Uzasadnienie
Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia [...] określił P.W. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2003 w wysokości [...] zł.
Podatnik w zeznaniu rocznym PIT [...] za rok 2003 oraz w jego korekcie wniósł o opodatkowanie go na zasadach przewidzianych dla osób samotnie wychowujących dziecko.
W toku czynności sprawdzających organ podatkowy zakwestionował prawidłowość odliczenia wydatków z tytułu budowy domu mieszkalnego. które wyniosły [...] zł, a nie jak wykazał podatnik [...] zł, wobec czego o kwotę [...] zł podwyższono kwotę odliczeń z w. w. tytułu.
Stwierdzono też, że P.W. obniżył o kwotę [...] zł z tytułu darowizny na rzecz Ruchu A wysokość uzyskanego dochodu, wobec czego zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, bezzasadnie dokonał ponownego odliczenia tj. obniżenia podatku dochodowego z tego tytułu.
Ponadto organ podatkowy uznał, że podatnik nie mógł skorzystać z możliwości przewidzianej w art. 6 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych tj. z opodatkowania razem z dzieckiem, skoro nie zgłosił likwidacji działalności gospodarczej opodatkowanej zryczałtowanym podatkiem dochodowym lub nie dokonał wyboru innej formy opodatkowania. P.W. zgłosił jedynie w 1999r. zawieszenie prowadzenia działalności gospodarczej. Jedyny przychód opodatkowany zryczałtowanym podatkiem dochodowym osiągnął w 1996r.
W związku z tym, skoro nie zlikwidował prowadzenia działalności gospodarczej, nie może on w 2003r. skorzystać z opodatkowania przewidzianego dla osób samotnie wychowujących dzieci, co skutkuje określeniem mu podatku dochodowego w wysokości wyższej niż zadeklarowana.
Dyrektor Izby Skarbowej podzielając stanowisko organu I instancji, decyzją z dnia [...] nie uwzględnił odwołania podatnika i utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Organ odwoławczy m. inn. stwierdził, że skoro podatnik nie zlikwidował działalności gospodarczej, to bez względu na to, że nie uzyskiwał z tego tytułu przychodu od 1997r., a także, że w 2003r. w myśl art. 8 ust. 3 pkt 3 i 4 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym utraciłby prawo do korzystania ze zryczałtowanej formy opodatkowania dopiero z dniem uzyskania przychodu z prowadzonej działalności gospodarczej, co nie miało miejsca w sprawie.
Decyzję tę P.W. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wnosząc o jej uchylenie jako naruszającej art. 6 ust. 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 listopada 1998r. o zryczałtowanym podatku dochodowym.
W uzasadnieniu skargi m. in. podnosi, że od 1997r.uzyskiwał dochody jedynie z tytułu umowy o pracę i nie prowadząc działalności gospodarczej nie podlegał zryczałtowanemu podatkowi dochodowemu. Skarżący nie kwestionuje stanowiska organu podatkowego w pozostałym zakresie tj. co do odliczeń od podatku.
Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wnosi o jej oddalenie.
Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje
Istota rozpatrywanej sprawy sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii, czy skarżący w 2003r. mógł być uznany za podatnika podlegającego zryczałtowanemu podatkowi dochodowemu na podstawie ustawy z dnia 20 listopada 1998r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 144, poz. 930 ze m.).
Między stronami niekwestionowana jest okoliczność, że w 1996r. skarżący zaczął prowadzić działalność gospodarczą w zakresie usług budowlanych i że w roku tym korzystał ze zryczałtowanej formy opodatkowania dochodów osiąganych z tej działalności na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 1993r. Nr 90, poz. 416 ze zm.) oraz przepisów rozporządzenia ministra Finansów z dnia 14 grudnia 1995r. w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych oraz niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 148, poz. 719).
W stanie prawnym obowiązującym w 1996r. jeżeli podatnik spełniał warunki określone art. 30 ust. 1 pkt 6 lit. "a" w. w. ustawy, o ile nie zrzekł się opodatkowania w formie ryczałtu (art. 30 ust. 4 pkt 1) automatycznie podlegał zryczałtowanej formie opodatkowania.
Z dniem 1 stycznia 1999r. weszła w życie ustawa z dnia 20 listopada 1998r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 144, poz. 930). Ustawa ta w art. 9 ust. 1 wprowadziła wymóg pisemnego oświadczenia podatnika o wyborze podatkowania w formie ryczałtu, składanego do dnia 20 stycznia roku podatkowego.
Tym samym opodatkowaniu podatkiem dochodowym w formie zryczałtowanej mógł podlegać jedynie ten podatnik, który za dany rok podatkowy złożył w. w. oświadczenie. Z treści wydanych w sprawie decyzji oraz przedłożonych Sądowi akt podatkowych nie wynika by P.W. oświadczenie takie w roku 2003 składał do urzędu skarbowego, a tym samym brak podstaw do przyjęcia, że mógłby on być traktowany jako podatnik korzystający z tymże roku ze zryczałtowanej formy opodatkowania podatkiem dochodowym od przychodów ewidencjonowanych.
Ponadto wskazać należy na treść przepisu art. 6 ust. 1 i 4 pkt 1 lit. "a" powołanej ustawy z dnia 20 listopada 1998r., zgodnie z którym opodatkowaniem w omawianej formie podlegają osiągane przez podatnika przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej o ile w roku podatkowym poprzedzającym rok podatkowy uzyskali przychody z tej działalności nie wyższe niż 250.000,00 euro. Z treści przepisów tych wynika więc również konieczność istnienia związku między korzystaniem z w. w. ryczałtu, a osiągnięciem przychodu. Innymi słowy zryczałtowanemu podatkowi dochodowemu nie mogą podlegać przychody nieosiągnięte przez podatnika z pozarolniczej działalności gospodarczej, skoro faktycznie działalności tej nie prowadził.
Skarżący, co jest niesporne, prowadził działalność gospodarczą jedynie w 1996r., w następnych latach, w tym także w 2003r., uzyskując przychód ze stosunku pracy. W związku z tym, w świetle powołanych przepisów, brak podstaw do przyjęcia, że mimo braku oświadczenia o wyborze opodatkowania w formie ryczałtu w roku 2003, można było uznać go za podatnika korzystającego z tej formy opodatkowania.
Tym samym, skoro skarżący nie wybrał takiego opodatkowania w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych, podlega on opodatkowaniu na zasadach ogólnych, czyli w trybie ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Fakt, że podatnik nie zgłosił likwidacji działalności gospodarczej, a jedynie jej zawieszenie, nie ma znaczenia w tej kwestii, o czym przesądza powołany przepis art. 9 ust. 1 w. w. ustawy z dnia 20 listopada 1998r.
W tym stanie rzeczy P.W. nie utracił w 2003r. prawa do korzystania z przywileju określonego w art. 6 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych tj. do opodatkowania w podwójnej wysokości podatku obliczonego od połowy dochodów osób samotnie wychowujących dziecko, skoro wniosek taki złożył w zeznaniu PIT [...] co organ podatkowy winien wziąć pod uwagę w toku ponownego rozpatrywania sprawy.
Wobec powyższego uznając skargę za uzasadnioną, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a", art. 200 i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.
/-/ R. Wiatrowski /-/ G. Gorzan /-/ M. Skwierzyńska
AR