Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej w P. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, wymierzającą skarżącemu karę pieniężną z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry w wysokości (...) zł. Podstawę prawną decyzji stanowiły m.in. przepisy art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.). W ocenie skarżącego błędnie uznano go jako urządzającego gry na automatach poza kasynem, gdyż udostępniał on jedynie miejsce, w którym ustawiono urządzenia oraz umożliwił podłączenie ich do prądu. Zdaniem strony za osobę urządzającą gry na automatach należałoby uznać właściciela automatów tj. D. W. Z akt sprawy wynika, iż niezależnie od niniejszego postępowania, skierowano wobec D. W. akt oskarżenia do Sądu Rejonowego w G. o czyn z art. 107 § 1 Kodeksu karnego skarbowego. Sąd wyrokiem z dnia (...) marca 2011r. sygn. akt (...) uznał oskarżonego winnym zarzucanego mu czynu i orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa obu przedmiotowych automatów go gry.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: ppsa), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
Kluczowe znaczenie dla oceny legalności decyzji w rozpatrywanej sprawie, wydanej w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, ma wykładnia art. art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych.
Postanowieniem z dnia (...) maja 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w sprawie o sygn. akt III SA/Gl 1979/11 przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu następujące pytanie prawne: czy przepisy art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.) w zakresie, w jakim dopuszczają stosowanie wobec tej samej osoby fizycznej, za ten sam czyn kary pieniężnej i odpowiedzialność za przestępstwo skarbowe z art. 107 § 1 lub wykroczenie skarbowe z art. 107 § 4 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (t.j. Dz. U. z 2007 r., Nr 111, poz. 765 ze zm.) są zgodne z art. 2, art. 30 i art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej ?
Zagadnienie prejudycjalne występuje w sytuacji, w której uprzednie rozstrzygnięcie określonego zagadnienia występującego w sprawie, może wpływać na wynik postępowania, co w rezultacie uzasadnia celowość wstrzymanie czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym do czasu rozstrzygnięcia tej istotnej kwestii. Przez kwestię prejudycjalną rozumieć więc należy przeszkodę powstającą lub ujawniającą się w toku postępowania sądowego, której usunięcie jest istotne z punktu widzenia możliwości prawidłowej realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego i ma bezpośredni wpływ na jego wynik. Zwłaszcza gdy zależność rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej zależy od wyniku innego toczącego się postępowania, jako przesłanka zawieszenia, powinna być ustalana, analizowana i oceniania z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości podstawy do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego (por. np. wyrok NSA sygn. akt I FSK 845/05, postanowienie NSA sygn. akt II GSK 1470/10).
W ocenie składu orzekającego, rozstrzygnięcie w sprawie niniejszej zależy od wyniku postępowania toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym. Jeśli Trybunał Konstytucyjny stwierdzi niezgodność wyżej wymienionego przepisu z Konstytucją RP, stanowić to będzie przesłankę wznowienia postępowania.
Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ppsa orzekł, jak w sentencji postanowienia.