Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług - zgodnie z art. 13 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ - podlegają czynności określone w art. 2 ustawy, a więc m.in. sprzedaż towarów, czyli przeniesienie przez sprzedawcę na kupującego własności rzeczy za określoną cenę /vide art. 535 Kc/.
W rozpatrywanej sprawie towar stanowił własność skarżącego, wobec czego, skoro prowadzone przez niego przedsiębiorstwa nie miały osobowości prawnej, nie mógł on być równocześnie sprzedawcą i kupującym towaru, który stanowił jego własność. W tym stanie rzeczy fakt dokonania przesunięć towaru z jednego zakładu podatnika do drugiego nie stanowił sprzedaży i nie powodował powstania obrotu, skoro w myśl art. 15 ust. 1 ww. ustawy obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży towarów. W konsekwencji podatnik nie mógł też wystawić faktury dokumentującej wspomniane przesunięcie towarów, ponieważ zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy faktura stwierdza sprzedaż towarów, a ta nie miała miejsca.
Przesunięcie towarów między zakładami należącymi do tego samego podatnika winno być udokumentowane jedynie dowodami wewnętrznymi zwanymi "dowodami przesunięć" /vide par. 8 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1992 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów, Dz.U. nr 99 poz. 496 ze zm./.
Tym samym, skoro podatnik niezasadnie wystawiał faktury, bezzasadnie traktując przesunięcie towarów na równi ze sprzedażą, nie mógł skutecznie odliczać podatku naliczonego, określonego w tych fakturach od podatku należnego. Prowadzone przez skarżącego ewidencje nie odpowiadały więc wymogom art. 27 ust. 4 omawianej ustawy, co skutkowało wobec zawyżenia podatku naliczonego zastosowanie przez organ podatkowy przepisu art. 27 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. i ustalenie podatnikowi dodatkowego zobowiązania podatkowego w wysokości 30 procent zawyżenia przewidzianej w art. 27 ust. 6 ustawy w brzmieniu obowiązującym od 1.01.1997 r., zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 21 listopada 1996 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług /Dz.U. nr 137 poz. 640/ tj. korzystniej niż to przewidywał przepis art. 27 ust. 5 pkt 2 w brzmieniu obowiązującym w 1995 r.
Zauważyć też należy, że podatek od towarów i usług jest podatkiem sformalizowanym, w związku z czym wadliwe działanie podatnika bezwzględnie wywołuje skutki podatkowe przewidziane w określonych przepisach ustawy o tymże podatku np. w art. 27 ust. 5 pkt. 2 W tej sytuacji skarżący nie może skutecznie powoływać się na "zbilansowanie się" nieprawidłowo wykazanego przez siebie podatku naliczonego i należnego, skoro wspomniany przepis przewiduje obligatoryjne zastosowanie tzw. sankcji podatkowej. W świetle powyższego stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, w związku z czym, wobec bezzasadności skargi, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ należało orzec jak w sentencji.