Uzasadnienie
Skarżący W. Ł., reprezentowany przez radcę prawnego, pismem z dnia [...] r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na wskazaną w sentencji niniejszego orzeczenia decyzję SKO w P.. W petitum skargi wniósł m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na ryzyko poniesienia znacznych strat finansowych związanych z wykonaniem decyzji i koniecznością zapłaty [...] zł.
W argumentacji zgłoszonego żądania skarżący podniósł, że za wstrzymaniem wykonania spornej decyzji przemawia ryzyko poniesienia przez niego znacznych strat finansowych. Stwierdził, że nie dysponuje obecnie tak znaczną sumą pieniężną i będzie zmuszony ubiegać się o pożyczkę by zapłacić podatek. Jednocześnie wskazał, że wbrew stanowisko SKO, ewentualna zmiana kwalifikacji gruntu będzie dokonana ze skutkiem wstecznym, tj. od daty błędnej kwalifikacji, albowiem obecne zakwalifikowanie nie wynika z faktycznej zmiany charakteru gruntu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 - w skrócie: "P.p.s.a.") wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Z uwagi na treść normatywną powyższych przepisów należy stwierdzić, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego Sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Zaznaczyć należy, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, skarżący ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06, wszystkie powołane w niniejszym postanowieniu orzeczenia są dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).
Podkreślenia wymaga, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji winien zostać poparty stosownymi dokumentami potwierdzającymi okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Nadto należy zaznaczyć, że podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu nie mogą stanowić jedynie ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 12 września 2014 r., sygn. akt I FZ 332/14).
W świetle poczynionych wyżej rozważań Sąd stwierdza, że skarżący, reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, nie wykazał, aby w sprawie ziściły się przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Złożony przez skarżącego wniosek, w ocenie Sądu, nie pozwala na zastosowanie wobec niego wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym przejawiająca się we wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. W szczególności Sąd zauważa, że uzasadnienie wniosku zawiera wyłącznie bardzo lakoniczne twierdzenie, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje ryzyko poniesienia przez skarżącego znacznych strat finansowych. W tym kontekście należy wskazać, że skarżący użył wyłącznie ogólnego i abstrakcyjnego zwrotu (że nie dysponuje obecnie tak znaczną sumą pieniężną i będzie zmuszony ubiegać się o pożyczkę by zapłacić podatek), który w żaden sposób nie pozwala na poznanie jego rzeczywistej sytuacji majątkowej. Tym samym trudno stwierdzić, czy ewentualne wykonanie zaskarżonej decyzji rzeczywiście wywoła jakiekolwiek negatywne skutki dla skarżącego.
Uwzględniając powyższe Sąd stwierdza, że skarżący nie wykazał w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, iż w sprawie zachodzi realna możliwość spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w jego majątku, a w związku z tym brak było podstaw do wydania orzeczenia zgodnego z jego oczekiwaniami.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.