, podnosząc, że egzekucja administracyjna powinna być dopuszczalna w przypadku dochodzenia należności, które wynikają z przepisów obowiązujących w okresie od ich wejścia w życie do dnia 30 listopada 2003 r.
Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem Nr [...] z dnia [...] zaskarżone postanowienie utrzymał w mocy. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu egzekucyjnego, że niedopuszczalne jest prowadzenie egzekucji administracyjnej na podstawie tytułów wykonawczych, w których jako podstawę prawną obowiązku podlegającego egzekucji administracyjnej wskazano przepisy, które utraciły moc obowiązującą z uwagi na ich niekonstytucyjność. Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że wprawdzie Trybunał Konstytucyjny określił termin utarty mocy obowiązującej rozporządzenia stanowiącego podstawę prawną wystawionego tytułu wykonawczego od dnia [...] listopada 2003 r., jednak z części II wyroku Trybunału, wynika wyraźnie stwierdzono, że pobrane na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów opłaty nie podlegają zwrotowi, zatem, że przedmiotowe należności nie mogą być egzekwowane.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu Zarząd Dróg Miejskich w P. nie sprecyzował żądania wobec sądu, ograniczając się do stwierdzenia, że skarga "jest uzasadniona ". Uzasadniając skargę skarżący podał, że wprowadzenie opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w P. należy do właściwości rzeczowej organów administracji publicznej - także organów samorządu terytorialnego. Obowiązek wniesienia opłat wynika więc bezpośrednio z przepisów ustanowionych przez te organy. Wobec powyższego opłaty te podlegają egzekucji administracyjnej z mocy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Na podstawie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej jest dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi oraz trafności ich wykładni.
W postępowaniu przed sądem administracyjnym pierwszej instancji obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie bowiem z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm.) wojewódzki sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd jest zobowiązany do wzięcia pod uwagę wszelkich naruszeń prawa przez organy administracji podatkowej.
Wprowadzenie opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w P., należało do właściwości rzeczowej organu samorządu terytorialnego i dokonane zostało skutecznie aktem prawnym tego organu na podstawie delegacji zawartej w ustawie o drogach publicznych oraz przepisach wykonawczych do tej ustawy.
Przepis art. 13 tekstu jednolitego ustawy z 21.03.1985r. o drogach publicznych z 2000 r. (Dz. U. z 2000r. Nr 71, poz. 838, ze zm.) przewidywał, że korzystanie z dróg publicznych może być uzależnione od wniesienia opłat drogowych, które mogą być pobierane m.in. za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach. Za nieuiszczenie tych opłat ustawa przewidywała pobieranie opłat podwyższonych. W tym samym przepisie znalazło się upoważnienie dla Rady Ministrów do określenia w drodze rozporządzenia, szczegółowych zasad wprowadzania opłat, w tym opłat podwyższonych, organu właściwego do ustalania stawek opłat i organu właściwy do ich pobierania, z uwzględnieniem w szczególności: kategorii pojazdów, czasu parkowania i organizacji ruchu lokalnego. W wykonaniu tego upoważnienia Rada Ministrów wydała rozporządzenie z dnia 27.06.2000r. w sprawie szczegółowych zasad wprowadzania opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych. (Dz. U. nr 51, poz. 608). Ustawą z 6.09.2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371) zmieniono treść art. 13 ust. 2a o tyle, że słowa "opłaty podwyższone" zamieniono na "kary pieniężne".
W okresie, w który zobowiązana E.K. nie opłaciła postoju pojazdu w strefie parkowania w P. w dniu [...] marca 2001 r., obowiązek wniesienia opłaty z tego tytułu wynikał z przepisów prawa miejscowego - Uchwały
Nr XLVIII/570/III/2000 Rady Miasta z 21.11.2000r. w sprawie opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w P. Do aktów prawa miejscowego odnosi się art. 94 Konstytucji stanowiąc, że organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów; zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa. Podstawą do prowadzenia egzekucji był przepis art. 3 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zatem źródłem obowiązku był przepis prawa.
Wydany po tych zdarzeniach (tzn. po nie opłaceniu postojów) wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 10.12.2002r. sygn. P 6/02 wskazał, że dopiero z dniem 30.11.2003r. wskazane w nim przepisy rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie szczegółowych zasad wprowadzania opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych stracą moc. Zatem utrata mocy obowiązującej wskazanych w wyroku przepisów zapowiadała na przyszłość niedopuszczalność nakładania opłat w oparciu o wymienione w wyroku przepisy. Okoliczność, że egzekucja toczy się po dniu 30 listopada 2003 r. nie ma znaczenia dla oceny legalności postępowania egzekucyjnego. Dyrektor Zarządu Dróg Miejskich w P. był zatem uprawniony, wobec bezskuteczności upomnienia, do wystawienie tytułu wykonawczego nr [...] i złożenia wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego, albowiem obowiązek zapłaty kary pieniężnej i opłaty podwyższonej został na tyle określony w przepisach, by uznać, że wynika on wprost z przepisów prawa.
Z wykładni powoływanych wyżej przepisów wynika, iż obowiązek ponoszenia dodatkowej opłaty czy kary pieniężnej w razie stwierdzenia nie wniesienia opłaty za korzystanie z dróg publicznych, spoczywa na podmiocie korzystającym z dróg. Wobec powyższego organ egzekucyjny naruszył powołany w postanowieniu art. 59 § 1 pkt 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, uznając, że egzekucja administracyjna jest niedopuszczalna.
Dlatego na podstawie art.145 §1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30.08.2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. orzekł sąd jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 200 w zw. z art.205 § 1, zaś o wstrzymaniu wykonania zaskarżonych aktów, na podstawie art. 152 powołanej ustawy.
/-/ K. Nikodem /-/ S. Zapalska /-/ W. Zygmont
AR