Uzasadnienie
Naczelnik Urzędu Skarbowego P. decyzją z [...] czerwca 2021 r., nr [...], określił G. Sp. z o.o. w P. (dalej jako: "spółka" lub "skarżąca") za maj 2019 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości [...] zł, za czerwiec 2019 r. kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w wysokości [...] zł oraz ustalił za maj 2019 r. kwotę dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w wysokości 30% różnicy podatku do obniżenia podatku należnego za następne okresy rozliczeniowe w wysokości [...] zł.
W motywach rozstrzygnięcia organ I instancji stwierdził, że spółka w dniu [...] maja 2019 r. zbyła na rzecz G. Sp. z o.o. nieruchomość zabudowaną, którą stanowiły: prawo użytkowania wieczystego całej zabudowanej nieruchomości gruntowej wraz z prawem własności budynku zlokalizowanego na tej nieruchomości, stanowiącego odrębny od gruntu przedmiot własności. Wskazana transakcja, zdaniem organu, nie stanowiła natomiast zbycia przedsiębiorstwa (jego zorganizowanej części) w rozumieniu art. 2 pkt 27e ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 931 ze zm. – w skrócie: "u.p.t.u."), a zatem – wbrew twierdzeniom spółki – w sprawie nie miał zastosowania przepis art. 6 pkt 1 u.p.t.u., zgodnie z którym do transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części nie stosuje się ustawy o podatku od towarów i usług.
Po rozpoznaniu odwołania spółki, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z 6 grudnia 2021 r., nr [...], uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej ustalenia, na podstawie art. 112b ust. 1 pkt 1 lit. c) u.p.t.u., dodatkowego zobowiązania podatkowego za maj 2019 r. w kwocie [...]zł, a w pozostałej części decyzję organu I instancji utrzymał w mocy.
W skardze z [...] stycznia 2022 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu spółka wniosła o uchylenie powyższych decyzji, zarzucając organom m.in. naruszenie art. 6 pkt 1 u.p.t.u.
W odpowiedzi na skargi Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Postępowanie sądowoadministracyjne należy zawiesić.
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. - dalej w skrócie: "p.p.s.a."), Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
Kluczowe dla prawidłowej wykładni przytoczonego przepisu jest zawarte w nim słowo "zależy", zgodnie z którym, jeśli coś zależy od danej sytuacji, to ona decyduje o tym lub ma na to decydujący wpływ. Nie chodzi przy tym o jakikolwiek wpływ, ale o wpływ przewidziany prawem. Rozstrzygnięcie sprawy zależy od innego postępowania wówczas, gdy orzeczenie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie stanowić jedną z głównych podstaw rozstrzygnięcia w zawieszonym postępowaniu sądowoadministracyjnym. W takim przypadku w sprawie występuje zagadnienie wstępne, którego uprzednie rozstrzygnięcie może wpływać na wynik postępowania. W orzecznictwie podnosi się, że zawieszenie postępowania z przewidzianych w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyczyn ma charakter fakultatywny i zależy od uznania sądu. Zawieszenie powinno być uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości oraz ekonomiki procesowej. Rozstrzygając o zawieszeniu postępowania, sąd powinien jednak oceniać wszelkie przesłanki w kontekście konieczności rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki.
Rozstrzygnięcie tego zagadnienia musi być także istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego oraz powinno mieć bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania (por. postanowienie NSA z 19 października 2010 r., sygn. akt II FSK 911/10 – wszystkie orzeczenia powołane w niniejszym postanowieniu dostępne są na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).
W ocenie Sądu, sytuacja opisana w powyższej regulacji ma miejsce w rozpoznawanej sprawie, a byt prawny decyzji będącej przedmiotem rozpoznania w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym zależy od wyniku innego postępowania toczącego się przed TSUE.
Sądowi z urzędu wiadomym jest, że NSA postanowieniem z 27 lipca 2021 r., sygn. akt I FSK 892/18, skierował do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej następujące pytania prejudycjalne: "1. Czy unijne przepisy dotyczące opodatkowania VAT należy interpretować w ten sposób, że dopuszczalne jest stosowanie przepisu krajowego - takiego jak art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. 2021, poz. 685; dalej: u.p.t.u.) - wyłączającego opodatkowanie dostawy zorganizowanej części przedsiębiorstwa bez uzależnienia stosowania takiego wyłączenia od warunku, o którym mowa w art. 19 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE seria L z 2006 r. Nr 347/1, ze zm.), tj. następstwa prawnego pomiędzy zbywcą a nabywcą? 2. W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy dla zastosowania wyłączenia, o którym mowa w art. 6 pkt 1 u.p.t.u. musi dojść do przekazania wszystkich składników takiej zorganizowanej części majątku zbywcy, a zmiana w tym zakresie (w szczególności brak przejęcia umów ubezpieczenia i zarządzania zbywanym majątkiem) oznacza, że doszło do opodatkowanej dostawy towaru?".
W ocenie Sądu odpowiedź na powyższe pytania prejudycjalne NSA, zwłaszcza na pytanie nr 2, ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. W zaskarżonych decyzjach organy uznały, że skarżąca zbyła nieruchomość, a nie zorganizowaną część przedsiębiorstwa, o której mowa w art. 2 pkt 27e u.p.t.u. wyłączoną spod opodatkowania podatkiem od towarów i usług na mocy art. 6 pkt 1 u.p.t.u. NSA, uzasadniając skierowanie do TSUE pytanie nr 2, wskazał, że chciałby uzyskać wskazówki interpretacyjne pozwalające lepiej wytyczyć granicę pomiędzy dostawą nieruchomości a dostawą zorganizowanej części przedsiębiorstwa. W tym zakresie NSA zapytał, czy w przypadku zbycia zorganizowanej części przedsiębiorstwa konieczne jest przekazanie nabywcy wszystkich składników majątkowych i niemajątkowych tworzących taką wyodrębnioną część przedsiębiorstwa, czy też wystarczy przenieść tylko istotne, niezbędne składniki albo jakieś minimum wystarczające do funkcjonowania.
W ocenie Sądu rozstrzygnięcie niniejszej sprawy musi zostać poprzedzone rozstrzygnięciem, czy zakwestionowana przez organy transakcja skarżącej spółki podlegała, czy też nie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Rozstrzygnięcie tej kwestii powinna zaś uwzględniać odpowiedź TSUE na ww. pytania prejudycjalne.
Mając na względzie powyższe, a także nie tracąc z pola widzenia celowości, sprawiedliwości oraz ekonomiki procesowej, Sąd uznał za zasadne zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie. Zawieszenie postępowania do czasu udzielenia przez TSUE odpowiedzi na pytanie prejudycjalne NSA pozwoli Sądowi na wydanie poprawnego merytorycznie rozstrzygnięcia, zgodnego z regulacjami dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.