Uzasadnienie
Skarżąca. wniosła skargę na wskazane w sentencji niniejszego orzeczenia postanowienie mocą którego SKO w K. odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z [...], nr [...] w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości za 2017 r. W skardze zamieściła wniosek o wstrzymanie wykonania wskazanej ostatnio decyzji. Powołała się na ryzyko wyrządzenia jej znacznej szkody i możliwość spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z uwagi na to, że decyzją nałożono podatek o znacznej wartości, a ta okoliczność uzasadnia udzielenie ochrony tymczasowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej należało oddalić.
Sąd wyjaśnia, że myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 – dale: "p.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie jednak do postanowień art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Podkreślenia wymaga fakt, że przedmiotem skargi jest postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji objętej wnioskiem o wstrzymanie wykonania. Rozstrzygnięcie rozpoznawanego wniosku wymaga ustalenia czy decyzja Burmistrza Miasta i Gminy [...] z [...] r., nr [...] w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości za 2017 r. jest aktem wydanym w postępowaniu prowadzonym w granicach sprawy w której odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia od niej odwołania.
Zdaniem sądu pomiędzy postanowieniem odmawiającym przywrócenia terminu do wniesienia odwołania a decyzją organu pierwszej instancji ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego nie zachodzi relacja tożsamości przedmiotowej. Wskazana ostatnio decyzja wymiarowa nie jest aktem podjętym w postępowaniu wszczętym wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W postępowaniu wywołanym wnioskiem o przywrócenie terminu organ bada jedynie czy do uchybienia terminu doszło bez winy podatnika. Z kolei w postępowaniu podatkowym organ zmierza do określenia bądź też ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w przewidzianej przez prawo wysokości. Postępowanie wywołane wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji ma charakter akcesoryjny, pomocniczy względem postępowania w przedmiocie wymiaru zobowiązania podatkowego.
Mając powyższe na uwadze sąd stwierdza, że decyzja Burmistrza Miasta i Gminy [...] z [...] r., nr [...] w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości za 2017 r. oraz wskazane postanowienie SKO w K. odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania nie są aktami wydanymi w graniach tej samej sprawy w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Zatem w opinii sądu brak jest podstaw prawnych do wstrzymania wykonania wskazanej ostatnio decyzji. Również w orzecznictwie NSA wskazuje się, że w sytuacji gdy przedmiotem skargi jest postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji objętej wnioskiem o ochronę tymczasową, a przedmiotem tej decyzji jest ustalenie wysokości zobowiązania, to nie zachodzi między obydwoma sprawami tożsamość przedmiotowa [tak: postanowienie NSA z 16 października 2012 r., II FZ 818/12].
Z tych powodów, sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.